Blogg-lingur

Enginn tími til að blogga, mamma og Ella frænka eru í heimsókn og ég er með útistandandi skemmtidagskrá fyrir þær alla daga. Er að verða uppgefin á að urra eins og varðhundur á öll karlgerpin sem glápa á þær endalaust, ferlega sólbrunnin eftir daginn í Orangerie-garðinum, með harðsperrur í hláturvöðvunum, og svo úttroðin af mat að ég get varla gengið. Mjög svo ljúft líf að hafa þær hérna, og ég vil alls ekki þurfa að skila þeim aftur á laugardaginn. Enda rata þær ekki á flugvöllinn nema ég fylgi þeim í lestinni og rútunni yfir til Sviss, svo ég fer bara ekkert með þær og málið er leyst. Tek þær í gíslingu. Gott plan.
Annars:
-Próf búin, jeeeiii!
-Íbúð fundin, ennþá meira jeeeiii!
Smáatriði síðar, of þreytt. Farin að baða mig í aloe vera geli...

Blogg, hið nýja fílófax

Úff, ég held ég sé að slá persónulegt svitamet þessa dagana... Það er endalaust um þrjátíu stiga hiti, og engin loftræsting á Slátrarastrætinu svo ég sit bara og marinerast í próflestrinum, á milli þess sem ég dreg lappirnar uppí skóla til að taka próf. Ég hef reynt að læra á kaffihúsum og nýta sólina, en þá steikist ég bara algjörlega í hausnum og þarf að leggja mig á eftir! Þarf að gera breytingu á þeirri alhæfingu minni að ég fúnkeri vel í hita. Ég fúnkera vel í hita ef það eina sem ég þarf að gera er að skríða út af hóteli og niður á strönd, liggja þar í móki í nokkra tíma og staulast heim aftur. Lather rinse repeat. Ég fúnkera ekki neitt í prófum í svona veðri, og það ógeðslegasta sem ég veit er að sitja í fullri skólastofu, í stressi að taka próf, og finna svitadropana leka niður bakið á mér... Oj. Fyrir utan það að ég kann ekkert að klæða mig fyrir daglega lífið í þessum hita, á Spáni skellir maður sér í bikiní og flippfloppara en ég hef grun um að slíkur klæðaburður væri litinn hornauga í hinni virðulegu stofnun IEP. Í gær var ég í mínum venjulegu gallabuxum og bol, en þegar ég kom heim var ég svo pikkföst í gallabuxunum að það tók mig heillangan tíma og mikið brölt (eins gott að ég er liðug, sjísh...) að komast úr þeim aftur. Mathilde meira að segja kom og tékkaði hvort það væri ekki allt í lagi með mig, henni leist ekki á blikuna þegar ég var farin að hoppa á öðrum og bölva eins og sjóari.

Dagskráin fyrri hluta sumars er í óða önn að taka á sig mynd, og lítur bara vel út. Sé reyndar ekki fram á mikinn tíma til að skrifa BA ritgerðina mína fínu, en mun nýta allar lausar stundir í hana, lofa. Dagskráin lítur svona út eins og er (en ekkert skrifað í stein, svo hún mun örugglega breytast heilmikið áður en yfir lýkur):
-Nonni mætir 28. maí, en er búinn að lofa að hafa sig hægan þar til eftir prófin mín tvö þann 29. Ég er frábær gestgjafi...
-2.-9. júní verða mamma og Ella frænka í heimsókn, og ég hlakka endalaust til. Planið er að versla, drekka kaffi og sóla okkur eins mikið og er mannlega mögulegt á einni viku. Ég er búin að panta sólskin.
-15. júní flyt ég af Slátrarastrætinu, sennilega á næsta götuhorn þar sem ég mun sofa í dyragætt því ég hef enn ekki fundið mér íbúð.
-21. júní kíkir Einar í heimsókn á Evróputúrnum sínum.
-23. júní (eða 24... hú nós) skrepp ég til Barcelona að hitta á ofurhressa vini þar (Aaarna mín!), og halda litla minningarathöfn um spænskuna sem ég talaði einu sinni en var hent út fyrir frönsku einhverntímann í vetur.
-1. júlí flýg ég frá Barcelona til Riga í Lettlandi, þar sem ég verð í tíu daga með gáfumannafélagi (eftir því sem ég kemst næst) Geri ráð fyrir að ég sé skemmtiatriði.
-17. júlí kemur Ásla og verður í nokkra daga, ég er fáránlega spennt, en skilst að hún ætli að sofa á sínu græna allan tímann og vakna bara til að drekka eitt og eitt rauðvínsglas. Og kaupa nýja Harry Potter.

Lengra get ég ekki hugsað í bili, ýmislegt í bígerð en ekkert búið að negla niður. Algjör óþarfi að skipuleggja sig meira en tvo mánuði fram í tímann hvort eð er!
Back to the books!

Blákaldur veruleikinn

Ég held að maðurinn sem var búinn að útbúa sér lítið heimili undir einni brúnni hérna hafi dáið í nótt. Allavega voru lögreglu- og sjúkrabílar á staðnum, lögreglumenn á vappinu á brúnni, og fullt af forvitnu fólki að horfa á lögreglumenn á bátum sem tóku eitthvað sem líktist mannslíkama undan brúnni. Mikið finnst mér erfið tilhugsun að á meðan ég sat yfir bókunum, fitnaði af óhóflegu súkkulaðiáti og kvartaði yfir hvað lífið væri erfitt, hafi maður ca. 500 metra frá mér verið að deyja í innkaupakerrunni sinni undir brú. Hvað getur maður sagt...

Sjeik itt beibí

Sjeik morgunsins var ferlega góður, svo ég ætla að deila honum með ykkur:
-hálfur frosinn banani
-1/8 lítil melóna (þessi sem er grængrá að utan og appelsínugul að innan...)
-ca. 15 hindber
-hálf appelsína
Blandað eins lengi og það tekur mann að þvo hnífinn og skurðarbrettið, þurrka upp gumsið sem subbaðist um allt og hlaupa fram til að setja þvottavélina af "þvo" yfir á "vinda".
Njótið!

The early days

Pabbi var að senda mér þessa ágætu mynd af okkur þegar ég var (samkvæmt honum, man það ekki svo gjörla sjálf) ca. 5 daga gömul. Ég vil biðja ykkur sérstaklega að taka eftir gáfulegum augunum (og þakka svo Guði fyrir að þetta grísanef óx niður).

Blaður í staðinn fyrir að læra...

Þessi fjöldahystería um samsæri Austur-Evrópu í Júrivisjón er að gera mig frekar bil. Eru allir búnir að gleyma hvaða land vann í fyrra? Er ekki smá séns að austur-evrópsku löndin hafi hreinlega sent betri lög í keppnina í ár en löndin sem eru að skæla mest yfir samsæri? Bretar eru allavega komnir með samsæriskenningarnar inn á þing hjá sér, en ég held að það hafi ekki þurft sovésku mafíuna til að koma þeim í næstneðsta sætið, flugþjónadramað þeirra var ægilegt. Sendum bara betri tónlist á næsta ári og sjáum hvað gerist! Mér finnst persónulega sigurlagið frábært, og flytjandinn algjör töffari.
PS. Er ég sú eina sem er farin að hræðast Moggabloggið meira en flest annað í netheimum..? Jeminn.

Rigningardagur

Eldaði plokkfisk. Alein. Er húsleg. Var meira að segja mjög góður, og ég gerði helling af honum, svo ég get japlað á honum alla vikuna. Mun mögulega sjá eftir því fljótlega.
Annars gladdi ég lítil túristahjörtu í dag með því að fara út að hlaupa í hellidembu í aðal túrista-attrakksjóninu hérna, Petite-France. Ég veit ég er að bjóða hættunni heim með því að hlaupa þar, en þetta er nú alveg nógu leiðinlegt án þess að maður taki líka í burtu fallega útsýnið! Er sennilega í myndaalbúmum útum allan heim, hlaupandi í bakgrunninum á sís-brosandi fjölskyldumyndum með örvæntingu í augunum og eplarautt andlit. En við GusGus áttuðum okkur ekki á því áðan að það að hlaupa í hellidembu á eldgömlu steinstéttunum hérna er ekkert svipað og að gera það á malbikuðu stéttunum á Fróni. Sleeeiiipt! Ég datt reyndar aldrei, en þurfti nokkrum sinnum að baða út öllum öngum eins og teiknimyndafígúra sem hleypur ofsa hratt á staðnum til að detta ekki. Og einu sinni þurfti ég að grípa í túrista (giska á þýskan) sem leit út fyrir að vera frekar stöðugur. En túristunum fannst ég allavega fyndin. Gaman að geta verið fólki til ánægju býst ég við...

Undarlegt kvöld. Fullt tungl?

Allar vinkonur mínar hérna eru á föstu, eins og langflestir í borginni virðast vera. Mér finnst fólk hérna almennt ekki spá svo mikið í að vera neitt sérstaklega ástfangið í alvörunni, bara í því að vera nú örugglega á föstu með einhverjum og leika rómantíska paraleikinn. Þetta virðist hafa mjög spes afleiðingar, eins og ég komst að á Júróvisjón-skrallinu okkar í gær.
Þarna vorum við á yfirlýstu stelpudjammi og ég sú eina á lausu. Það voru alltaf að koma til okkar einhverjir dúddar að spjalla (því við erum efnilegir kvenkostir auðvitað, það sér hver maður) og ég var sú eina sem var ekki nógu þakklát fyrir hrósið til að fara í sleik við fullan Tyrki (ekki meint illa gagnvart Tyrkjum, það vildi bara svo til að þetta voru næstum allt Tyrkir í þetta skiptið) bara af því hann sagði mér að ég væri sæt. Ég skil bara ekki hvað er varið í samband sem fólk er til í að fórna fyrir smá athygli frá manni sem þekki mann ekki neitt og getur þess vegna ekki meint neitt af því fallega sem hann segir. Eru Íslendingar eina þjóðin sem er nógu kaldhæðin til að falla ekki fyrir svona? Eða missir maður sjálfsálitið þegar maður er búinn að vera lengi á föstu og verður auðveld bráð? Og er þá ekki skárra að vera á lausu heldur en vera með einhverjum af handahófi til þess að vera örugglega aldrei á lausu? Þá gætu þær allavega bara farið í sleik á skemmtistöðum í góðum fíling án þess að þurfa að hringja í mig daginn eftir að farast úr samviskubiti. Botna ekkert í þessu. Ringluð í dag.

PS. Til hamingju Serbía!

Leggur ekkert inn, tekur bara ú-út

Í gær bjargaði Youtube heiðri Eiríks Haukssonar meðal stjórnmálafræðinema í Strasbourg. Þegar allir í júróteitinu voru orðnir sannfærðir um það að íslenska lukkutröllið væri skelfilegasta tímaskekkja sem þau höfðu séð lengi (þetta var að sjálfsögðu áður en þau sáu tékknesku hár-rokkarana), þá skellti ég mér á Youtube og sýndi þeim Gleðibankann góða. Eftir það urðu þau öll að viðurkenna að maðurinn væri töffari af Guðs náð, enda engin leið að deila um það þegar svona sönnunargögn liggja fyrir. (Allar umræður um Eirík rauða gleymdust svo um leið og Austurríkismenn stigu á svið. Teitisgestir kunnu almennt ekki að meta þann gjörning, en mér hinsvegar fannst risa-pjallan þeirra, sem breyttist í eyðnis-borðann þegar fjórir rauðir menn með sundhettur og glimmer skriðu útúr henni, mjög merkileg.)
Fyrir júrópartýið fór ég í mitt fyrsta próf og það gekk bara alveg sæmilega, alveg þangað til að prófinu var lokið og kennarinn kom til mín að spjalla og var svo óvænt indæll að ég fór að skæla. Þá varð hann ennþá indælli svo ég átti engra kosta völ annarra en að flýja vettvanginn, áður en ég færi hreinlega að væla með látum. Gott að vita að maður er í góðu jafnvægi í prófunum... (Ég get annars alveg þolað það að fólk sé indælt, bara ekki svona óvænt sjáið til. Það verður að gefa manni smá viðvörun og aðlögunartíma. Þýðir ekki að vera strangur og ógnvekjandi heilan vetur og svissa svo bara beint í power-knúsin! Jú sí..? Jú sí.)
Annars er allt eins og blómstrið eina. (Ef blómstur eru nett sjúskaðir stressboltar sem skæla when knúsd. Annars er allt eins og eitthvað allt annað.)

Tíminn líður hratt á gervihnattaöld...

Í gær fór ég í Erasmus forprófa-partý, og það var hræðilega gaman. Ég ákvað að fyrst flestir væru að fara heim eftir mánuð og ég væri búin að þrauka svona lengi á persónuleikalausu frönskunni minni einni saman þá væri ekki seinna vænna núna að spjalla aðeins við þann hluta hópsins sem talar alltaf ensku sín á milli. Þau hef ég hingað til forðast eins og heitann eldinn til að detta ekki í þá gryfju að tala bara ensku alla daga, því það er svo mikið þægilegra. Þarna varð mér það endanlega ljóst hverju ég fórnaði þegar ég ákvað að rembast bara á frönsku, og sitja frekar í frönskumælandi hóp og hlusta en í enskumælandi og taka þátt. Það komu hinir og þessir til mín þetta kvöld og sögðust vera gapandi hissa á að ég væri ekki sjúklega feimin eins og þau höfðu haldið í allan vetur, og ennþá meira hissa á því að ég væri bara dálítið skemmtileg. En það spunnust líka umræður um það í partýinu hverjum væri búið að fara mest fram á þessum tíma hérna, og einróma álit var að það væri litla ég, sem gladdi mitt litla hjarta heilmikið. Niðurstaða kvöldsins, eftir mikla naflaskoðun, er að ég er þrátt fyrir allt mjög sátt við að hafa þraukað með franskan persónuleika á við burkna í allan vetur, þó það þýði að það séu ekki mjög margir hérna sem þekki mig vel. Ég hefði nefnilega verið mjög spæld að koma heim jafn léleg í frönsku og ég var þegar ég fór, þó ég þekkti heilan hóp af nýju og skemmtilegu fólki.
Mér tókst líka í partýinu að sannfæra fólk um ágæti júróvissjón (eftir að hafa útskýrt fyrir stórum hluta hópsins hvað það eiginlega væri, menningarsnauða pakk...), og nauðsyn þess fyrir stjórnmálafræðinema að horfa á þennan mjög svo pólitíska viðburð. Svo nú er kominn rífandi júróvissjón-stemmari í liðið, og tvö partý á dagskrá (bara laugardagspartý dugar mér ekki því ég hef enga trú á að við komumst á úrslitakvöldið).
Í öðrum fréttum þá voru á sunnudaginn mini-óeirðir hérna vegna forsetakjörsins, og þáttakendur voru svo tillitsamir að hafa þær í beinni sjónlínu frá glugganum mínum svo ég gæti fylgst spennt með. Sem ég og gerði. Þetta var náttúrulega ekkert miðað við ástandið í öðrum og stærri borgum, því Alsace er mjög hallt undir Sarkozy, hann fékk víst 65% atkvæða hér. Svolítið íslensk mótmæli eiginlega, tvístígandi fólk að góla eitthvað og löggan stóð og fylgdist með af takmörkuðum áhuga.
Verkefni dagsins: Eitt stykki ritgerð. Ef einhver veit hvar ég finn heimildir um utanríkisstefnu Gétulio Vargas í Brasilíu á fyrri hluta síðustu aldar þá má viðkomandi endilega láta mig vita, því ég finn ekki boffs! Gagnslausa internet...

Halló ég!

Heima að skrifa ritgerð á laugardagskvöldi. Ég er félagslegur útlagi. Væliskæl.
Eníhú. Það er búið að taka mig ansi langan tíma að venjast því að hérna eru alltaf bara til þær tegundir af ávöxtum og grænmeti sem eru "in season" hverju sinni. Því eins og við öll vitum eru ekkert nema kartöflur og hundasúrur nokkurn tímann "in season" á Íslandi, svo ég er vön því að það sé bara flogið með þetta til mín frá Langtíburstan því demmit mig langar í vatnsmelónu NÚNA. En þannig virkar það semsagt ekki hér. Neiónei. Nú er hinsvegar hafin gósentíð, því áðan í búðinni komst ég að því að þessa dagana eru svörin við spurningunum "Hvað er ódýrt og "in season"?" og "Hvað er best í heiminum?" nákvæmlega þau sömu. Jarðarber og brakandi ferskt spínat. Þvílík botnlaus hamingja. (Hinsvegar kosta umræddar vatnsmelónur 11 evrur stykkið (!) og eru ekki í fjárlögum).
Þetta var pistill dagsins um franskt matvælaverð og -framboð. Verði ykkur að góðu. (Er algjörlega hætt að hugsa um skemmtanagildi þessa bloggs þar sem ég var að setja upp teljara fyrir hana og komst að því að það les hana hvort eð er enginn nema ég. Og mér finnst ég skemmtileg.)

Myndasamtíningur

Nú á ég að vera að skrifa tvær ritgerðir í algjöru tímastressi, og þá er einmitt upplagt að blogga svolítið...
Ég tók næstum engar myndir í Íslandsheimsókninni minni, enda vonlaus í þeirri deild, en þessi vel völdu (og ótrúlega random) augnablik tókst mér samt að festa á filmu:

Haukur Bragi og Ása sátu uppi með mig stóran hluta dvalarinnar

Sögulegur hittingur á Amokka, mér leið eins og ég hefði stokkið tíu ár aftur í tímann þegar ég horfði á þær allar, Ingunni, Ásu og Möggu, á sama stað. Ó svo skemmtilegt!

Örnu (nææærmynd) elti ég eins og hundur um allt
Oddný og Monika á Boston eftir kveðjudinnerinn hennar Oddnýjar á Ítalíu. Eins gott að maturinn var ofsa góður, því umræðuefnið yfir matnum var ekki lystaukandi...
Una mætti í fína kjólnum sínum þetta sama kvöld (það gerðu reyndar fleiri (halló Hrefna!) en eftir að þessi mynd var tekin var okkur tilkynnt að það væri bannað að taka myndir á staðnum. Á miðvikudagskvöldi. Hm.)
Fyrirmyndarfjölskyldan í Fífulindinni bauð mér nokkrum sinnum í mat (takk fyrir mig!), og þar ríkir gleðin eins og sjá má...

Næst lofa ég að reyna að taka myndir í einhverju samhengi...

Tilkynning frá hvíta manninum:

Í dag las ég á kaffihúsi í klukkutíma. Með skelfilega hallærislegum afleiðingum (glöggir lesendur munu taka eftir því að ég er ekki bara með agalega bóndabrúnkulegt bolafar heldur líka þetta fína far eftir PERLUFESTINA MÍNA!):Smart. Ó svo smart.

Back to Butcher Street

Í gær yfirgaf ég klakann minn ljúfa. Það var ekki svo erfitt í þetta skiptið því mér finnst svo stutt þar til ég kem heim aftur (og líka af því að í þetta skiptið hljóp ég bara ein inn í Leifsstöð og útrýmdi þar með rúllustigakveðjustundinni, en það er hún sem fer alltaf með mig). Ég lenti í Frankfurt um eittleytið og átti miða í hálfsex-rútuna til Strass, en nennti ómögulega að bíða svo lengi svo ég fór og skældi í bílstjóranum á hálftvö-rútunni. Hann lét undan og leyfði mér að koma með en ég þurfti að sitja í litlu aukasæti við hliðina á bílstjóranum, sem ég sá ekkert athugavert við fyrr en við lögðum af stað og keyrðum undan flugvallarþakinu. Sóóól. Og ég sat í þrjá tíma klesst upp við framrúðuna á rútu og grillaðist. Ég man voða lítið eftir þessarri rútuferð. En heim komst ég nú samt.
Þegar ég var búin að staulast upp alla stigana á Slátrarastrætinu með töskuna mína uppgötvaði ég að Matthildarnar eru enn í fríi og ég hélt ég væri þá ein heima. Það reyndist misskilningur. Um leið og ég fór að ganga um íbúðina sá ég nýju sambýliskonur mínar. Súkkulaðibeljurnar. Þær voru allsstaðar. Í eldhússkápunum, á póstinum mínum, í eyrnapinnaboxinu mínu, osfrv. Þessi var í fataskápnum mínum:
Súkkulaðibeljunærmynd:

Fíll frá Pam

Ég verð svo hrikalega meyr alltaf í þessum Íslandsheimsóknum mínum að ég hef kosið að blogga sem minnst meðan á þeim stendur. Langar ekkert að tala um nema það hvað ég er heppin með vini og vandamenn, hvað mér þykir ægilega vænt um ykkur öll og hvað þið eruð endalaust góð við mig alltaf hreint. Ekki mjög spennandi bloggefni. Nú er ég hinsvegar farin að sjá fyrir endann á þessarri heimsókn minni, fer út á mánudaginn, og er bara frekar sátt við það því mér finnst svo stutt þar til ég kem aftur heim í lok sumars, og þá til að vera.
Þetta stefnir annars í að verða ansi viðburðaríkt sumar, nokkur ferðalög á teikniborðinu og einhverjir gestir væntanlegir til mín, fyrir utan hvað ég er að verða spennt fyrir því að byrja á BA-ritgerðinni minni eftir mjög inspiring (ísl. hvað? Andríkan?) fund með leiðbeinöndinni minni.
Mér finnst alltaf erfitt að byrja að skrifa á bloggið mitt aftur eftir dapurlega atburði, truflar mig eitthvað hvað lífið heldur hratt áfram eftir þá, en ég held ég geti sagt án þess að það sé vanvirðing við neinn að ég er þrátt fyrir allt lukkunnar pamfíll og lífið er ljúft.

Farfugl á flandri

Ég geri eins og svo margir bara áætlanir til að breyta þeim, og er þess vegna komin til Íslands viku áður en ég ætlaði mér. Það kemur reyndar ekki til af góðu, en ég er nú samt auðvitað glöð að vera komin heim. Ég fer austur á morgun og verð í viku á Bakkafirði, kem sennilega suður aftur sunnudaginn 15. apríl.
Bara til að halda ykkur í lúppunni.
Gleðilega páska lömbin mín.

Flight of the Conchords

Ég er skotin í þeim báðum. Þeir eru rétt mátulega nógu miklir lúðar.



Þeir eru líka hér og hér. Snillingar.

Af páfagaukum og geirfuglum

Prófið gekk mjög undarlega. Ég endaði á að þurfa að skrifa ritgerð um nútímavæðingu Kína 1860-1937. Þá gerist svolítið merkilegt í hausnum á mér, því allt í einu mundi ég öll litlu smáatriðin um 19. öldina, en um leið og árið 1911 skall á í Kína þurrkaðist allt útúr minninu og ég mundi ekkert af því sem er common knowledge, það er, þetta sem ég vissi áður en ég las fyrir prófið. Maó, hver er það..? Gangan mikla..? 4. maí hreyfingin..? Hringdi engum bjöllum. Ég hef heyrt um þetta fyrirbæri. Að maður páfagauki fyrir próf og setji það á annan stað í heilanum en það sem maður veit dagsdaglega, og hafi svo ekki aðgang að "hversdagsheilanum" í prófinu, bara "páfagauksheilanum". Svo ég tók próf með páfagauksheila. Frábært.
Svo svaf ég allan laugardaginn því ég hafði ekkert náð að sofa fyrir prófið, gleymdi að stilla vekjaraklukku og vaknaði rétt áður en markaðurinn lokaði og átti eftir að kaupa í matinn, og allt lokað á sunnudögum. Svo ég nuddaði ekki einu sinni stírurnar úr augunum, heldur stökk bara af stað í búðina með koddahár og krumpaða kinn. Á leiðinni í búðina stoppaði mig maður til að segja mér að ég væri fullkomin. Ég var næstum búin að slá hann.
Um kvöldið var partý hjá Nathalie, ég klæddi mig í samkvæmisljónið því planið var að djamma loksins, í fyrsta skipti eftir áramót. Við vorum tvö sem fengum það memó. Allir hinir drukku te og sögðust þurfa að gera hluti daginn eftir. Svo við stungum af á næsta bar. Það er annars ótrúlega patent að vera Íslendingur í útlöndum. Skil ekki hvernig annarra þjóða kvikindi kynnast fólki hérna, sumir hafa hreinlega neyðst til að þróa með sér persónuleika. Ég hinsvegar uppgötva það í hvert skipti sem ég hætti mér í samkvæmi eða á skemmtistað að sem Íslendingur get ég verið blessunarlega laus við allt þetta persónuleikavesen. Upplifði mig eins og síðasta geirfuglinn á barnum þar sem ég sat í miðjum hópi Spánverja og Frakka sem voru nýbúnir að uppgötva hvaðan ég væri og horfðu á mig eins og þeir hefðu borgað fyrir miðann sinn og væru að bíða eftir sjóvinu. Ég ætlaði að fara að útskýra þetta fyrir þeim, en kann ekki að segja geirfugl á neinu tungumáli öðru en íslensku. Miðað við svipinn á þeim þá kom "I´m starting to feel like the big fat bird who couldn´t fly and got clubbed and eaten by the starving Icelanders in the 19th century" tilfinningunni ekki nógu vel til skila. Svo ég gafst upp og tók spurningar úr sal.

Prófbömmer

Hversu fáránlega niðurdrepandi er það að vera að læra fyrir próf á síðustu stundu (ég veit, ÉG! Sjokkerandi alveg hreint...) og vera með "Til eru fræ" á heilanum?? Undirmeðvitundin eitthvað að tapa sér greinilega.
Hef enga einbeitingu af ýmsum misgóðum ástæðum og eftir tvo tíma mun ég mæta ósofin, illa undirbúin og titrandi af koffeinvímu í próf sem ég átti alveg að geta staðið mig vel í. Svekkjandi. Nákvæmlega 20% líkur á að ég fái spurningu sem ég get svarað sæmilega.
Fór í enn eitt kveðjupartíið í gærkvöldi þar sem ég enduruppgötvaði einn af þýsku vinum mínum síðan í byrjun skólaársins, og átti við hann eitt af fáum "alvöru" samtölum síðan ég kom hingað. Mjög gott fyrir hausinn það, smá hreinsun. Undarlegt hvað ég virðist bara til í að opna mig fyrir þýskum harðgiftum karlmönnum hérna. Það fer á listann.
Back to the books, krossið putta og tær!

Samsæri lögfræðinganna

Í dag sat ég í sólinni á þessu ágæta kaffihúsi, á þessu ágæta torgi, og lærði fyrir Kínaprófið á laugardaginn. Það var yndislegt. Þar til lögfræðingsgerpið fann mig. Í alvöru talað, maðurinn er allsstaðar! Þetta er fjórða kaffihúsið sem hann finnur mig á. En ég elska þetta ákveðna kaffihús meira en öll hin til samans, og hann fær ekki forræði yfir því, það er alveg á hreinu! Mér tókst að losna við hann á sæmilega góðum tíma í þetta skiptið, með því að vera bölvaður dóni. Skammaðist mín smá svo ég gerði það sem allir fullorðnir gera when in doubt. Hringdi í mömmu mína. Hún hjálpaði mér að réttlæta dónaskapinn fyrir sjálfri mér. Hentugar þessar mömmur. Það skondna við þetta alltsaman var hinsvegar það, að ég var ekki fyrr búin að skella á mömmu og farin aftur að læra þegar það settist hjá mér annar maður. Lögfræðingur. I shit you not. Þessi var hinsvegar kurteis, sætur, ekki krípí og leyfði mér að læra í friði þegar ég sagðist vera að fara í próf, svo ég var ekki dónaleg við hann, og leyfði honum náðarsamlegast að klára bjórinn sinn við borðið mitt.
Ég sé alveg fyrir mér hvað gerðist á síðasta aðalfundi lögfræðingafélagsins hér í borg. "Hvað segið þið strákar (örugglega til stelpulögfræðingar hér líka en þær virðast hafa verið á klóinu á þessu augnabliki fundarins, því þær láta mig alveg vera), eigum við að velja einn úlla af handahófi og taka hann á taugum? Hah, það verður megafyndið!"
Mér er ekki skemmt.

Snýýýt

Arg og pirr. Get aldrei sofið þegar ég er kvefuð. Er búin að borða þyngd mína í ávöxtum og grænmeti í dag, og drekka svo mikið vatn að ég hef það á tilfinningunni að ef ég hallaði höfðinu til hliðar kæmi það útum eyrun á mér. Samt er ég ennþá kvefuð. Skil þetta ekki.
Hausið virkar ekki almennilega svona kvefað svo hérna eru nokkrar misgáfulegar myndir af Slátrarastrætinu síðustu daga:

Ég eldaði mexíkósúpu handa liðinu einn daginn, eitt leiddi af öðru og allt í einu vorum við farin að keppast um það hver kæmi hnefanum á sér upp í sig og hver ekki (ég, Mathilde 2 og Jacob getum það, Nathalie og Mathilde 1 geta það ekki). Hér er Mathilde 1 að gera sitt besta, ég hló of mikið til að ná myndum af hinum að reyna!

Hér eru Mathilde 2 og Jacob stolt nokkrum sekúndum eftir að hafa komið hnefunum á sér uppí sig. Rétt eftir að myndin var tekin reyndu þau að koma hvors annars hnefum uppí sig, sem var mjög truflandi sjón. Ég grét, veit ekki hvort það var af hlátri eða hræðslu.

Sjálfsmynd, nýbúin að taka hnefann útúr mér. Klassí þessi elska.

Natalie fín og sæt í sínu fyrsta matarboði á Slátrarastrætinu, tekst bara sæmilega að fela hneykslunina á þessum nýja samkvæmisleik okkar.Og að lokum, kvefmaturinn minn, fullur af vítamínum og fíneríi, var svo fallegur á litinn að ég tók mynd af honum, en svo eru litirnir ekkert fínir á myndinni. Ó vell.

Gleði í hverfisbúðinni

Það eru alltaf svo yndislegar gamlar konur í hverfisbúðinni minni, og það er eins og þær finni á sér þegar maður er leiður og þarf á gömlukonuást að halda. Áðan fór ég í búðina í mjög aumlegu ástandi, í miðju kafi að skrifa ferlega leiðinlega skýrslu um annars skemmtilega Evrópuviku, og í þokkabót lasin (því Íslendingurinn ég þolir ekki 5°c heita kjarnorkuveturinn sem er skollinn á hérna skyndilega). Ég er ekki fyrr mætt í búðina og farin að þukla epli en það fer gömul kona eitthvað að vandræðast. Hún er tæknilega séð fyrir mér en mér er alveg sama því ég er ekkert að flýta mér aftur upp til skýrslunnar, svo ég brosi bara og þukla fleiri epli. Svo elti ég gömlu konuna í röðina hjá ávaxtavigtinni þar sem hún vandræðast meira, og er farin að afsaka sig endurtekið fyrir að tefja mig. Ég sagði henni sem var að það biði mín ótrúlega leiðinleg skýrsla heima svo þess meiri tíma sem hún gæti tekið í að vandræðast með fisk á ávaxtavigtinni þess mun betra væri það fyrir mig. Hún segir að þetta sé allt af því hún hafi hjólað í búðina og sé svo kalt á höndunum að þær virki ekki almennilega. Þá lifnar yfir mér því sem Íslendingur kann ég fátt betur en að formæla veðurguðunum, jafnvel þó það sé á frönsku. Hún er ekki lengi að komast að því að ég sé Íslendingur, og rétt áður en myglaða, úfna, lasna og geðvonda ég stekk af stað til að klára skýrsluna og borða súkkulaðið sem ég var að kaupa mér til að hjálpa við sjálfsvorkunnina þá grípur hún í handlegginn á mér og segir: "Þó þú komir frá köldu landi, þá er sól í hjartanu þínu". Takk elsku gamla kona. Bjargaðir deginum algjörlega.

Væliskæl

Foj. Það snjóar og mér er kalt og ég er kvefuð og ég er að skrifa ofsalega leiðinlega skýrslu. Kvarti lokið. Had to be done.
Ég er búin að ákveða að vera úti að skrifa BA ritgerð í sumar, sem þýðir að allir vinir og vandamenn nær og fjær eru velkomnir í heimsókn. Ef Strasbourg er ekki nógu góð fyrir ykkur er borg og/eða land samningatriði. Ein orðin desperat? Ég held nú það!
Ég þarf að finna mér nýja íbúð fyrir sumarið því ég þarf að yfirgefa þessa 15. júní, en ég er búin að taka svo margar ákvarðanir síðustu daga að ég er búin með alla festu og get ómögulega ákveðið hvar ég vil búa. Ég vil bara búa áfram á Slátrarastrætinu, nenni ekki að flytja!! Ef einhver vill gefa skít í Ísland í sumar þá eru meðleigjendur velkomnir. Sérstaklega ef þeim finnst gaman að þrífa, elda og syngja lítið lag.
Annars er mér of kalt til að geta skrifað í samhengi (samt er ég í ullarsokkum, ullargalla OG ullarpeysu utanyfir alltsaman, brr).
Tilgangurinn með öllu þessu röfli var annars sá að segja frá því að ég kem heim 12. apríl og verð til 30. Gæti ekki hlakkað meira til. Vil knús. Sjálfboðaliðar hafi samband í gamla símann þegar ég er lent á klakanum. Jei!

Mathieu

Í dag sat ég niðri við ána og var að læra, á milli þess sem ég reyndi að forðast skvettur frá kajakstrákum og álftum. Yndislegt. Það var sól og blíða og fullt af fólki niðri við á að leika sér, læra eða bara liggja í sólbaði. Ég var niðursokkin í bækurnar þegar það var pikkað í öxlina á mér. Það var ofsa krúttlegur strákur sem hafði áður séð vera að leika sér í frisbí með nokkrum vinum sínum. Hann spurði hvort ég gæti reimað skóinn hans fyrir hann. Hann héti Mathieu og kynni það ekki ennþá. Svo dinglaði hann fætinum fyrir augunum á mér svo ég gæti séð að reimarnar hefðu sko í alvöru losnað. Ég sagðist ekki trúa því að svona stór og duglegur strákur kynni ekki ennþá að reima skóinn sinn sjálfur. Hann flissaði og sagði að mamma hans hefði lofað að kenna honum það bráðum. Ég sagði að auðvitað væri það þá sjálfsagt mál að reima skóinn hans fyrir hann, svo hann gæti haldið áfram að leika við vini sína. Og ég reimaði skóinn hans, gerði meira að segja tvöfaldan hnút svo hann myndi ekki losna strax. Hann þakkaði mér kurteislega fyrir, kyssti mig á kinnina og hljóp aftur til vina sinna til að halda leiknum áfram.
Mathieu er ca. 25 ára. Frakkar eru speees.

Colmar - myndir

Hér koma nokkrar myndir sem Daniel tók í ferðinni okkar til Colmar um síðustu helgi. Fínt að hafa ljósmyndara með í för sem tekur skárri myndir en ég!

Þetta tré var mjúkt og ég klappaði því eins og ketti þar til ég var dregin í burtu

Það kom okkur á óvart að Colmar væri ekki í Evrópu, en þeir vissu allavega í hvaða átt hún er

Litlu Feneyjar

Fínn vatnsturn

Fínt hús

Sólskinsbarn

Ég fór í sólbað í dag! Meira að segja svolítið íslenskt sólbað, því ég var með gæsahúð allan tímann, en það var heiðskýrt og þá er ég skilyrt til að hypja mig út með bókina mína. Fór á "Ströndina í Strasbourg", sem er ekki strönd heldur kaffihús við ána mína en þar er allavega hægt að liggja í sólstól og þykjast vera á strönd. Var mjög indælt þar til álftin tók sig til og skvetti skítugu vatninu á mig, en hvað leggur maður ekki á sig til að ná sér í smá sólarglennu? Og lögfræðingsgerpið hefur allavega ekki fundið mig á þessu kaffihúsi ennþá... Fer að verða uppiskroppa með lögfræðingslaus kaffihús hér í borg, þetta er síðasta kaffihúsið sem ég veit um í miðbænum sem sólin nær til og lögfræðingurinn nær ekki til.
Á laugardaginn var ég dregin til Colmar með Nathalie og Daniel, kærastanum hennar, og við áttum mjög fínan dag á röltinu þar. Daniel talar ekki frönsku svo við töluðum ensku allan tímann, fín hvíld fyrir hausinn minn litla. Þau eru svo ótrúlega mikil nörd að það er frábært, hafa meðal annars búið til sína eigin Star Wars mynd. Yndislega fólk.

L´eau d´Unnur

Það voru að birtast heima hjá mér ofvirkir Þjóðverjar sem ætla að draga mig til Colmar í dag, sem er mjög fín tilbreyting, en á meðan fáið þið heimaverkefni. Ég var að átta mig á að ég hef ekki átt ilmvatn síðan ég kom til Frakklands (geri mitt til að staðfesta steríótýpuna um illa lyktandi Frakkann). Fór inn í Sephora og ætlaði að fjárfesta í einu slíku en var gripin svo miklum valkvíða að mér varð næstum óglatt (gæti verið sterka ilmvatnsblöndulyktin sem er alltaf inní svona búðum samt, eins og við kassann í Rúmfatalagernum hjá ilmkertunum, jakk) og varð að fara. Svo ég þarf hjálp. Þið eruð svöl. Hvaða ilmvatn er hipp og kúl?

Ferðasaga í flugumynd

Jahá. Ég semsagt fór til Parísar með Mathilde, og við gistum hjá foreldrum hennar. Það svoleiðis lak af þeim gestrisnin að ég fékk mitt eigið herbergi með fínu rúmi en Mathilde og systir hennar sváfu saman á litlum sófa í stofunni. Ég reyndi að malda í móinn en það gekk ekki upp. Við vöknuðum úthvíldar á laugardagsmorgni, borðuðum brauð með söltuðu smjöri og villihunangi sem foreldrar hennar söfnuðu við sumarhúsið þeirra í Bordeaux. Mjög smart alltsaman. Svo fórum við í svakalegan göngutúr um borgina, Eiffel-turninn, les Invalides (m.a. ósmekklega grafhýsið hans Napóleons), Alexander 3. brúin, Champs Élysées (þar sem við fórum inn í Louis Vuitton, flottustu búð sem ég hef komið inn í á ævinni, ég var litin áberandi hornauga í gallabuxum og Converse skóm...), Sigurboginn, Concorde-torgið, Óperuhúsið, Grand Palais og Petit Palais, Louvre (bara sýnishorn auðvitað), listinn er endalaus enda var ég búin að ganga fæturna á mér upp að hnjám í lok dags. Við borðuðum voða fínan grískan mat heima hjá Mathilde um kvöldið (eftir að fjölskyldan hafði setið öll í hring og látið mig segja frá öllu sem við gerðum um daginn, á frönsku, og glaðst innilega yfir hverri sögn sem ég beygði rétt), kíktum svo út í rauðvínsglas og rétt komumst heim á miðnætti áður en það hreinlega leið yfir okkur af þreytu.

Mathilde var ekkert minna strangur leiðsögumaður á sunnudeginum, eftir meira brauð með hunangi var rokið af stað að sjá Ile de la Cité, ráðhúsið, Notre Dame kirkjuna (þar sem við duttum beint inn í þessa líka fínu messu) og þar fyrir framan miðju Parísarborgar (sem mér fannst fáránlega skemmtileg en Mathilde skammaðist sín endalaust fyrir túristabjánann sem hoppaði á öðrum fæti og skríkti af gleði), Saint-Chapelle, nútímalistasafnið og enduðum daginn á að kíkja aftur í Louvre (ég get ekki skoðað nema brotabrot af því í einu, verð álíka heiladauð og í Kringlunni af öllu áreitinu og ruglinu, allt vaðandi í túristum með heyrnatól "following in the footsteps of the daVinci code"). Um kvöldið (eftir aðra sögustund í boði Unnar, íslensku furðuverunnar) var borðuð súpa sem var grunsamlega lík íslenskri kjötsúpu, horft á Ferðalag keisaramörgæsanna og svo farið í háttinn. Klukkan tíu. Ekki alveg það sem ég er vön að gera í útlöndum en mjög skynsamlegt eftir allt labbið.

Eftir hunangsbrauðsát á mánudagsmorgni skelltum við okkur í smá verslunarleiðangur og svo heim í hádegismat. Ég var svo drifin af stað með farangurinn minn á bakinu að skoða Montmartre, Moulin Rouge (Mathilde var búin að hóta því alla ferðina að selja mig þar ef ég hagaði mér ekki, en ég var búin að vera hlýðin eins og hundur alla ferðina og fékk því að eiga mig sjálf örlítið lengur), og eftir það höfðum við ennþá nokkra tíma áður en ég átti að mæta á lestarstöðina. Ég var farin að skilja hvernig litlu hafmeyjunni leið þegar henni fundust hnífar stingast upp í iljarnar á henni í hverju spori, og stakk í sakleysi mínu upp á að setja bara niður á kaffihúsi til að drekka í okkur mannlífið. Mathilde féll ekki fyrir þessu ódýra bragði mínu, og þrammað skyldi um borgina fram á síðustu mínútu. Ég elti, enda vel upp alin og undirgefin stúlka. Ég var svo glöð þegar ég loksins settist niður í lestinni um sexleytið um kvöldið að ég hefði getað grátið af hamingju.

Allt í allt frábær ferð, Mathilde stóð sig vel sem leiðsögukona með aga á liðinu, og fjölskyldan hennar var yndisleg við mig. Ég vil helst hanga endalaust á kaffihúsum þegar ég fer í borgarferðir og horfa á fólkið, svo það var gaman að prófa að fara í svona allt öðruvísi ferð, þar sem afköstin voru töluvert meiri en þau eru venjulega hjá mér. En eníhú, fleiri myndir:

Kom 10 mínútna skúr í Tuilerie garðinum, sem var algerlega þess virði því eftir hann kom þessi líka fallegi regnbogi beint fyrir ofan Louvre-safnið. Þarna tókst mér loksins að fá Mathilde til að slaka örlítið á, setjast við þessa fínu tjörn og horfa á börnin leika sér með bátana sína. Þetta vil ég gera þegar ég ferðast. (Eftir smástund breyttist þessi leikur í annann og verri leik, horfa á ítölsku karlana leika sér með bátana sína, með sígarettu hangandi úr munnvikinu. Ekki jafn rómó og við flúðum inn í Louvre.)

Mathilde var ekkert of sátt í slökuninni en lét sig hafa það þessi elska

Eina hópmyndin sem var tekin í ferðinni. Tekin á hvolfi reyndar en það er ekkert annað í boði. Fallegt sjónarhorn svona beint upp í nasirnar á manni líka

Ég var heilluð af þessarri ömmu og barnabarninu hennar að leika sér með bátinn sinn. Mathilde var heilluð af því hvað ég hafði áhuga á röngum hlutum við borgina

Við Notre Dame tók ég myndir af ufsagrýlunum. Aftur varð Mathilde heilluð af hæfni minni til að fara algjörlega á mis við pointið

Ég lét Mathilde setjast í skó sem mér fannst fyndinn. Henni fannst ég ekki fyndin

Ég á líka fullt af túristamyndum af hinum og þessum gömlu húsum en ákvað að hlífa ykkur í þetta sinn. Ekkert að þakka.

Búin með París

Ég var að skríða inn úr dyrunum eftir vel heppnaða Parísarferð. Ferðasaga kemur síðar, en hér koma nokkrar myndir ykkur (mömmu) til yndisauka þangað til:

Mathilde nývöknuð fyrir framan Eiffelturninn

Ég veit ekki hvort það sést þegar myndin er svona lítil, en þetta er allavega Parísardaman einfætt, með enga efri vör og bara eina stóra framtönn fyrir utan regnbogaskreytt Louvre. Ef þetta stjórnmálafræðidæmi gengur ekki upp get ég alltaf orðið fyrirsæta

Mathilde standandi nákvæmlega á miðju Parísarborgar, fyrir utan Notre Dame

Rauða myllan, þar sem Mathilde reyndi að koma mér í verð

Lögfræðingsgerpið strikes again

Í dag er sorgardagur á Slátrarastrætinu því í kvöld þarf ég að fara og kveðja uppáhaldsvin minn hér í Strass (og þann eina sem mér finnst fyndinn) hann Jacob, sem er að flytja aftur heim til Þýskalands. Ég á eftir að sakna hans ægilega. Snökt. Vil ekki hugsa um það alveg strax.
Ég sat á útikaffihúsi og var að lesa í dag þegar það barði allt í einu maður í borðið mitt og lét mig næstum fá hjartaáfall. Ég leit upp og sá að þetta var lögfræðingsgerpið sem ég er alltaf að rekast á útum allt og lætur mig alltaf fá símanúmerið sitt og ég hringi aldrei í. Það skondna við það er að í hvert sinn sem ég hitti hann lætur hann eins og við höfum aldrei hist áður, ég sé ekki með númerið hans á hundrað miðum um alla íbúð og sé ekki mjög greinilega að hunsa hann. Nema í dag, þá lemur hann í borðið mitt og rýkur í burtu í fússi. Ég segi ekki neitt og leiði þetta bara hjá mér. Fimm mínútum seinna kemur hann aftur, kynnir sig og lætur eins og við séum að hittast í fyrsta sinn. Er maðurinn eitthvað geðveikur eða hefur orðrómurinn um hvað ég er hrikalega ómannglögg í alvöru náð alla leið til Frakklands?