Unnur í árabát

Þessa viku í þinginu hef ég notið þess ennþá meira en venjulega að labba í vinnuna (skóli er vinna í þessarri færslu, því það hljómar betur). Það er sennilega vegna þess að ég elska ána við hliðina á húsinu mínu, og þingið er ca 40 mín neðar við þessa sömu á, svo ég fylgi henni bara alla leið í vinnuna. Alla vikuna er ég líka búin að hugsa um það hvað það væri ennþá skemmtilegra að eiga lítinn árabát og geta siglt í vinnuna. Ég gæti látið mig fljóta með straumnum í vinnuna á morgnana og róið svo heim til að fá útrás eftir erfiðan vinnudag (eða gripið í bátinn hjá strákunum sem æfa róður á ánni og látið þá draga mig heim...). Það eru litlar bryggjur bæði við húsið mitt og við Evrópuþinghúsið, svo þetta er alveg gráupplagt. Fer á framtíðarplanið; búa á Slátrarastrætinu, vinna í þinginu, sigla í vinnuna (sennilega yrði þá "koma Íslandi í ESB" að vera á listanum líka svo ég ætti séns í að fá vinnu í þinginu...).
Í dag kynntum við verkefnin sem við erum búin að vera að vinna í vikunni og það gekk bara vel, ég kom reyndar alltof seint því mér var rænt af blindum manni á leiðinni, en okkar hópur var fimmti í röðinni svo það kom ekki að sök. Ég var nefnilega bara að labba í sakleysi mínu meðfram ánni og mjög upptekin við dagdrauma þegar það greip blindur maður í mig og bað mig að hjálpa sér að komast í vinnuna (það er svona að ganga í skóm sem gera læti). Það er nefnilega verið að grafa upp allar gangstéttar eins og er og holur og skurðir um allt, ekki mjög blindravænt sennilega. Hann reyndist vera prófessor í háskóla nálægt mínum (en ekkert nálægt þinginu) svo ég fylgdi honum þangað og við spjölluðum heilmikið. Þegar ég var búin að skila honum í skólann hljóp ég eins og líf mitt lægi við niður í þing, og sagði öryggisvörðunum að þeir yrðu að hleypa mér inn þó ég væri sein, mér hefði verið rænt af blindingja og það væri ekki mér að kenna. Þeir tóku þá skynsamlegu ákvörðun að biðja ekki um frekari skýringar heldur hleypa mér bara inn, móðri og sveittri og úfinni (en í kjól og stígvélum því ég ætlaði að vera svo fín og sæt á kynningunni).
Þá er þessarri fínu þingviku líka lokið.

Evrópuormur

Þessa vikuna er ég flutt með eplið mitt og reglustikuna í Evrópuþinghúsið hér í Strass, þar sem við fáum að þykjast vera þingmenn í fimm daga. Ég er nógu mikill lúði til að finnst það ótrúlega skemmtilegur leikur. Ég er ein í þeim klúbbi eins og er. Hópurinn minn á að einbeita sér að því að nota Evrópusambandið til að viðhalda friði (frið, friðnum... fallbeygingarvandræði, hjálp!) innan aðildarríkjanna og stuðla að heimsfriði. Auðvelt verkefni. Í dag vorum við beðin um að fara heim og tala við þá vini okkar sem eru í hernum og biðja um þeirra sýn á málið og hugmyndir. Þá áttaði ég mig enn og aftur á því hvað ég er heppin að koma frá landi þar sem hvorki er her né herskylda, ég á bara einn vin í hernum og hann er í þeim austurríska. Hann er friðarsinni en er undir herskyldu, svo hann ákvað að skrá sig bara í konunglegu lífvarðasveitina (eða hvað það nú heitir þegar maður stendur grafkyrr fyrir framan merkilegar byggingar með skrítinn hatt og má ekki brosa þegar fólk tekur myndir með manni). Hann hinsvegar krossaði í vitlausan reit á skráningarblaðinu sínu og endaði í einhverskonar ofurnaggasveit, og var sendur í þjálfun sem byggir meðal annars á því að skríða í drullu undir gaddavír og hoppa yfir hinar og þessar hindranir eins og verðlaunahross á meðan lítill maður með byssu segir þér að þú sért ómerkilegur ormur sem eigir ekki skilið að hoppa yfir svona fínar hindranir. Í augnablikinu er hann einhversstaðar uppá fjalli þangað sem hann var sendur hálfnakinn með hnífinn sinn og á að æfa sig í að deyja ekki á meðan litlu mennirnir með byssurnar finna uppá nýjum pyntingaraðferðum. Georg er hinsvegar harðlínugrænmetisæta og í stað þess að drepa kanínur með hnífnum sínum og éta þær mun hann mjög líklega nota hann til að ógna þeim og ræna gulrótunum þeirra. Ég get ímyndað mér að akkúrat í þessum skrifuðu orðum sitji hann einhversstaðar undir tré og nagi trjábörk, grátandi. (Sem er merkilegt nokk einmitt það sem ég myndi gera ef ég yrði sett í þessar aðstæður). Ég myndi spyrja hann um álit hans á framtíðarhlutverki ESB í friðarmálum, en ég held hann sé ekki í aðstöðu til að svara tölvupósti á fjallinu sínu. Fyrir utan það að ég held að hans fyrsta athugasemd í hermálum væri að það þyrfti að gera skráningarblöðin minna ruglingsleg. Með þessum reytingslega pósti vildi ég bara segja að ég er fegin að vera ekki skylduð í herinn. Takk Ísland.

Allir komnir í klámið

Það er greinilegt á bloggum samlanda minna að fyrirhuguð klámráðstefna í Reykjavík er aðalhitamál landans þessa dagana. Ég er næstum hætt að þora á netið, hvað þá að lesa blogg, því ég verð svo innilega reið og vonsvikin og sár að lesa það sem sumt fólk skrifar um málið að ég fæ bara hjartsláttartruflanir og langar að fara að gráta. Eini ljósi punkturinn við þetta frá mínum sjálfselska sjónarhóli er að fólk sýnir þar allavega sitt rétta andlit og það er mikill tímasparnaður fyrir okkur einhleypingana, nú þegar allir virðast blogga, að geta stundað netnjósnir á því hvað hinir og þessir vonbiðlar hafa látið út úr sér á netinu um mál eins og þessi.
Ég er eins og er á kafi í bókum um klám, vændi og mansal því mig langar að skrifa BA ritgerðina mína um eitthvað þessu tengt. Ég þykist nú samt ekki vera neinn sérfræðingur eins og er, enda rétt að byrja, en sú almenna fáfræði um málið sem kemur fram á bloggum og í athugasemdum um allt net þessa dagana kemur mér samt óþægilega á óvart. Reiðin sem meðmælendur kláms virðast margir búa yfir kemur mér líka á óvart, og ég átta mig ekki alveg á því hvað það er sem getur orsakað hana. Ég er farin að halda að þessi fáfræði sé ekki raunveruleg, heldur kjósi fólk að loka augunum fyrir því sem það veit samt innst inni, en af hverju get ég samt ekki ímyndað mér.
Svona lagað gerir mig jafn innilega sorgmædda og þegar ég heyri fólk hlæja að sögum um misþyrmingar á dýrum, sem er einhvernveginn alltaf að gerast. Fólk getur verið svo kalt.
Ég ætla annars ekkert að tjá mig um þetta ráðstefnumál beint, enda of langt í burtu til að vita almennilega um hvað málið snýst.

Kvefgemlingur

Nú hefur það komið í ljós að hinar annars sæmilega samhentu Matthildar styðja sinn hvorn frambjóðandann í forsetakosningunum. Umræðurnar við matarborðið eru háværar þessa dagana. Mér fyndist áhugavert að vita meira um þessar kosningar og frambjóðendurna, en það er ekki í boði því alltaf þegar málið kemst á dagskrá hér á Slátrarastrætinu eða í hinum og þessum frönsku matarboðum þá tala allir svo hratt og ofaní hvern annan að ég skil ekki neitt. En mér skilst að Ségolène Royal sé dóni og Nicolas Sarkozy kynþáttahatari, svo mér líst ekkert á þetta fyrir hönd Frakkanna. Sennilega þarf ég nú samt að kynna mér málið bara sjálf, er að fá mjög vafasamar upplýsingar í þessum stanslausu rökræðum Matthildanna.
Á Valentínusardaginn var ég lasin (rek það til heiftarlegs ofnæmis fyrir rómantík) en Mathilde 2 var búin að bjóða fullt af Þjóðverjum í mat svo það var annaðhvort að vera kurteis, borða með þeim og þykjast skilja þýsku, eða stinga af með kvefið mitt. Ég ákvað að stinga af, og fór á yndislegt stefnumót með sjálfri mér. Ég bauð mér uppá rauðvínsglas og ítalskan mat, og í bíó á eftir, og ég er frábært deit, þó ég segi sjálf frá.
Um síðustu helgi fékk ég íslenska stelpu sem býr í borg hérna nálægt í heimsókn, og við tókum einn dag í að kanna það hversu mikið er mannlega mögulegt að borða og drekka á einum degi. Niðurstaðan: Heilan helling. Við römbuðum á laugardagskvöldið inná veitingastað sem við vissum engin deili á, fengum æðislegan mat og ennþá æðislegri eftirrétt, og Mathilde 1 sagði mér daginn eftir að þetta væri frægur staður og ómögulegt að fá borð þar nema með margra daga fyrirvara, hún hefði oft reynt með fjölskyldunni sinni en aldrei tekist. Svona er maður mikill heppnisgrís. Skemmtilegasta atvik kvöldsins var samt þegar maðurinn á næsta borði rak við með látum og öllum á staðnum tókst að halda andlitinu nema okkur. Ég hló svo mikið að ég fór að gráta. Prump er fyndið, það er bara svoleiðis. Svo var aðeins kíkt á djammið, og ég fékk útrás fyrir klórþörfina mína með því að klóra Ítala með kiwi-klippingu á hausnum í sirka tvo tíma. Ég get skemmt mér við ótrúlegustu hluti. Ég er þar með mögulega búin að finna lausn á kattaleysinu, því Mathilde 1 leyfir mér ekki að fá mér kött, en Ítalir gera greinilega sama gagn, eru loðnir, finnst gott að láta klóra sér og mjálma svo eitthvað óskiljanlegt á ítölsku (sennilega "í guðanna bænum viltu láta höfuðið á mér vera, kona").
Áðan fór ég að kaupa í matinn og var á leiðinni inn á sama tíma og eldri kona var á leiðinni út, svo ég hinkraði og hleypti henni út á undan. Hún sagði "takk fyrir að hleypa mér á undan þér, og takk fyrir að gera það brosandi". Mér finnst það svolítið sorglegt að það þurfi að þakka manni sérstaklega fyrir það. Ég legg til átak, allir að brosa til ókunnugra við öll möguleg og ómöguleg tækifæri.

Kvensnift á faraldsfæti

Ég er að fara til Parísar fyrstu helgina í mars! Jei! Foreldrar Mathilde 1 eiga heima þar og hún bauðst til að taka mig með sér þangað og sýna mér pleisið. Það getur varla tekið meira en eina helgi að skoða alla París, er það? Ah, ég get ekki beðið! Ég er búin að vara Mathilde við því að ég ætla mér að eiga rómantíska helgi í þessarri höfuðborg ástarinnar, og hún verði bara að þola það að ég horfi á hana dreymnum augum og flissi eins og smástelpa. Við sjáum svo hversu vandræðaleg sambúðin verður eftir það...
Annars er ég frekar eftir mig eftir að hafa hlustað á einn samnemanda minn reyna í einn og hálfan tíma fyrr í dag að útskýra það hvernig hann túlkar orðið "ríkisborgari" (í stuttu máli telur hann sig ríkisborgara þess lands sem hann er staddur í hverju sinni. Mér finnst það vafasöm túlkun. Honum finnst ég óþolandi kvensnift.). Það að vera nemandi í stjórnmálafræði býður stundum upp á brjálæðislega leiðinlegar samræður. Fyrir utan það að franska töluð með spænskum framburði er nóg til að hausinn á mér veit ekkert hvaða tungumál hann á að vera að reyna að skilja og fer í verkfall.
En París! Jei!

Ennþá hér

Ég var að koma úr prófi sem þýðir að ég er hérmeð formlega búin með leiðinlegasta kúrs sem ég hef nokkurntímann komið nálægt! Jei! Veit samt ekkert hvernig mér gekk, en það þýðir ekkert að hafa áhyggjur af því fyrr en í júní. Enn eitt matarboðið í kvöld, og ég nenni ekki neitt enda ekkert búin að sofa fyrir prófstressi. En það þýðir ekkert að væla, ég skal snæða þríréttaða franska máltíð í kvöld með góðu eða illu. Ég á svo bágt að það er agalegt.
Í öðrum fréttum er það helst að ég get ekki gengið, staðið upp né sest niður fyrir harðsperrum, sem skiptir engu máli því það er hvort eð er skollið á annað syndaflóð og ekki hundi út sigandi. Vona að það verði stytt upp áður en ég verð dregin út og fóðruð með valdi í kvöld. Eða að Matthildarnar hreinlega finni mig ekki undir teppinu mínu og skilji mig eftir heima.

Silfurskotta

Ég gleymdi að segja frá því að þegar ég hélt fyrirlesturinn minn í síðustu viku þá var ég fyrst í röðinni (í Frakklandi er ég allt í einu fyrst í stafrófinu, en ekki síðust eins og venjulega), og þegar ég stóð fyrir framan alla og ætlaði að fara að byrja þá tók ég eftir því að kennarinn minn, kona um fertugt, var búin að lita hárið á sér silfurfjólublátt. Fjólublátt. Fjóóólublátt. Alltaf þegar ég leit upp frá blaðinu mínu greip hárið á henni athygli mína og ég vissi ekki lengur hvar ég var eða um hvað ég var að tala. Ég er nokkuð viss um að hún gerði þetta bara til að trufla mig.
Annars þjáist ég þessa dagana af lamandi valkvíða, það er svo margt sem ég á að vera að gera og langar að vera að gera, að ég get ekki valið mér verkefni og enda á að gera bara ekki neitt. Hjálp.

Skýrsla vikunnar

Ég þjáist af miklu andleysi í bloggdeildinni þessa dagana, en það er ekki þar með sagt að það sé ekkert að gerast hérna, ég hef bara ómögulega nennt að skrifa um það.
-Um síðustu helgi eldaði ég íslenskan jólamat handa Matthildunum mínum, Jacobi, Franzi og Vincent, og þau voru vægast sagt mishrifin. Það var held ég sviðasultan sem fór alveg með þau (þorrinn læddist örlítið inn í jólaþemað). Hún fór reyndar eiginlega með mig líka, svo ég skildi þau mjög vel. Þeim fannst sígarettulykt af bæði reykta silungnum og hangikjötinu, en átu það síðan með bestu lyst og viðurkenndu að lyktin hefði verið villandi. Þau voru sérstaklega hrifin af sósunni sem ég bjó til með silungnum, sem er svolítið svekkjandi því hún var gerð af fingrum fram í algjöru paniki á síðustu stundu, svo mér mun sennilega aldrei takast að gera hana aftur. Sannast það hér með að ég virka best undir pressu.
-Það er allt að hrynja af eldhúsveggjunum okkar þessa dagana (því miður ekki ósmekklega semi-klámið samt, heldur einhver vodkapóstkort (við Matthildarnar erum með mjööög ólíkan skreytistíl...)) og sambýliskonurnar ákváðu að rífa bara allt draslið niður og setja upp íslensk póstkort í staðinn. Svo núna er eldhúsið okkar eins og snögg hringferð um landið. Mjög kósý og rómó.
-Í gærkvöldi voru svo tvær afmælisveislur, hjá Vincent og Franzi, en ég ákvað að kíkja frekar í hans veislu en hennar því hann var búinn að hafa svo mikið fyrir því að elda "alþjóðlegt hlaðborð" (les. ókeypis matur) en hún hélt afmælið sitt á veitingastað (les. matur sem ég þarf að borga fyrir). Það var ótrúlega skemmtilegt, hann var búinn að elda (í litlu herbergiskompunni sinni þar sem allt er inni í einum litlum skáp; ísskápur, vaskur, eldavél, hillur undir leirtau, ég held að Vincent hljóti að vera göldróttur) kínverskan mat, indverskan, mexíkóskan, mið-austurlenskan, enda borðuðum við öll á okkur gat. (Göt? Veit ekki.) Við enduðum svo kvöldið á að mála öll saman (ca. 25 manns) málverk inná baði. Mjög kreatívt og krúttlegt.
-Í gær flutti ég minn fyrsta fyrirlestur á frönsku, og var svo gagnrýnd í tætlur af versta kennara í sögunni. En ég var langt því frá sú eina, og ég fór ekki að skæla, svo ég er bara sátt. Konan á að vera að kenna okkur hvernig formið á að vera á ritgerðum og fyrirlestrum og svona, en lætur okkur svo hafa ótrúlega erfið og flókin umfjöllunarefni úr evrópufræðum, og gagnrýnir okkur efnislega en segir okkur ekkert hvað hefði betur mátt fara í uppbyggingunni. Botna ekkert í þessu. Eftir fyrirlestrana lagði hún fyrir okkur öll óvænt munnlegt próf, fyrir framan alla þurftum við að svara einhverri random spurningu um aðferðafræði sem hún tók svo geðþóttaákvörðum um hvort hefði verið fullnægjandi eða ekki. Ég fékk einu spurninguna sem ég hefði mögulega getað svarað og stóð mig með glæsibrag.
-Um helgina ætlar Mathilde að elda handa okkur sambýliskonunum og við ætlum að leigja okkur dvd og hafa það notalegt saman, gerum ekki nóg af því enda allir uppteknir við sitt. Nú er stefnan að fara að bæta örlítið úr því. Annars á helgin að fara í rólegheit, skrifa einn ritgerðarstubb og lesa svolítið. Kíkja jafnvel á útsölurestar, bara svona til að sýna mig og sjá aðra.
-Ennþá andlaus bloggari, en ótrúlega ánægð með hvað kommentararnir mínir eru skapandi og frjóir, sem kom berlega í ljós eftir síðustu færslu. Spurning um að biðja þær um að ættleiða þetta blogg og lífga aðeins upp á það!

Góða helgi!

Skiptinemablús

Þó þú sitja í tímunum megir
og hlusta á meðan þú þegir
það gagnast þér lítið
(og kannsk´ekki skrýtið)
þú skilur ekkert sem kennarinn segir.

Skyldupóstur. Skjús mí.

Magga frænka kom með snjóinn með sér fyrr í vikunni en virðist ekki hafa tekið hann með sér aftur þegar hún fór í dag... Ég naut góðs af veru hennar hérna, og er búin að hafa það ofsalega gott síðustu daga, kíkja í Evrópuráðið, borða góðan mat, versla, allt í góðum félagsskap auðvitað. Tókst meira að segja loksins að fá hugmynd að BA ritgerðinni minni, keypti nokkrar bækur um efnið í ráðinu og er að vinna í að lesa þær núna. Í gær fórum við svo á flottasta veitingastað sem ég hef komið á hingað til í Strass, og ég fékk þar betri túnfisksteik en á Sjávarkjallaranum, sem ég hélt ekki að væri mögulegt. Oh, er búin að hafa það alltof gott, hrikalegt að þurfa að trappa sig niður í hversdaginn aftur!
Skólinn er byrjaður aftur eftir prófin, og það er enginn smá munur á að byrja í kúrsum núna og það var í haust, núna veit ég allavega svona sirka bát um hvað kúrsarnir snúast eftir fyrsta tímann, en í haust valdi ég kúrsa eftir því hversu hrædd ég var við kennarana. Svo ég göslast í skólann í slabbinu með bros á vör þessa dagana. Ég reyndar skrópaði í allan dag, en bara af því að það er ekki hægt að hjóla í snjónum og ég get ekki gengið því ég er með ígerð í fætinum. Mjög smart. Svo ég er farlama heima á föstudagskvöldi að syrgja brottflogna ættingja, borða súkkulaði (má því ég á bágt...) og horfa á Friends á frönsku.
Á morgun ætla ég að lesa nýju bækurnar mínar (geri ráð fyrir að verða ennþá farlama), muna að hringja í íslensku stelpuna sem er í Colmar og ég gleymdi að hringja í í kvöld og haltra svo kannski í bíó. Á sunnudaginn ætla ég loksins að elda hangikjötið sem ég kom með út og halda lítil íslensk jól fyrir sambýlingana og mögulega Vincent og kærastann hans. (Mamma mín, það þýðir að þú verður að vera í símafæri á sunnudaginn svo það fari ekki allt til fjandans í pottunum mínum...).
Oh, leiðinlegur póstur. Ég kenni fætinum um. Góða helgi!

Snjór!

Það er kominn snjór í Strass! Ég myndaði hann útum gluggann minn en það er dimmt svo hann sést ekki mjög vel, en með jákvæðu hugarfari má samt sjá glitta í hann...

Þó að rok og rigning sé sennilega mikið týpískara íslenskt veður en logn og snjókoma þá labbaði ég samt heim í kvöld með kjánaglott út að eyrum inni í stóru loðnu hettunni minni. Snjór! Krullur! Hálka! Allt svo skemmtilega íslenskt.

Annars er ekki að marka mig, er alltof glöð af því ég talaði íslensku í allt kvöld, við föðursystur mína sem er mætt á svæðið aftur, og þrjá indæla íslenska líftæknifræðinga sem hún fann í reiðileysi (sem er stafað hvernig..?) á flugvellinum. Og á morgun mun ég tala meiri íslensku, og sennilega hitta íslenska stelpu sem býr hérna. Það finnst mér merkilegt og ég hlakka til.

Það er hinsvegar annað og verra mál að Mathilde er búin að taka eftir því að ég hef ekki verið að borða crépe-ið sem hún býr til í morgunmat, og vill vita hvort mér finnist það vont. Crépe með súkkulaði og banana? Vont? Jahá, allt er nú til. Ég vildi ekki útskýra fyrir henni að mér fyndist ég orðið örlítið of búsældarleg, svo ég lofaði að borða þær í morgunmat í fyrramálið. Er ljótt að taka nokkrar og henda þeim í ruslið og elda mér svo hafragraut? Dyrnar hérna eru frekar þröngar og það væri fáránlega vandræðalegt að komast ekki út úr íbúðinni án þess að smyrja dyrakarmana með smjöri.

Sæt í staðinn

Í dag komst ég endanlega að því að ég mun þurfa að byggja lífsafkomu mína á því að vera sæt í staðinn, svo það er eins gott að fara að mæta í ræktina... Ég mætti í síðasta prófið í morgun (jíha!) og þar beið mín, mér til mikillar gleði, að skrifa ritgerð um skrifræði Webers í stofnunum. Gleðin kom til af því ég skrifaði fyrir rúmu ári ritgerð um skrifræði Webers og hvernig það á við í stofnunum nútímans, og fékk frekar hátt fyrir hana meira að segja. Gleðin var hinsvegar skammvinn því ég uppgötvaði það fljótlega að ég mundi ekki hálfa setningu úr ritgerðinni, eða að hvaða niðurstöðu ég komst um málið. Það hljóta í alvöru talað að vera til lyf við þessu. Svo ég blaðraði heilmikið um ýmislegt sem kom málinu ekkert við, alveg eins og í öllum hinum prófunum. Og þarf svo ekki að hafa áhyggjur af þessu meir, allavega ekki fyrr en í júní!
Í kvöld er próflokafagnaður, þar sem á líka að kveðja þá skiptinema sem verða bara eina önn, og kynnast þeim sem eru að koma til að vera seinni önnina. Þetta hljómar allt ágætlega í kenningunni, en ef það er eitthvað sem ég lærði í Brussel þá er það að það er aldrei góð hugmynd að fara út að borða með fleiri en tíu manns (nema mögulega ef meirihluti fólksins er siðmenntaður, eins og þegar amma bauð okkur í mat á Hótel Holti. Gekk fínt. En það er hvorki ég né hinir fjölþjóðlegu apakettirnir hérna, svo það hjálpar ekkert), og hérna stefnir í að hópurinn verði um 80 stykki. Pant ekki. Pant vera heima á náttfötunum, eða fara í bíó (mögulega á náttfötunum), eða í ræktina (sennilega ekki á náttfötunum) eða eitthvað. Oh, ég er svo mikill félagsskítur að það er agalegt. Fyrir alla hina á ég við. Hóst.
Eigið góða helgi!

Og þá var eftir eitt...

Síðasta prófið á morgun! Ég hélt þessi dagur myndi aldrei koma... Prófin eru annars búin að ganga upp og niður, munnlega prófið gekk betur en ég hélt því ég skyldi allavega spurningarnar, sem var mitt helsta áhyggjuefni fyrir prófið. Ef ég hefði bara vitað svörin við þeim líka hefði það auðvitað verið ennþá betra, en maður getur ekki beðið um allt. Annars er ég helst pirruð á því að þurfa að bíða FRAM Í JÚNÍ eftir að fá að vita hvort ég náði einhverju af þessu eða ekki. LÍN er auðvitað ekki alveg vön svona ósköpum, ekki frekar en ég, svo við verðum báðar að reyna að hemja forvitnina fram á sumar. Skemmtileg þessi forræðishyggja hjá Frökkunum, það er meðaltalið yfir árið sem ræður því hvort maður nær því eða ekki, og þeir eru hræddir um að fullorðna fólkið í háskólanum þeirra leggi sig ekki fram á næstu önn ef það veit að því gekk sæmilega í þessum prófum. Ég myndi segja að það væri þá bara þeirra vandamál, en þess vegna hef ég heldur aldrei verið beðin um að reka háskóla.
Þá er að bíta á jaxlinn og lesa þetta síðasta kvöld í bili...
Annars er þetta það sem gerist þegar mér leiðist í prófum (annað en að herbergið mitt verður fáránlega hreint auðvitað):

Var búin að borða svo hollt öll prófin (ekkert nammi! Ekki einu sinni súkkulaði!) að ég bara varð að borða eitthvað gott svona síðasta kvöldið. Stakk þessu meira að segja inn í ofn eins og ítalirnir gerðu við forréttinn hennar Silju fyrir jólin, og þetta var svooo gott...

Franskur sleikur

Vá. Frakkar kunna sko að snúa hnífnum í sárinu! Í dag fór ég í fyrsta prófið og það gekk hræðilega, eins og við var að búast. Eftir að hafa bisað við prófið mitt í tilsettan tíma (að skrifa allt sem mér datt í hug um Mannréttindadómsstól Evrópu, sem var alls ekki ritgerðarefnið en ég vissi bara ekkert um það og eitthvað varð ég að gera þessa tvo tíma!) var ég farin að skammast mín allverulega fyrir að vera að fara að skila inn þessarri hryggðarmynd. En ég ákvað að bíta bara á jaxlinn og skila, þó það þýddi kannski að kennarinn benti á mig og hlæði næst þegar ég mætti honum á ganginum. Flestir voru ennþá að tæma viskubrunninn á blaðið sitt, svo ég læddist fremst í salinn til konunnar sem tók við prófunum og reyndi að skila því. Hún vildi ekki taka við því og sagði mér að ég ætti eftir að sleikja það. Huh? Ég hélt ég hlyti að vera að misskilja eitthvað franskt orðatiltæki og spurði aftur og aftur þar til hún lék fyrir mig hvernig maður sleikti blað. Mig langaði bara að fara að gráta, ekki ætlaði konan að láta mig, fyrir framan um það bil 60 manns, sleikja ritgerðardraslið mitt? Og af hverju var hún svona vond við mig? Og hvernig vissi hún á annað borð að ritgerðin mín væri svona vond? Meðan ég stóð þarna í örvæntingu minni og velti fyrir mér vonsku heimsins, kom annar nemandi askvaðandi, sleikti hornið á ritgerðinni sinni, braut það niður svo það huldi nafnið hans og límdist fast með einhverju sem reyndist vera þessi fína frímerkjalega límrönd. Svo ég tók gleði mína á ný, sleikti ritgerðina mína af áfergju og skilaði henni. Eitt búið, fjögur eftir! Þar af tvö á morgun...

Nöldur pöldur

Í dag náði prófstressið í skottið á mér. Hélt ég yrði alveg kúl á því í prófum sem ég veit ég er að fara að falla í en nei, þetta bannsetta munnlega próf er alveg að fara með mig. Það er eitt að hripa eitthvað bull á blað og skila því en annað að þurfa að horfast í augu við kennarann og bulla uppí opið geðið á honum. Líst ekkert á þetta. Og hvernig stendur á því að ég er búin að standast Evrópusamvinnukúrsinn hans Baldurs OG fara til Brussel í skoðunarferð, en man samt ekki neitt um Evrópusambandið, stofnanirnar, sáttmálana, ákvarðanatökuferlið, bara ekki noget som helst?? Ég held í alvöru stundum að ég hljóti að vera komin með snert af heimskunni.
Próf á fimmtudag og svo tvö á föstudag, þar á meðal þetta munnlega. Hvar ætli maður geti keypt spítt í Strass?

Kommbakk eftir bloggföstu

Þá er ég mætt aftur í land osta, rauðvíns og hrognamáls. Ferðalagið gekk mjög vel, fyrir utan svo mikla ókyrrð í lofti að nokkrir í vélinni voru farnir að öskra og gráta, þar á meðal stelpan fyrir aftan mig, sem fór ekkert vel með litlu taugarnar mínar. Tókst samt að fara ekki að gráta, sem er afrek miðað við hvað ég var tæp fyrir eftir að hafa kvatt familíuna. Jei ég. Fyrir dramatíska flugið átti ég svo mjög indæla dvöl í Leifsstöð, þar sem aðgerðalaus afgreiðsludama í snyrtivörudeildinni spurði hvort hún mætti ekki bara farða mig (það er merki um að maður hafi gengið aðeins og langt í að fljúga heimilislegur). Og það gerði hún, og ég hef aldrei ferðast sætari. Þjónustan í Leifsstöð er greinilega framúrskarandi (eða þeir eru að innleiða nýja stefnu um að vilja enga ljóta kúnna).
Í dag ætlaði ég svo að byrja að trappa mig niður í jólaógeðinu með hafragraut og lýsi, en þegar ég var rétt búin að setja pottinn yfir birtist ofsa glöð Mathilde með pizzu handa mér, sem mig langaði ekkert í (geitaostur) en hvað gat ég sagt? Svo ég át pizzu og lýsi í morgunmat.
Jólafríið á Íslandi var yndislegt, og það var ennþá erfiðara að fara núna en í haust, enda er ég núna að fara til að vera lengur. Held mér hafi tekist að taka mömmu mína alveg á taugum með því að kvarta endalaust yfir að vera að fara. Ég hef það samt auðvitað mjög gott hérna úti, er bara pínu aumingi og kvarta þess vegna stanslaust þegar eitthvað er erfitt. Og þegar ég er lasin.
Jólin í sveitinni voru yndisleg að venju, og það voru áramótin í bænum líka. Ég endaði á að dansa gamla árið í burtu með Láru á 90´s balli á Nasa, sem var hreinlega eitt það skemmtilegasta sem ég hef gert lengi. Ég náði að hitta ótrúlega marga vini mína þennan stutta tíma sem ég var heima, ekki alla auðvitað, því ég er slúbbert, en marga, og það var yndislegt og mjög gott fyrir litlu útlendingasálina mína. Rifjaði upp hvað það eru margir sem mér þykir vænt um og þykir vænt um mig, og hvað getur maður gert betra um jólin? Ég vona að ykkar jól hafi verið jafn góð og mín (eða betri auðvitað) og óska ykkur öllum hamingju og heilbrigði á nýja árinu.

685 Bakkafjörður

Þá er maður mættur í jólasæluna í sveitinni. Við fengum loksins að fljúga í gærmorgun og þrátt fyrir smá hopp og hökt skilst mér að ferðin hafi gengið vel. (Ég tók ekkert eftir því, var of upptekin við að brjóta heilann um það hvaðan ég þekkti ofsa sæta strákinn sem heilsaði mér svo kumpánalega þegar ég var að labba inn í vélina. Held það vanti einhvern mikilvægan hluta í heilann á mér. Man ekki ennþá hvaðan við þekkjumst, verð sennilega að ganga hús úr húsi á Egilsstöðum og reyna að finna hann og spyrja, áður en þetta gerir mig alveg bil.)
Unnsteinn sótti okkur á völlinn (mjög hress eftir að hafa beðið eftir okkur næstum sólarhring á Egilsstöðum...) og við lögðum upp á Hellisheiðina. Þar lentum við í svo miklu roki að enginn viðstaddur mundi eftir öðru eins, enda vorum við skíthrædd (sérstaklega efst í Skarðsbrekkunni þar sem við horfðum niður eins og 500 metra halla og húddið var farið að lyftast ískyggilega). En niður fórum við á fjórum hjólum, reyndar öll mjög grunsamlega föl þegar niður var komið.
Á Vopnafirði stoppuðum við hjá afa og borðuðum gómsætar lummur, áður en við héldum áfram á Bakkafjörð. Þar beið amma með bæði hangikjöt og læri með öllu tilheyrandi, enda sveltur aldrei neinn hér. (Ekki nema viðkomandi sé grænmetisæta, en þá neyðist hann sennilega til að skokka út í garð og bíta gras.)
Í gær fórum við Jóhann svo í okkar hefðbundnu jólakortaútbýtingu, og fyrst það náðist þá get ég verið viss um að jólin komi. Nú er bara að sjá hvort við amma komumst ekki örugglega í jólamessuna á morgun, það má eiginlega ekki heldur klikka... Það er reyndar allt rok gengið niður eins og er, svo kannski er þetta bara gengið yfir alltsaman.
Gleðilega hátíð öllsömul! :*

Föst

Þá er maður greinilega komin á Íslands farsælda Frón. Það er ekkert þjóðlegra en að vera veðurtepptur. Við ætluðum að fljúga í jólasæluna í sveitinni í dag en fluginu var aflýst og verður ekki annað fyrr en í fyrsta lagi um hádegisbilið á morgun. Ég tek því sem skýru merki þess að ég eigi að kíkja út á lífið í kvöld og njóta þess að berjast við storminn og reyna á sama tíma að halda jafnvægi á háum hælum, passa hárið og maskarann og ná andanum á móti rokinu. Þetta get ég til dæmis aldrei gert í Strass.
Annars hafa nýjustu rannsóknir mínar á landi og þjóð leitt það í ljós að molinn hennar Ásu er fallegasta og yndislegasta barn sögunnar. Ég ætlast ekki til að þið trúið mér sem ekki hafið séð hann svo ég rændi sönnunargagni af síðunni hans, og vona að foreldrar hans fari ekki í mál við mig (þýðir ekkert hvort eð er Ása mín, ég á ekki túkall með gati):

Á Íslandi

Ég er komin heim, er eins og blómi í eggi að njóta eldamennsku móður minnar og jólastressins í Kringlunni. Blogga almennilega seinna. Njótið jólaundirbúningsins!

Blíða drottning...

Nú þegar ég er búin að labba og hjóla um allt í rúma þrjá mánuði, og ekki stigið upp í bíl síðan fjölskyldan mín heimsótti mig á fína BMW leigujeppanum (sem þau voru svo hrifin af þegar ég hitti þau að ég þurfti að skipa þeim að hætta að segja mér frá fídusunum í gluggunum og KNÚSA MIG) þá átta ég mig á því að það er bara eitt sem ég sakna við það það vera á bíl. Það er að í bílnum hefur maður næði til að syngja hástöfum, enda gerði ég það samviskusamlega á hverjum degi heima á Íslandi, bílstjórum sem lentu við hliðina á mér á ljósum til mikillar gleði. Ég hef hinsvegar ekki sungið svo mikið sem eina nótu síðan ég kom til Frakklands, og uppá síðkastið hefur oft gripið mig skyndileg löngun til að syngja lítið lag, sem ég hef staðist nágranna minna vegna (veggirnir eru búnir til úr einhverju með svipaða hljóðeinangrunareiginleika og tissjú). Það er eins gott að ég er að fara að koma heim, held ég geti ekki barist við löngunina mikið lengur. Skemmtilega er að það hefur greinilega gripið mig mikill jólaandi því það eina sem mig hefur langað að syngja síðasta mánuðinn eða svo er Ave María eins og hún var alltaf sungin á jólatónleikunum í menntó, það er algjörlega fast í hausnum á mér.
PS. Þeir sem ætla að kommenta og segja mér að gefa skít í nágrannana og syngja bara samt hafa aldrei heyrt mig syngja. Ekki einu sinni reyna það, það er bara vandræðalegt fyrir alla.
PPS. Hrefna, við tökum saman eitt jólalag þegar ég kem heim!!! ;)

Snæfinnur vs. Rocky Jr.

Ég var að rölta heim úr miðbænum á sunnudaginn þegar ég sá krúttlegan lítinn strák sem ég held að sé andlega skyldur mér. Hann stóð beint fyrir framan ótrúlega pirrandi snjókarlinn hérna fyrir neðan sem syngur falskt Jingle Bells stanslaust alla daga. Án þess að stoppa. Nokkurn tíma. Óþolandi snjókarlsgerpi. Eníhú, strákurinn horfði í augun á snjókarlinum í smástund, væntanlega að reyna að fá hann með hugarorkunni til að hætta þessu gauli. Svo kreppti hann hnefana einbeittur, dró þá upp að höku eins og boxara er siður, og náði Snæfinni með öflugum hægri krók. Svo leit hann á mig, og ég á hann, og við skildum hvort annað. Jább. Þarf að taka hann með mér til Íslands til að lækka aðeins rostann í Tomma tómati.
Annars hlýtur að vera erfitt að vera hjálpsamur Frakki í Strasbourg með alla þessa útlendinga á vappi, við skiljum ekki neitt. Í dag var ég að hjóla heim úr skólanum og var stopp á umferðarljósum. Í bílnum við hliðina á mér voru tveir strákar um tvítugt, sem skrúfuðu niður rúðuna og fóru að benda eitthvað á hjólið mitt. Ég skildi ekkert hvað þeir voru að segja nema "Þú verður að passa þig á...". Á hverju? Hvað er að hjólinu mínu? Hversu hættulegt er það?? Hjálp! Svo skildi ég að þeir voru að segja mér að það hefði eitthvað með sætið að gera og enn sá ég ekki vandamálið, sama hvað ég kíkti á hnakkinn. Þá gripu þeir til handapats og táknmáls sem reynist oft gagnlegt í samskiptum við heimska útlendinga. Þá loksins skildi ég að það sem þeir höfðu svona miklar áhyggjur af þessar elskur og vildu vara mig við var að ég fengi frekar oddmjóan hnakkinn uppí pjölluna á mér. Hvar væri kona eiginlega ef ekki væri fyrir hjálpsama heimamenn til að leiðbeina henni og ráðleggja?

Jólalúffa

Þá er farið að styttast verulega í blessuð jólin, og ennþá meira í að ég fari heim í jólafrí. Ég er ótrúlega fegin að hafa ákveðið að vera tvær annir úti en ekki bara eina, því mér finnst franskan mín rétt vera að byrja að ná sér á strik núna og get ekki beðið eftir að klára þessi hræðilegu hræðilegu próf sem eru framundan og tækla næstu önn almennilega. Ég er að verða nokkuð viss um að ég nái ekki mörgum prófum á þessarri önn, en ég reyni að minna mig á það reglulega að markmiðið var fyrst og fremst að læra málið, bara svona svo ég fái ekki taugaáfall.
Annars bjargaði það því sem bjargað varð af geðheilsunni að Silja Bára var í bænum í vikunni, og við brölluðum heilmikið saman. Bræddum glös, potuðum í jólakúk, átum, drukkum og vorum glaðar. Ég fann á ferðum okkar bæði kotasælu og brún hrísgrjón sem ég er búin að leita að síðan ég kom, og tókst að gráta af hlátri nokkrum sinnum sem hefur sennilega ekki gerst síðan ég yfirgaf klakann. (Ekki að Frakkar séu ekki fyndnir, ég er bara of vitlaus til að skilja húmorinn þeirra ennþá. Eða svo segja þeir mér.) Konan er náttúrulega snillingur, suma eru bara forréttindi að þekkja. Jólin eru að gera mig meyra. Og pínu þunna... Ekki meiri jólabjór fyrir mig!
Nú er svo komið á hreint að ég fer austur á Bakkafjörð 22. des og kem aftur 28. des, svo þá er hægt að fara að skipuleggja dvölina heima aðeins betur. Ég er ofsa glöð að við ætlum austur, ég er hreinlega ekki viss um að jólin komi nema ég sofi með hausinn inní jólatrénu og vakni við að það sé hundur að pota í mig köldum nebbanum (eða við það að ég hreyfi mig í svefni og brjóti nokkrar jólakúlur, en ég vil ekki ræða það...).
Annars er ég ennþá bara að rembast við að skrifa JFK ritgerðina mína. Njótið helgarinnar!

Sapin de Noel

Í gær var ég að læra í herberginu mínu (les. skrifa jólagjafalista og borða súkkulaði) þegar Matthildarnar koma ferlega spenntar og segjast vera með svolítið óvænt handa mér. Svo ég elti þær fram og rekst þar á lítið og bústið jólatré með sjúklega blikkandi seríu. Og þar sem ég er ekki flogaveik þá fannst mér það mjög skemmtileg sjón. Það fyndna er að svo var ég rukkuð um þriðjung af kostnaðinum. Er það venjulega gert þegar fólki er komið á óvart? "Vúh, Jói, SURPRISE, til hamingju með afmælið, blííístr! Og hérna er reikningur fyrir þínum hluta af kökunni, gjössovel." Skrýtið. En samt skemmtilegt, og jólatréð er ekta, en frekar lyktarlaust finnst mér. Er að spá í að kaupa svona kúkasprey með grenilykt og úða á það.
Allir sem þekkja mig vita að mér finnst jólaskraut sem blikkar ekkert sérstaklega skemmtilegt, og hér, bæði á jólabollutrénu okkar og í gamaldags og rómantíska miðbænum, blikkar allt sem blikkað getur. Fer borginni ekkert sérstaklega vel finnst mér, frekar takkí og smekklaust alltsaman, en samt jólalegt og krúttlegt á sinn hátt. En í allri smekkleysunni fannst mér þess vegna fyndið hvað Matthildarnar voru hneykslaðar þegar ég sagðist ætla að kaupa nokkrar jólakúlur til að hengja á Vegas-tréð okkar. Þeim fannst það freeekar hallærisleg hugmynd, og ekki fara alveg við áhrifin sem þær voru að reyna að ná fram. Hm. Allt í lagi.

L-Ú-Ð-I

Ég er bara að verða meira og meira töff hérna í Strass. Á fimmtudaginn fór ég að skæla í skólanum. Tvisvar. Og ekki útaf neinu almennilegu eins og kennara sem sagði að ég væri of vitlaus til að vera í háskóla, eða yfirþyrmandi prófkvíða, heldur af því við vorum að horfa á bíómynd. Og ekki bara einhverja bíómynd, heldur bíómynd með KEVIN COSTNER! Jább. Ef þið viljið aldrei tala við mig aftur þá skil ég það vel. Ég myndi persónulega hætta að tala við mig.
(Mér til varnar: Það varð næstum kjarnorkustyrjöld og HEIMSENDIR, og samtals áttu þeir þrír 16 börn, og eitt þeirra spilaði ruðning í sló mó, en svo snéru skipin við! Þau snéru við! Og þá skælir maður... En sum héldu samt áfram. Og það komu tvö bréf! Tvö! Og þeir drápu flugmanninn! En svo kom sólin upp! Hún gerði það! Og Rússar elska börnin sín líka! Og Kevin Costner fór að gráta í eggin sín, og hvað gerir maður þá annað en að skæla með honum? Ekkert. Ég er að spá í að láta bara tattúvera stórt L á ennið á mér til að spara fólki tíma sem annars færi í að gera táknið með þumli og vísifingri þegar það sér mig.)

Allt er stærst í Ameríku!

Skemmtilegt samtal sem ég átti við bandaríska skólasystur mína í dag:
Hún: Þú verður að koma einhverntímann að heimsækja mig til Bandaríkjanna, við erum með allar gerðir af fólki og náttúru, meira að segja hæsta fjall í heimi!
Ég: Ha? Er það ekki Mt. Everest..?
Hún: Jú, Mt. Everest er í Bandaríkjunum.
Ég: Ertu viss? Því ég held það sé í Himalayafjöllunum...
Hún: Já, þau eru í Bandaríkjunum.
Ég: (Að reyna að vera kurteis) Ertu viss..? Því ég held þau séu í Asíu...
Hún: (Hlær innilega) Neineinei, þau eru sko í Bandaríkjunum. Asíu, hah!
Ég: Uh. Allt í lagi. Ég er ekkert rosa góð í landafræði sko...
Hún: Greinilega ekki!

Grár hversleikinn

Stundum getur grái hversdagsleikinn verið ótrúlega ljúfur. Áðan fór ég til dæmis að versla í matinn fyrir matarboðið mitt í kvöld, og í búðinni sá ég strák sem var sýndist mér að gera það sama. Ótrúlega venjulegan strák, í venjulegum fötum að kaupa venjulegan mat, nema hann var með rauðan varalit. Mér fannst það æðislegt. Á leiðinni heim rakst ég á hljómsveit sem var að spila úti á götu og fullt af fólki hafði safnast í kring. Hljómsveitarmeðlimir voru frekar margir, sennilega um 20 manns, og voru bara að spila á hitt og þetta, allir að syngja með og vera glaðir, þetta var ótrúlega flott hjá þeim og spilagleðin var mjög smitandi. Þau minntu mig pínulítið á Polyphonic Spree þegar þau spiluðu Light & Day í Scrubs. Þegar mér tókst svo að slíta mig frá þeim og tölta heim sá ég að það var verið að reisa jólatré beint fyrir utan gluggann minn. Ekki skrýtið að súpan sem Ella frænka sendi mér uppskrift af hafi verið svona góð, ég var svo kát þegar ég gerði hana. Ég vona að hversdagurinn ykkar sé líka svona glansandi fínn.

Súrt kál

Í gærkvöldi fékk ég grun minn staðfestan. Súrkál er viðbjóður, sérstaklega þegar það er borið fram með einhverju sem líktist helst grófum hrossabjúgum, og undarlega fölum pylsuskrípum:

Ég kláraði nú samt af disknum mínum, og er mjög stolt af sjálfri mér fyrir það afrek. Mig langar sérstaklega að þakka stóóóra rauðvínsglasinu mínu fyrir hjálpina. Ég reyndi að taka myndir af matargestunum en þeir voru frekar óþægir. Mathilde þóttist ekki vita að það væri verið að taka mynd (þó ég væri búin að góla "brosa" á öllum tungumálum sem ég kann, og biðja hana um að segja bæði "sís" og "kíví"), Vincent var sá eini sem stóð sig eins og hetja og brosti sínu blíðasta, og Clémence litla systir Mathilde fékkst ekki til að snúa rétt: Þegar ég reyndi að taka mynd af hinum helming hópsins hljóp hin Mathilde fram á gang, Melanie reyndi að hylja á sér andlitið með tissjúi (en ég var of fljót að smella af, hah!) og Antoine gerði eitthvað mjög ógnvekjandi við andlitið á sér sem ég get ekki með góðri samvisku kallað bros:

En ég reyndi allavega, og það er það sem skiptir máli. Bara að vera með.

Kvabb

Í kvöld ætlar Mathilde 2 að elda handa okkur öllum. Ég var búin að þiggja boðið þegar hún tilkynnti að í aðalrétt væri... súrkál! Hjááálp... Það er sérréttur Alsace-héraðs og mér finnst það svo ógeðslegt að ég er nokkuð viss um að sá sem fann það upp sé sá hinn sami og fann upp nælonsokkabuxurnar og hnakkana á spinninghjólin. Semsagt Satan.
Í öðrum fréttum þá fékk ég fyrstu frönsku ritgerðina mína til baka í morgun. Þessa sem ég sat sveitt yfir í marga daga. Kennarinn sagði að hún væri ágæt nema ég þyrfti að vanda mig. Ég vona að maðurinn hennar eldi handa henni súrkál í kvöld.

I am so smart! S-M-R-T!

Vandræðalegt ástand hér í borg um helgina... Frakkar lokuðu öllu á laugardaginn til að fagna því að þeir hafi á þessum degi árið 1918 unnið sigur á Þjóðverjum í fyrri heimsstyrjöldinni. Ég bý á landamærum Frakklands og Þýskalands og umgengst jöfnum höndum Frakka og Þjóðverja. Við skulum bara segja að ekki allir hafi verið í jafn miklu veisluskapi þessa hátíðina... Það vill samt svo skemmtilega til að á þessum sama ágæta degi átti samband Mathilde (Frakki) og Jacob (Þjóðverji) ársafmæli og við fögnuðum því í staðinn að þau væru allavega að gera sitt og fórna sér til að halda friðinn milli þjóðanna. Annars var ég mest upptekin við að gera ekki neitt um helgina, en þið?

Grísk gúrkutíð

Nýjasta æðið mitt: Gúrkubitar með stöppuðum fetaosti. NAMM! Allir íbúar Slátrarastrætisins eru orðnir fíklar og nú er ekkert í ísskápnum okkar nema fullt af gúrkum og fetaostskrukkum, og ég endurskilgreini hér með hugtakið ,,gúrkutíð". Ég mana ykkur til að prófa (þið getið verið minimalísk eins og ég eða gert eins og Matthildarnar og bætt út í réttinn ediki og hunangi, en mér finnst það persónulega vera skref afturábak). Næringarlega séð er þetta æði mikið betra en síðasta (camenbert á baguette), sem ég kenni algjörlega um það að ég get varla lengur hneppt gallabuxunum mínum.