Fíll frá Pam

Ég verð svo hrikalega meyr alltaf í þessum Íslandsheimsóknum mínum að ég hef kosið að blogga sem minnst meðan á þeim stendur. Langar ekkert að tala um nema það hvað ég er heppin með vini og vandamenn, hvað mér þykir ægilega vænt um ykkur öll og hvað þið eruð endalaust góð við mig alltaf hreint. Ekki mjög spennandi bloggefni. Nú er ég hinsvegar farin að sjá fyrir endann á þessarri heimsókn minni, fer út á mánudaginn, og er bara frekar sátt við það því mér finnst svo stutt þar til ég kem aftur heim í lok sumars, og þá til að vera.
Þetta stefnir annars í að verða ansi viðburðaríkt sumar, nokkur ferðalög á teikniborðinu og einhverjir gestir væntanlegir til mín, fyrir utan hvað ég er að verða spennt fyrir því að byrja á BA-ritgerðinni minni eftir mjög inspiring (ísl. hvað? Andríkan?) fund með leiðbeinöndinni minni.
Mér finnst alltaf erfitt að byrja að skrifa á bloggið mitt aftur eftir dapurlega atburði, truflar mig eitthvað hvað lífið heldur hratt áfram eftir þá, en ég held ég geti sagt án þess að það sé vanvirðing við neinn að ég er þrátt fyrir allt lukkunnar pamfíll og lífið er ljúft.

Farfugl á flandri

Ég geri eins og svo margir bara áætlanir til að breyta þeim, og er þess vegna komin til Íslands viku áður en ég ætlaði mér. Það kemur reyndar ekki til af góðu, en ég er nú samt auðvitað glöð að vera komin heim. Ég fer austur á morgun og verð í viku á Bakkafirði, kem sennilega suður aftur sunnudaginn 15. apríl.
Bara til að halda ykkur í lúppunni.
Gleðilega páska lömbin mín.

Flight of the Conchords

Ég er skotin í þeim báðum. Þeir eru rétt mátulega nógu miklir lúðar.



Þeir eru líka hér og hér. Snillingar.

Af páfagaukum og geirfuglum

Prófið gekk mjög undarlega. Ég endaði á að þurfa að skrifa ritgerð um nútímavæðingu Kína 1860-1937. Þá gerist svolítið merkilegt í hausnum á mér, því allt í einu mundi ég öll litlu smáatriðin um 19. öldina, en um leið og árið 1911 skall á í Kína þurrkaðist allt útúr minninu og ég mundi ekkert af því sem er common knowledge, það er, þetta sem ég vissi áður en ég las fyrir prófið. Maó, hver er það..? Gangan mikla..? 4. maí hreyfingin..? Hringdi engum bjöllum. Ég hef heyrt um þetta fyrirbæri. Að maður páfagauki fyrir próf og setji það á annan stað í heilanum en það sem maður veit dagsdaglega, og hafi svo ekki aðgang að "hversdagsheilanum" í prófinu, bara "páfagauksheilanum". Svo ég tók próf með páfagauksheila. Frábært.
Svo svaf ég allan laugardaginn því ég hafði ekkert náð að sofa fyrir prófið, gleymdi að stilla vekjaraklukku og vaknaði rétt áður en markaðurinn lokaði og átti eftir að kaupa í matinn, og allt lokað á sunnudögum. Svo ég nuddaði ekki einu sinni stírurnar úr augunum, heldur stökk bara af stað í búðina með koddahár og krumpaða kinn. Á leiðinni í búðina stoppaði mig maður til að segja mér að ég væri fullkomin. Ég var næstum búin að slá hann.
Um kvöldið var partý hjá Nathalie, ég klæddi mig í samkvæmisljónið því planið var að djamma loksins, í fyrsta skipti eftir áramót. Við vorum tvö sem fengum það memó. Allir hinir drukku te og sögðust þurfa að gera hluti daginn eftir. Svo við stungum af á næsta bar. Það er annars ótrúlega patent að vera Íslendingur í útlöndum. Skil ekki hvernig annarra þjóða kvikindi kynnast fólki hérna, sumir hafa hreinlega neyðst til að þróa með sér persónuleika. Ég hinsvegar uppgötva það í hvert skipti sem ég hætti mér í samkvæmi eða á skemmtistað að sem Íslendingur get ég verið blessunarlega laus við allt þetta persónuleikavesen. Upplifði mig eins og síðasta geirfuglinn á barnum þar sem ég sat í miðjum hópi Spánverja og Frakka sem voru nýbúnir að uppgötva hvaðan ég væri og horfðu á mig eins og þeir hefðu borgað fyrir miðann sinn og væru að bíða eftir sjóvinu. Ég ætlaði að fara að útskýra þetta fyrir þeim, en kann ekki að segja geirfugl á neinu tungumáli öðru en íslensku. Miðað við svipinn á þeim þá kom "I´m starting to feel like the big fat bird who couldn´t fly and got clubbed and eaten by the starving Icelanders in the 19th century" tilfinningunni ekki nógu vel til skila. Svo ég gafst upp og tók spurningar úr sal.

Prófbömmer

Hversu fáránlega niðurdrepandi er það að vera að læra fyrir próf á síðustu stundu (ég veit, ÉG! Sjokkerandi alveg hreint...) og vera með "Til eru fræ" á heilanum?? Undirmeðvitundin eitthvað að tapa sér greinilega.
Hef enga einbeitingu af ýmsum misgóðum ástæðum og eftir tvo tíma mun ég mæta ósofin, illa undirbúin og titrandi af koffeinvímu í próf sem ég átti alveg að geta staðið mig vel í. Svekkjandi. Nákvæmlega 20% líkur á að ég fái spurningu sem ég get svarað sæmilega.
Fór í enn eitt kveðjupartíið í gærkvöldi þar sem ég enduruppgötvaði einn af þýsku vinum mínum síðan í byrjun skólaársins, og átti við hann eitt af fáum "alvöru" samtölum síðan ég kom hingað. Mjög gott fyrir hausinn það, smá hreinsun. Undarlegt hvað ég virðist bara til í að opna mig fyrir þýskum harðgiftum karlmönnum hérna. Það fer á listann.
Back to the books, krossið putta og tær!

Samsæri lögfræðinganna

Í dag sat ég í sólinni á þessu ágæta kaffihúsi, á þessu ágæta torgi, og lærði fyrir Kínaprófið á laugardaginn. Það var yndislegt. Þar til lögfræðingsgerpið fann mig. Í alvöru talað, maðurinn er allsstaðar! Þetta er fjórða kaffihúsið sem hann finnur mig á. En ég elska þetta ákveðna kaffihús meira en öll hin til samans, og hann fær ekki forræði yfir því, það er alveg á hreinu! Mér tókst að losna við hann á sæmilega góðum tíma í þetta skiptið, með því að vera bölvaður dóni. Skammaðist mín smá svo ég gerði það sem allir fullorðnir gera when in doubt. Hringdi í mömmu mína. Hún hjálpaði mér að réttlæta dónaskapinn fyrir sjálfri mér. Hentugar þessar mömmur. Það skondna við þetta alltsaman var hinsvegar það, að ég var ekki fyrr búin að skella á mömmu og farin aftur að læra þegar það settist hjá mér annar maður. Lögfræðingur. I shit you not. Þessi var hinsvegar kurteis, sætur, ekki krípí og leyfði mér að læra í friði þegar ég sagðist vera að fara í próf, svo ég var ekki dónaleg við hann, og leyfði honum náðarsamlegast að klára bjórinn sinn við borðið mitt.
Ég sé alveg fyrir mér hvað gerðist á síðasta aðalfundi lögfræðingafélagsins hér í borg. "Hvað segið þið strákar (örugglega til stelpulögfræðingar hér líka en þær virðast hafa verið á klóinu á þessu augnabliki fundarins, því þær láta mig alveg vera), eigum við að velja einn úlla af handahófi og taka hann á taugum? Hah, það verður megafyndið!"
Mér er ekki skemmt.

Snýýýt

Arg og pirr. Get aldrei sofið þegar ég er kvefuð. Er búin að borða þyngd mína í ávöxtum og grænmeti í dag, og drekka svo mikið vatn að ég hef það á tilfinningunni að ef ég hallaði höfðinu til hliðar kæmi það útum eyrun á mér. Samt er ég ennþá kvefuð. Skil þetta ekki.
Hausið virkar ekki almennilega svona kvefað svo hérna eru nokkrar misgáfulegar myndir af Slátrarastrætinu síðustu daga:

Ég eldaði mexíkósúpu handa liðinu einn daginn, eitt leiddi af öðru og allt í einu vorum við farin að keppast um það hver kæmi hnefanum á sér upp í sig og hver ekki (ég, Mathilde 2 og Jacob getum það, Nathalie og Mathilde 1 geta það ekki). Hér er Mathilde 1 að gera sitt besta, ég hló of mikið til að ná myndum af hinum að reyna!

Hér eru Mathilde 2 og Jacob stolt nokkrum sekúndum eftir að hafa komið hnefunum á sér uppí sig. Rétt eftir að myndin var tekin reyndu þau að koma hvors annars hnefum uppí sig, sem var mjög truflandi sjón. Ég grét, veit ekki hvort það var af hlátri eða hræðslu.

Sjálfsmynd, nýbúin að taka hnefann útúr mér. Klassí þessi elska.

Natalie fín og sæt í sínu fyrsta matarboði á Slátrarastrætinu, tekst bara sæmilega að fela hneykslunina á þessum nýja samkvæmisleik okkar.Og að lokum, kvefmaturinn minn, fullur af vítamínum og fíneríi, var svo fallegur á litinn að ég tók mynd af honum, en svo eru litirnir ekkert fínir á myndinni. Ó vell.

Gleði í hverfisbúðinni

Það eru alltaf svo yndislegar gamlar konur í hverfisbúðinni minni, og það er eins og þær finni á sér þegar maður er leiður og þarf á gömlukonuást að halda. Áðan fór ég í búðina í mjög aumlegu ástandi, í miðju kafi að skrifa ferlega leiðinlega skýrslu um annars skemmtilega Evrópuviku, og í þokkabót lasin (því Íslendingurinn ég þolir ekki 5°c heita kjarnorkuveturinn sem er skollinn á hérna skyndilega). Ég er ekki fyrr mætt í búðina og farin að þukla epli en það fer gömul kona eitthvað að vandræðast. Hún er tæknilega séð fyrir mér en mér er alveg sama því ég er ekkert að flýta mér aftur upp til skýrslunnar, svo ég brosi bara og þukla fleiri epli. Svo elti ég gömlu konuna í röðina hjá ávaxtavigtinni þar sem hún vandræðast meira, og er farin að afsaka sig endurtekið fyrir að tefja mig. Ég sagði henni sem var að það biði mín ótrúlega leiðinleg skýrsla heima svo þess meiri tíma sem hún gæti tekið í að vandræðast með fisk á ávaxtavigtinni þess mun betra væri það fyrir mig. Hún segir að þetta sé allt af því hún hafi hjólað í búðina og sé svo kalt á höndunum að þær virki ekki almennilega. Þá lifnar yfir mér því sem Íslendingur kann ég fátt betur en að formæla veðurguðunum, jafnvel þó það sé á frönsku. Hún er ekki lengi að komast að því að ég sé Íslendingur, og rétt áður en myglaða, úfna, lasna og geðvonda ég stekk af stað til að klára skýrsluna og borða súkkulaðið sem ég var að kaupa mér til að hjálpa við sjálfsvorkunnina þá grípur hún í handlegginn á mér og segir: "Þó þú komir frá köldu landi, þá er sól í hjartanu þínu". Takk elsku gamla kona. Bjargaðir deginum algjörlega.

Væliskæl

Foj. Það snjóar og mér er kalt og ég er kvefuð og ég er að skrifa ofsalega leiðinlega skýrslu. Kvarti lokið. Had to be done.
Ég er búin að ákveða að vera úti að skrifa BA ritgerð í sumar, sem þýðir að allir vinir og vandamenn nær og fjær eru velkomnir í heimsókn. Ef Strasbourg er ekki nógu góð fyrir ykkur er borg og/eða land samningatriði. Ein orðin desperat? Ég held nú það!
Ég þarf að finna mér nýja íbúð fyrir sumarið því ég þarf að yfirgefa þessa 15. júní, en ég er búin að taka svo margar ákvarðanir síðustu daga að ég er búin með alla festu og get ómögulega ákveðið hvar ég vil búa. Ég vil bara búa áfram á Slátrarastrætinu, nenni ekki að flytja!! Ef einhver vill gefa skít í Ísland í sumar þá eru meðleigjendur velkomnir. Sérstaklega ef þeim finnst gaman að þrífa, elda og syngja lítið lag.
Annars er mér of kalt til að geta skrifað í samhengi (samt er ég í ullarsokkum, ullargalla OG ullarpeysu utanyfir alltsaman, brr).
Tilgangurinn með öllu þessu röfli var annars sá að segja frá því að ég kem heim 12. apríl og verð til 30. Gæti ekki hlakkað meira til. Vil knús. Sjálfboðaliðar hafi samband í gamla símann þegar ég er lent á klakanum. Jei!

Mathieu

Í dag sat ég niðri við ána og var að læra, á milli þess sem ég reyndi að forðast skvettur frá kajakstrákum og álftum. Yndislegt. Það var sól og blíða og fullt af fólki niðri við á að leika sér, læra eða bara liggja í sólbaði. Ég var niðursokkin í bækurnar þegar það var pikkað í öxlina á mér. Það var ofsa krúttlegur strákur sem hafði áður séð vera að leika sér í frisbí með nokkrum vinum sínum. Hann spurði hvort ég gæti reimað skóinn hans fyrir hann. Hann héti Mathieu og kynni það ekki ennþá. Svo dinglaði hann fætinum fyrir augunum á mér svo ég gæti séð að reimarnar hefðu sko í alvöru losnað. Ég sagðist ekki trúa því að svona stór og duglegur strákur kynni ekki ennþá að reima skóinn sinn sjálfur. Hann flissaði og sagði að mamma hans hefði lofað að kenna honum það bráðum. Ég sagði að auðvitað væri það þá sjálfsagt mál að reima skóinn hans fyrir hann, svo hann gæti haldið áfram að leika við vini sína. Og ég reimaði skóinn hans, gerði meira að segja tvöfaldan hnút svo hann myndi ekki losna strax. Hann þakkaði mér kurteislega fyrir, kyssti mig á kinnina og hljóp aftur til vina sinna til að halda leiknum áfram.
Mathieu er ca. 25 ára. Frakkar eru speees.

Colmar - myndir

Hér koma nokkrar myndir sem Daniel tók í ferðinni okkar til Colmar um síðustu helgi. Fínt að hafa ljósmyndara með í för sem tekur skárri myndir en ég!

Þetta tré var mjúkt og ég klappaði því eins og ketti þar til ég var dregin í burtu

Það kom okkur á óvart að Colmar væri ekki í Evrópu, en þeir vissu allavega í hvaða átt hún er

Litlu Feneyjar

Fínn vatnsturn

Fínt hús

Sólskinsbarn

Ég fór í sólbað í dag! Meira að segja svolítið íslenskt sólbað, því ég var með gæsahúð allan tímann, en það var heiðskýrt og þá er ég skilyrt til að hypja mig út með bókina mína. Fór á "Ströndina í Strasbourg", sem er ekki strönd heldur kaffihús við ána mína en þar er allavega hægt að liggja í sólstól og þykjast vera á strönd. Var mjög indælt þar til álftin tók sig til og skvetti skítugu vatninu á mig, en hvað leggur maður ekki á sig til að ná sér í smá sólarglennu? Og lögfræðingsgerpið hefur allavega ekki fundið mig á þessu kaffihúsi ennþá... Fer að verða uppiskroppa með lögfræðingslaus kaffihús hér í borg, þetta er síðasta kaffihúsið sem ég veit um í miðbænum sem sólin nær til og lögfræðingurinn nær ekki til.
Á laugardaginn var ég dregin til Colmar með Nathalie og Daniel, kærastanum hennar, og við áttum mjög fínan dag á röltinu þar. Daniel talar ekki frönsku svo við töluðum ensku allan tímann, fín hvíld fyrir hausinn minn litla. Þau eru svo ótrúlega mikil nörd að það er frábært, hafa meðal annars búið til sína eigin Star Wars mynd. Yndislega fólk.

L´eau d´Unnur

Það voru að birtast heima hjá mér ofvirkir Þjóðverjar sem ætla að draga mig til Colmar í dag, sem er mjög fín tilbreyting, en á meðan fáið þið heimaverkefni. Ég var að átta mig á að ég hef ekki átt ilmvatn síðan ég kom til Frakklands (geri mitt til að staðfesta steríótýpuna um illa lyktandi Frakkann). Fór inn í Sephora og ætlaði að fjárfesta í einu slíku en var gripin svo miklum valkvíða að mér varð næstum óglatt (gæti verið sterka ilmvatnsblöndulyktin sem er alltaf inní svona búðum samt, eins og við kassann í Rúmfatalagernum hjá ilmkertunum, jakk) og varð að fara. Svo ég þarf hjálp. Þið eruð svöl. Hvaða ilmvatn er hipp og kúl?

Ferðasaga í flugumynd

Jahá. Ég semsagt fór til Parísar með Mathilde, og við gistum hjá foreldrum hennar. Það svoleiðis lak af þeim gestrisnin að ég fékk mitt eigið herbergi með fínu rúmi en Mathilde og systir hennar sváfu saman á litlum sófa í stofunni. Ég reyndi að malda í móinn en það gekk ekki upp. Við vöknuðum úthvíldar á laugardagsmorgni, borðuðum brauð með söltuðu smjöri og villihunangi sem foreldrar hennar söfnuðu við sumarhúsið þeirra í Bordeaux. Mjög smart alltsaman. Svo fórum við í svakalegan göngutúr um borgina, Eiffel-turninn, les Invalides (m.a. ósmekklega grafhýsið hans Napóleons), Alexander 3. brúin, Champs Élysées (þar sem við fórum inn í Louis Vuitton, flottustu búð sem ég hef komið inn í á ævinni, ég var litin áberandi hornauga í gallabuxum og Converse skóm...), Sigurboginn, Concorde-torgið, Óperuhúsið, Grand Palais og Petit Palais, Louvre (bara sýnishorn auðvitað), listinn er endalaus enda var ég búin að ganga fæturna á mér upp að hnjám í lok dags. Við borðuðum voða fínan grískan mat heima hjá Mathilde um kvöldið (eftir að fjölskyldan hafði setið öll í hring og látið mig segja frá öllu sem við gerðum um daginn, á frönsku, og glaðst innilega yfir hverri sögn sem ég beygði rétt), kíktum svo út í rauðvínsglas og rétt komumst heim á miðnætti áður en það hreinlega leið yfir okkur af þreytu.

Mathilde var ekkert minna strangur leiðsögumaður á sunnudeginum, eftir meira brauð með hunangi var rokið af stað að sjá Ile de la Cité, ráðhúsið, Notre Dame kirkjuna (þar sem við duttum beint inn í þessa líka fínu messu) og þar fyrir framan miðju Parísarborgar (sem mér fannst fáránlega skemmtileg en Mathilde skammaðist sín endalaust fyrir túristabjánann sem hoppaði á öðrum fæti og skríkti af gleði), Saint-Chapelle, nútímalistasafnið og enduðum daginn á að kíkja aftur í Louvre (ég get ekki skoðað nema brotabrot af því í einu, verð álíka heiladauð og í Kringlunni af öllu áreitinu og ruglinu, allt vaðandi í túristum með heyrnatól "following in the footsteps of the daVinci code"). Um kvöldið (eftir aðra sögustund í boði Unnar, íslensku furðuverunnar) var borðuð súpa sem var grunsamlega lík íslenskri kjötsúpu, horft á Ferðalag keisaramörgæsanna og svo farið í háttinn. Klukkan tíu. Ekki alveg það sem ég er vön að gera í útlöndum en mjög skynsamlegt eftir allt labbið.

Eftir hunangsbrauðsát á mánudagsmorgni skelltum við okkur í smá verslunarleiðangur og svo heim í hádegismat. Ég var svo drifin af stað með farangurinn minn á bakinu að skoða Montmartre, Moulin Rouge (Mathilde var búin að hóta því alla ferðina að selja mig þar ef ég hagaði mér ekki, en ég var búin að vera hlýðin eins og hundur alla ferðina og fékk því að eiga mig sjálf örlítið lengur), og eftir það höfðum við ennþá nokkra tíma áður en ég átti að mæta á lestarstöðina. Ég var farin að skilja hvernig litlu hafmeyjunni leið þegar henni fundust hnífar stingast upp í iljarnar á henni í hverju spori, og stakk í sakleysi mínu upp á að setja bara niður á kaffihúsi til að drekka í okkur mannlífið. Mathilde féll ekki fyrir þessu ódýra bragði mínu, og þrammað skyldi um borgina fram á síðustu mínútu. Ég elti, enda vel upp alin og undirgefin stúlka. Ég var svo glöð þegar ég loksins settist niður í lestinni um sexleytið um kvöldið að ég hefði getað grátið af hamingju.

Allt í allt frábær ferð, Mathilde stóð sig vel sem leiðsögukona með aga á liðinu, og fjölskyldan hennar var yndisleg við mig. Ég vil helst hanga endalaust á kaffihúsum þegar ég fer í borgarferðir og horfa á fólkið, svo það var gaman að prófa að fara í svona allt öðruvísi ferð, þar sem afköstin voru töluvert meiri en þau eru venjulega hjá mér. En eníhú, fleiri myndir:

Kom 10 mínútna skúr í Tuilerie garðinum, sem var algerlega þess virði því eftir hann kom þessi líka fallegi regnbogi beint fyrir ofan Louvre-safnið. Þarna tókst mér loksins að fá Mathilde til að slaka örlítið á, setjast við þessa fínu tjörn og horfa á börnin leika sér með bátana sína. Þetta vil ég gera þegar ég ferðast. (Eftir smástund breyttist þessi leikur í annann og verri leik, horfa á ítölsku karlana leika sér með bátana sína, með sígarettu hangandi úr munnvikinu. Ekki jafn rómó og við flúðum inn í Louvre.)

Mathilde var ekkert of sátt í slökuninni en lét sig hafa það þessi elska

Eina hópmyndin sem var tekin í ferðinni. Tekin á hvolfi reyndar en það er ekkert annað í boði. Fallegt sjónarhorn svona beint upp í nasirnar á manni líka

Ég var heilluð af þessarri ömmu og barnabarninu hennar að leika sér með bátinn sinn. Mathilde var heilluð af því hvað ég hafði áhuga á röngum hlutum við borgina

Við Notre Dame tók ég myndir af ufsagrýlunum. Aftur varð Mathilde heilluð af hæfni minni til að fara algjörlega á mis við pointið

Ég lét Mathilde setjast í skó sem mér fannst fyndinn. Henni fannst ég ekki fyndin

Ég á líka fullt af túristamyndum af hinum og þessum gömlu húsum en ákvað að hlífa ykkur í þetta sinn. Ekkert að þakka.

Búin með París

Ég var að skríða inn úr dyrunum eftir vel heppnaða Parísarferð. Ferðasaga kemur síðar, en hér koma nokkrar myndir ykkur (mömmu) til yndisauka þangað til:

Mathilde nývöknuð fyrir framan Eiffelturninn

Ég veit ekki hvort það sést þegar myndin er svona lítil, en þetta er allavega Parísardaman einfætt, með enga efri vör og bara eina stóra framtönn fyrir utan regnbogaskreytt Louvre. Ef þetta stjórnmálafræðidæmi gengur ekki upp get ég alltaf orðið fyrirsæta

Mathilde standandi nákvæmlega á miðju Parísarborgar, fyrir utan Notre Dame

Rauða myllan, þar sem Mathilde reyndi að koma mér í verð

Lögfræðingsgerpið strikes again

Í dag er sorgardagur á Slátrarastrætinu því í kvöld þarf ég að fara og kveðja uppáhaldsvin minn hér í Strass (og þann eina sem mér finnst fyndinn) hann Jacob, sem er að flytja aftur heim til Þýskalands. Ég á eftir að sakna hans ægilega. Snökt. Vil ekki hugsa um það alveg strax.
Ég sat á útikaffihúsi og var að lesa í dag þegar það barði allt í einu maður í borðið mitt og lét mig næstum fá hjartaáfall. Ég leit upp og sá að þetta var lögfræðingsgerpið sem ég er alltaf að rekast á útum allt og lætur mig alltaf fá símanúmerið sitt og ég hringi aldrei í. Það skondna við það er að í hvert sinn sem ég hitti hann lætur hann eins og við höfum aldrei hist áður, ég sé ekki með númerið hans á hundrað miðum um alla íbúð og sé ekki mjög greinilega að hunsa hann. Nema í dag, þá lemur hann í borðið mitt og rýkur í burtu í fússi. Ég segi ekki neitt og leiði þetta bara hjá mér. Fimm mínútum seinna kemur hann aftur, kynnir sig og lætur eins og við séum að hittast í fyrsta sinn. Er maðurinn eitthvað geðveikur eða hefur orðrómurinn um hvað ég er hrikalega ómannglögg í alvöru náð alla leið til Frakklands?

Unnur í árabát

Þessa viku í þinginu hef ég notið þess ennþá meira en venjulega að labba í vinnuna (skóli er vinna í þessarri færslu, því það hljómar betur). Það er sennilega vegna þess að ég elska ána við hliðina á húsinu mínu, og þingið er ca 40 mín neðar við þessa sömu á, svo ég fylgi henni bara alla leið í vinnuna. Alla vikuna er ég líka búin að hugsa um það hvað það væri ennþá skemmtilegra að eiga lítinn árabát og geta siglt í vinnuna. Ég gæti látið mig fljóta með straumnum í vinnuna á morgnana og róið svo heim til að fá útrás eftir erfiðan vinnudag (eða gripið í bátinn hjá strákunum sem æfa róður á ánni og látið þá draga mig heim...). Það eru litlar bryggjur bæði við húsið mitt og við Evrópuþinghúsið, svo þetta er alveg gráupplagt. Fer á framtíðarplanið; búa á Slátrarastrætinu, vinna í þinginu, sigla í vinnuna (sennilega yrði þá "koma Íslandi í ESB" að vera á listanum líka svo ég ætti séns í að fá vinnu í þinginu...).
Í dag kynntum við verkefnin sem við erum búin að vera að vinna í vikunni og það gekk bara vel, ég kom reyndar alltof seint því mér var rænt af blindum manni á leiðinni, en okkar hópur var fimmti í röðinni svo það kom ekki að sök. Ég var nefnilega bara að labba í sakleysi mínu meðfram ánni og mjög upptekin við dagdrauma þegar það greip blindur maður í mig og bað mig að hjálpa sér að komast í vinnuna (það er svona að ganga í skóm sem gera læti). Það er nefnilega verið að grafa upp allar gangstéttar eins og er og holur og skurðir um allt, ekki mjög blindravænt sennilega. Hann reyndist vera prófessor í háskóla nálægt mínum (en ekkert nálægt þinginu) svo ég fylgdi honum þangað og við spjölluðum heilmikið. Þegar ég var búin að skila honum í skólann hljóp ég eins og líf mitt lægi við niður í þing, og sagði öryggisvörðunum að þeir yrðu að hleypa mér inn þó ég væri sein, mér hefði verið rænt af blindingja og það væri ekki mér að kenna. Þeir tóku þá skynsamlegu ákvörðun að biðja ekki um frekari skýringar heldur hleypa mér bara inn, móðri og sveittri og úfinni (en í kjól og stígvélum því ég ætlaði að vera svo fín og sæt á kynningunni).
Þá er þessarri fínu þingviku líka lokið.

Evrópuormur

Þessa vikuna er ég flutt með eplið mitt og reglustikuna í Evrópuþinghúsið hér í Strass, þar sem við fáum að þykjast vera þingmenn í fimm daga. Ég er nógu mikill lúði til að finnst það ótrúlega skemmtilegur leikur. Ég er ein í þeim klúbbi eins og er. Hópurinn minn á að einbeita sér að því að nota Evrópusambandið til að viðhalda friði (frið, friðnum... fallbeygingarvandræði, hjálp!) innan aðildarríkjanna og stuðla að heimsfriði. Auðvelt verkefni. Í dag vorum við beðin um að fara heim og tala við þá vini okkar sem eru í hernum og biðja um þeirra sýn á málið og hugmyndir. Þá áttaði ég mig enn og aftur á því hvað ég er heppin að koma frá landi þar sem hvorki er her né herskylda, ég á bara einn vin í hernum og hann er í þeim austurríska. Hann er friðarsinni en er undir herskyldu, svo hann ákvað að skrá sig bara í konunglegu lífvarðasveitina (eða hvað það nú heitir þegar maður stendur grafkyrr fyrir framan merkilegar byggingar með skrítinn hatt og má ekki brosa þegar fólk tekur myndir með manni). Hann hinsvegar krossaði í vitlausan reit á skráningarblaðinu sínu og endaði í einhverskonar ofurnaggasveit, og var sendur í þjálfun sem byggir meðal annars á því að skríða í drullu undir gaddavír og hoppa yfir hinar og þessar hindranir eins og verðlaunahross á meðan lítill maður með byssu segir þér að þú sért ómerkilegur ormur sem eigir ekki skilið að hoppa yfir svona fínar hindranir. Í augnablikinu er hann einhversstaðar uppá fjalli þangað sem hann var sendur hálfnakinn með hnífinn sinn og á að æfa sig í að deyja ekki á meðan litlu mennirnir með byssurnar finna uppá nýjum pyntingaraðferðum. Georg er hinsvegar harðlínugrænmetisæta og í stað þess að drepa kanínur með hnífnum sínum og éta þær mun hann mjög líklega nota hann til að ógna þeim og ræna gulrótunum þeirra. Ég get ímyndað mér að akkúrat í þessum skrifuðu orðum sitji hann einhversstaðar undir tré og nagi trjábörk, grátandi. (Sem er merkilegt nokk einmitt það sem ég myndi gera ef ég yrði sett í þessar aðstæður). Ég myndi spyrja hann um álit hans á framtíðarhlutverki ESB í friðarmálum, en ég held hann sé ekki í aðstöðu til að svara tölvupósti á fjallinu sínu. Fyrir utan það að ég held að hans fyrsta athugasemd í hermálum væri að það þyrfti að gera skráningarblöðin minna ruglingsleg. Með þessum reytingslega pósti vildi ég bara segja að ég er fegin að vera ekki skylduð í herinn. Takk Ísland.

Allir komnir í klámið

Það er greinilegt á bloggum samlanda minna að fyrirhuguð klámráðstefna í Reykjavík er aðalhitamál landans þessa dagana. Ég er næstum hætt að þora á netið, hvað þá að lesa blogg, því ég verð svo innilega reið og vonsvikin og sár að lesa það sem sumt fólk skrifar um málið að ég fæ bara hjartsláttartruflanir og langar að fara að gráta. Eini ljósi punkturinn við þetta frá mínum sjálfselska sjónarhóli er að fólk sýnir þar allavega sitt rétta andlit og það er mikill tímasparnaður fyrir okkur einhleypingana, nú þegar allir virðast blogga, að geta stundað netnjósnir á því hvað hinir og þessir vonbiðlar hafa látið út úr sér á netinu um mál eins og þessi.
Ég er eins og er á kafi í bókum um klám, vændi og mansal því mig langar að skrifa BA ritgerðina mína um eitthvað þessu tengt. Ég þykist nú samt ekki vera neinn sérfræðingur eins og er, enda rétt að byrja, en sú almenna fáfræði um málið sem kemur fram á bloggum og í athugasemdum um allt net þessa dagana kemur mér samt óþægilega á óvart. Reiðin sem meðmælendur kláms virðast margir búa yfir kemur mér líka á óvart, og ég átta mig ekki alveg á því hvað það er sem getur orsakað hana. Ég er farin að halda að þessi fáfræði sé ekki raunveruleg, heldur kjósi fólk að loka augunum fyrir því sem það veit samt innst inni, en af hverju get ég samt ekki ímyndað mér.
Svona lagað gerir mig jafn innilega sorgmædda og þegar ég heyri fólk hlæja að sögum um misþyrmingar á dýrum, sem er einhvernveginn alltaf að gerast. Fólk getur verið svo kalt.
Ég ætla annars ekkert að tjá mig um þetta ráðstefnumál beint, enda of langt í burtu til að vita almennilega um hvað málið snýst.

Kvefgemlingur

Nú hefur það komið í ljós að hinar annars sæmilega samhentu Matthildar styðja sinn hvorn frambjóðandann í forsetakosningunum. Umræðurnar við matarborðið eru háværar þessa dagana. Mér fyndist áhugavert að vita meira um þessar kosningar og frambjóðendurna, en það er ekki í boði því alltaf þegar málið kemst á dagskrá hér á Slátrarastrætinu eða í hinum og þessum frönsku matarboðum þá tala allir svo hratt og ofaní hvern annan að ég skil ekki neitt. En mér skilst að Ségolène Royal sé dóni og Nicolas Sarkozy kynþáttahatari, svo mér líst ekkert á þetta fyrir hönd Frakkanna. Sennilega þarf ég nú samt að kynna mér málið bara sjálf, er að fá mjög vafasamar upplýsingar í þessum stanslausu rökræðum Matthildanna.
Á Valentínusardaginn var ég lasin (rek það til heiftarlegs ofnæmis fyrir rómantík) en Mathilde 2 var búin að bjóða fullt af Þjóðverjum í mat svo það var annaðhvort að vera kurteis, borða með þeim og þykjast skilja þýsku, eða stinga af með kvefið mitt. Ég ákvað að stinga af, og fór á yndislegt stefnumót með sjálfri mér. Ég bauð mér uppá rauðvínsglas og ítalskan mat, og í bíó á eftir, og ég er frábært deit, þó ég segi sjálf frá.
Um síðustu helgi fékk ég íslenska stelpu sem býr í borg hérna nálægt í heimsókn, og við tókum einn dag í að kanna það hversu mikið er mannlega mögulegt að borða og drekka á einum degi. Niðurstaðan: Heilan helling. Við römbuðum á laugardagskvöldið inná veitingastað sem við vissum engin deili á, fengum æðislegan mat og ennþá æðislegri eftirrétt, og Mathilde 1 sagði mér daginn eftir að þetta væri frægur staður og ómögulegt að fá borð þar nema með margra daga fyrirvara, hún hefði oft reynt með fjölskyldunni sinni en aldrei tekist. Svona er maður mikill heppnisgrís. Skemmtilegasta atvik kvöldsins var samt þegar maðurinn á næsta borði rak við með látum og öllum á staðnum tókst að halda andlitinu nema okkur. Ég hló svo mikið að ég fór að gráta. Prump er fyndið, það er bara svoleiðis. Svo var aðeins kíkt á djammið, og ég fékk útrás fyrir klórþörfina mína með því að klóra Ítala með kiwi-klippingu á hausnum í sirka tvo tíma. Ég get skemmt mér við ótrúlegustu hluti. Ég er þar með mögulega búin að finna lausn á kattaleysinu, því Mathilde 1 leyfir mér ekki að fá mér kött, en Ítalir gera greinilega sama gagn, eru loðnir, finnst gott að láta klóra sér og mjálma svo eitthvað óskiljanlegt á ítölsku (sennilega "í guðanna bænum viltu láta höfuðið á mér vera, kona").
Áðan fór ég að kaupa í matinn og var á leiðinni inn á sama tíma og eldri kona var á leiðinni út, svo ég hinkraði og hleypti henni út á undan. Hún sagði "takk fyrir að hleypa mér á undan þér, og takk fyrir að gera það brosandi". Mér finnst það svolítið sorglegt að það þurfi að þakka manni sérstaklega fyrir það. Ég legg til átak, allir að brosa til ókunnugra við öll möguleg og ómöguleg tækifæri.

Kvensnift á faraldsfæti

Ég er að fara til Parísar fyrstu helgina í mars! Jei! Foreldrar Mathilde 1 eiga heima þar og hún bauðst til að taka mig með sér þangað og sýna mér pleisið. Það getur varla tekið meira en eina helgi að skoða alla París, er það? Ah, ég get ekki beðið! Ég er búin að vara Mathilde við því að ég ætla mér að eiga rómantíska helgi í þessarri höfuðborg ástarinnar, og hún verði bara að þola það að ég horfi á hana dreymnum augum og flissi eins og smástelpa. Við sjáum svo hversu vandræðaleg sambúðin verður eftir það...
Annars er ég frekar eftir mig eftir að hafa hlustað á einn samnemanda minn reyna í einn og hálfan tíma fyrr í dag að útskýra það hvernig hann túlkar orðið "ríkisborgari" (í stuttu máli telur hann sig ríkisborgara þess lands sem hann er staddur í hverju sinni. Mér finnst það vafasöm túlkun. Honum finnst ég óþolandi kvensnift.). Það að vera nemandi í stjórnmálafræði býður stundum upp á brjálæðislega leiðinlegar samræður. Fyrir utan það að franska töluð með spænskum framburði er nóg til að hausinn á mér veit ekkert hvaða tungumál hann á að vera að reyna að skilja og fer í verkfall.
En París! Jei!

Ennþá hér

Ég var að koma úr prófi sem þýðir að ég er hérmeð formlega búin með leiðinlegasta kúrs sem ég hef nokkurntímann komið nálægt! Jei! Veit samt ekkert hvernig mér gekk, en það þýðir ekkert að hafa áhyggjur af því fyrr en í júní. Enn eitt matarboðið í kvöld, og ég nenni ekki neitt enda ekkert búin að sofa fyrir prófstressi. En það þýðir ekkert að væla, ég skal snæða þríréttaða franska máltíð í kvöld með góðu eða illu. Ég á svo bágt að það er agalegt.
Í öðrum fréttum er það helst að ég get ekki gengið, staðið upp né sest niður fyrir harðsperrum, sem skiptir engu máli því það er hvort eð er skollið á annað syndaflóð og ekki hundi út sigandi. Vona að það verði stytt upp áður en ég verð dregin út og fóðruð með valdi í kvöld. Eða að Matthildarnar hreinlega finni mig ekki undir teppinu mínu og skilji mig eftir heima.

Silfurskotta

Ég gleymdi að segja frá því að þegar ég hélt fyrirlesturinn minn í síðustu viku þá var ég fyrst í röðinni (í Frakklandi er ég allt í einu fyrst í stafrófinu, en ekki síðust eins og venjulega), og þegar ég stóð fyrir framan alla og ætlaði að fara að byrja þá tók ég eftir því að kennarinn minn, kona um fertugt, var búin að lita hárið á sér silfurfjólublátt. Fjólublátt. Fjóóólublátt. Alltaf þegar ég leit upp frá blaðinu mínu greip hárið á henni athygli mína og ég vissi ekki lengur hvar ég var eða um hvað ég var að tala. Ég er nokkuð viss um að hún gerði þetta bara til að trufla mig.
Annars þjáist ég þessa dagana af lamandi valkvíða, það er svo margt sem ég á að vera að gera og langar að vera að gera, að ég get ekki valið mér verkefni og enda á að gera bara ekki neitt. Hjálp.

Skýrsla vikunnar

Ég þjáist af miklu andleysi í bloggdeildinni þessa dagana, en það er ekki þar með sagt að það sé ekkert að gerast hérna, ég hef bara ómögulega nennt að skrifa um það.
-Um síðustu helgi eldaði ég íslenskan jólamat handa Matthildunum mínum, Jacobi, Franzi og Vincent, og þau voru vægast sagt mishrifin. Það var held ég sviðasultan sem fór alveg með þau (þorrinn læddist örlítið inn í jólaþemað). Hún fór reyndar eiginlega með mig líka, svo ég skildi þau mjög vel. Þeim fannst sígarettulykt af bæði reykta silungnum og hangikjötinu, en átu það síðan með bestu lyst og viðurkenndu að lyktin hefði verið villandi. Þau voru sérstaklega hrifin af sósunni sem ég bjó til með silungnum, sem er svolítið svekkjandi því hún var gerð af fingrum fram í algjöru paniki á síðustu stundu, svo mér mun sennilega aldrei takast að gera hana aftur. Sannast það hér með að ég virka best undir pressu.
-Það er allt að hrynja af eldhúsveggjunum okkar þessa dagana (því miður ekki ósmekklega semi-klámið samt, heldur einhver vodkapóstkort (við Matthildarnar erum með mjööög ólíkan skreytistíl...)) og sambýliskonurnar ákváðu að rífa bara allt draslið niður og setja upp íslensk póstkort í staðinn. Svo núna er eldhúsið okkar eins og snögg hringferð um landið. Mjög kósý og rómó.
-Í gærkvöldi voru svo tvær afmælisveislur, hjá Vincent og Franzi, en ég ákvað að kíkja frekar í hans veislu en hennar því hann var búinn að hafa svo mikið fyrir því að elda "alþjóðlegt hlaðborð" (les. ókeypis matur) en hún hélt afmælið sitt á veitingastað (les. matur sem ég þarf að borga fyrir). Það var ótrúlega skemmtilegt, hann var búinn að elda (í litlu herbergiskompunni sinni þar sem allt er inni í einum litlum skáp; ísskápur, vaskur, eldavél, hillur undir leirtau, ég held að Vincent hljóti að vera göldróttur) kínverskan mat, indverskan, mexíkóskan, mið-austurlenskan, enda borðuðum við öll á okkur gat. (Göt? Veit ekki.) Við enduðum svo kvöldið á að mála öll saman (ca. 25 manns) málverk inná baði. Mjög kreatívt og krúttlegt.
-Í gær flutti ég minn fyrsta fyrirlestur á frönsku, og var svo gagnrýnd í tætlur af versta kennara í sögunni. En ég var langt því frá sú eina, og ég fór ekki að skæla, svo ég er bara sátt. Konan á að vera að kenna okkur hvernig formið á að vera á ritgerðum og fyrirlestrum og svona, en lætur okkur svo hafa ótrúlega erfið og flókin umfjöllunarefni úr evrópufræðum, og gagnrýnir okkur efnislega en segir okkur ekkert hvað hefði betur mátt fara í uppbyggingunni. Botna ekkert í þessu. Eftir fyrirlestrana lagði hún fyrir okkur öll óvænt munnlegt próf, fyrir framan alla þurftum við að svara einhverri random spurningu um aðferðafræði sem hún tók svo geðþóttaákvörðum um hvort hefði verið fullnægjandi eða ekki. Ég fékk einu spurninguna sem ég hefði mögulega getað svarað og stóð mig með glæsibrag.
-Um helgina ætlar Mathilde að elda handa okkur sambýliskonunum og við ætlum að leigja okkur dvd og hafa það notalegt saman, gerum ekki nóg af því enda allir uppteknir við sitt. Nú er stefnan að fara að bæta örlítið úr því. Annars á helgin að fara í rólegheit, skrifa einn ritgerðarstubb og lesa svolítið. Kíkja jafnvel á útsölurestar, bara svona til að sýna mig og sjá aðra.
-Ennþá andlaus bloggari, en ótrúlega ánægð með hvað kommentararnir mínir eru skapandi og frjóir, sem kom berlega í ljós eftir síðustu færslu. Spurning um að biðja þær um að ættleiða þetta blogg og lífga aðeins upp á það!

Góða helgi!

Skiptinemablús

Þó þú sitja í tímunum megir
og hlusta á meðan þú þegir
það gagnast þér lítið
(og kannsk´ekki skrýtið)
þú skilur ekkert sem kennarinn segir.

Skyldupóstur. Skjús mí.

Magga frænka kom með snjóinn með sér fyrr í vikunni en virðist ekki hafa tekið hann með sér aftur þegar hún fór í dag... Ég naut góðs af veru hennar hérna, og er búin að hafa það ofsalega gott síðustu daga, kíkja í Evrópuráðið, borða góðan mat, versla, allt í góðum félagsskap auðvitað. Tókst meira að segja loksins að fá hugmynd að BA ritgerðinni minni, keypti nokkrar bækur um efnið í ráðinu og er að vinna í að lesa þær núna. Í gær fórum við svo á flottasta veitingastað sem ég hef komið á hingað til í Strass, og ég fékk þar betri túnfisksteik en á Sjávarkjallaranum, sem ég hélt ekki að væri mögulegt. Oh, er búin að hafa það alltof gott, hrikalegt að þurfa að trappa sig niður í hversdaginn aftur!
Skólinn er byrjaður aftur eftir prófin, og það er enginn smá munur á að byrja í kúrsum núna og það var í haust, núna veit ég allavega svona sirka bát um hvað kúrsarnir snúast eftir fyrsta tímann, en í haust valdi ég kúrsa eftir því hversu hrædd ég var við kennarana. Svo ég göslast í skólann í slabbinu með bros á vör þessa dagana. Ég reyndar skrópaði í allan dag, en bara af því að það er ekki hægt að hjóla í snjónum og ég get ekki gengið því ég er með ígerð í fætinum. Mjög smart. Svo ég er farlama heima á föstudagskvöldi að syrgja brottflogna ættingja, borða súkkulaði (má því ég á bágt...) og horfa á Friends á frönsku.
Á morgun ætla ég að lesa nýju bækurnar mínar (geri ráð fyrir að verða ennþá farlama), muna að hringja í íslensku stelpuna sem er í Colmar og ég gleymdi að hringja í í kvöld og haltra svo kannski í bíó. Á sunnudaginn ætla ég loksins að elda hangikjötið sem ég kom með út og halda lítil íslensk jól fyrir sambýlingana og mögulega Vincent og kærastann hans. (Mamma mín, það þýðir að þú verður að vera í símafæri á sunnudaginn svo það fari ekki allt til fjandans í pottunum mínum...).
Oh, leiðinlegur póstur. Ég kenni fætinum um. Góða helgi!

Snjór!

Það er kominn snjór í Strass! Ég myndaði hann útum gluggann minn en það er dimmt svo hann sést ekki mjög vel, en með jákvæðu hugarfari má samt sjá glitta í hann...

Þó að rok og rigning sé sennilega mikið týpískara íslenskt veður en logn og snjókoma þá labbaði ég samt heim í kvöld með kjánaglott út að eyrum inni í stóru loðnu hettunni minni. Snjór! Krullur! Hálka! Allt svo skemmtilega íslenskt.

Annars er ekki að marka mig, er alltof glöð af því ég talaði íslensku í allt kvöld, við föðursystur mína sem er mætt á svæðið aftur, og þrjá indæla íslenska líftæknifræðinga sem hún fann í reiðileysi (sem er stafað hvernig..?) á flugvellinum. Og á morgun mun ég tala meiri íslensku, og sennilega hitta íslenska stelpu sem býr hérna. Það finnst mér merkilegt og ég hlakka til.

Það er hinsvegar annað og verra mál að Mathilde er búin að taka eftir því að ég hef ekki verið að borða crépe-ið sem hún býr til í morgunmat, og vill vita hvort mér finnist það vont. Crépe með súkkulaði og banana? Vont? Jahá, allt er nú til. Ég vildi ekki útskýra fyrir henni að mér fyndist ég orðið örlítið of búsældarleg, svo ég lofaði að borða þær í morgunmat í fyrramálið. Er ljótt að taka nokkrar og henda þeim í ruslið og elda mér svo hafragraut? Dyrnar hérna eru frekar þröngar og það væri fáránlega vandræðalegt að komast ekki út úr íbúðinni án þess að smyrja dyrakarmana með smjöri.

Sæt í staðinn

Í dag komst ég endanlega að því að ég mun þurfa að byggja lífsafkomu mína á því að vera sæt í staðinn, svo það er eins gott að fara að mæta í ræktina... Ég mætti í síðasta prófið í morgun (jíha!) og þar beið mín, mér til mikillar gleði, að skrifa ritgerð um skrifræði Webers í stofnunum. Gleðin kom til af því ég skrifaði fyrir rúmu ári ritgerð um skrifræði Webers og hvernig það á við í stofnunum nútímans, og fékk frekar hátt fyrir hana meira að segja. Gleðin var hinsvegar skammvinn því ég uppgötvaði það fljótlega að ég mundi ekki hálfa setningu úr ritgerðinni, eða að hvaða niðurstöðu ég komst um málið. Það hljóta í alvöru talað að vera til lyf við þessu. Svo ég blaðraði heilmikið um ýmislegt sem kom málinu ekkert við, alveg eins og í öllum hinum prófunum. Og þarf svo ekki að hafa áhyggjur af þessu meir, allavega ekki fyrr en í júní!
Í kvöld er próflokafagnaður, þar sem á líka að kveðja þá skiptinema sem verða bara eina önn, og kynnast þeim sem eru að koma til að vera seinni önnina. Þetta hljómar allt ágætlega í kenningunni, en ef það er eitthvað sem ég lærði í Brussel þá er það að það er aldrei góð hugmynd að fara út að borða með fleiri en tíu manns (nema mögulega ef meirihluti fólksins er siðmenntaður, eins og þegar amma bauð okkur í mat á Hótel Holti. Gekk fínt. En það er hvorki ég né hinir fjölþjóðlegu apakettirnir hérna, svo það hjálpar ekkert), og hérna stefnir í að hópurinn verði um 80 stykki. Pant ekki. Pant vera heima á náttfötunum, eða fara í bíó (mögulega á náttfötunum), eða í ræktina (sennilega ekki á náttfötunum) eða eitthvað. Oh, ég er svo mikill félagsskítur að það er agalegt. Fyrir alla hina á ég við. Hóst.
Eigið góða helgi!

Og þá var eftir eitt...

Síðasta prófið á morgun! Ég hélt þessi dagur myndi aldrei koma... Prófin eru annars búin að ganga upp og niður, munnlega prófið gekk betur en ég hélt því ég skyldi allavega spurningarnar, sem var mitt helsta áhyggjuefni fyrir prófið. Ef ég hefði bara vitað svörin við þeim líka hefði það auðvitað verið ennþá betra, en maður getur ekki beðið um allt. Annars er ég helst pirruð á því að þurfa að bíða FRAM Í JÚNÍ eftir að fá að vita hvort ég náði einhverju af þessu eða ekki. LÍN er auðvitað ekki alveg vön svona ósköpum, ekki frekar en ég, svo við verðum báðar að reyna að hemja forvitnina fram á sumar. Skemmtileg þessi forræðishyggja hjá Frökkunum, það er meðaltalið yfir árið sem ræður því hvort maður nær því eða ekki, og þeir eru hræddir um að fullorðna fólkið í háskólanum þeirra leggi sig ekki fram á næstu önn ef það veit að því gekk sæmilega í þessum prófum. Ég myndi segja að það væri þá bara þeirra vandamál, en þess vegna hef ég heldur aldrei verið beðin um að reka háskóla.
Þá er að bíta á jaxlinn og lesa þetta síðasta kvöld í bili...
Annars er þetta það sem gerist þegar mér leiðist í prófum (annað en að herbergið mitt verður fáránlega hreint auðvitað):

Var búin að borða svo hollt öll prófin (ekkert nammi! Ekki einu sinni súkkulaði!) að ég bara varð að borða eitthvað gott svona síðasta kvöldið. Stakk þessu meira að segja inn í ofn eins og ítalirnir gerðu við forréttinn hennar Silju fyrir jólin, og þetta var svooo gott...

Franskur sleikur

Vá. Frakkar kunna sko að snúa hnífnum í sárinu! Í dag fór ég í fyrsta prófið og það gekk hræðilega, eins og við var að búast. Eftir að hafa bisað við prófið mitt í tilsettan tíma (að skrifa allt sem mér datt í hug um Mannréttindadómsstól Evrópu, sem var alls ekki ritgerðarefnið en ég vissi bara ekkert um það og eitthvað varð ég að gera þessa tvo tíma!) var ég farin að skammast mín allverulega fyrir að vera að fara að skila inn þessarri hryggðarmynd. En ég ákvað að bíta bara á jaxlinn og skila, þó það þýddi kannski að kennarinn benti á mig og hlæði næst þegar ég mætti honum á ganginum. Flestir voru ennþá að tæma viskubrunninn á blaðið sitt, svo ég læddist fremst í salinn til konunnar sem tók við prófunum og reyndi að skila því. Hún vildi ekki taka við því og sagði mér að ég ætti eftir að sleikja það. Huh? Ég hélt ég hlyti að vera að misskilja eitthvað franskt orðatiltæki og spurði aftur og aftur þar til hún lék fyrir mig hvernig maður sleikti blað. Mig langaði bara að fara að gráta, ekki ætlaði konan að láta mig, fyrir framan um það bil 60 manns, sleikja ritgerðardraslið mitt? Og af hverju var hún svona vond við mig? Og hvernig vissi hún á annað borð að ritgerðin mín væri svona vond? Meðan ég stóð þarna í örvæntingu minni og velti fyrir mér vonsku heimsins, kom annar nemandi askvaðandi, sleikti hornið á ritgerðinni sinni, braut það niður svo það huldi nafnið hans og límdist fast með einhverju sem reyndist vera þessi fína frímerkjalega límrönd. Svo ég tók gleði mína á ný, sleikti ritgerðina mína af áfergju og skilaði henni. Eitt búið, fjögur eftir! Þar af tvö á morgun...