Bloggaðu beibí bloggaðu inní eilífðina...

Vaknaði 5 í morgun, og nú er klukkan 18 og ég er alveg að morkna í baðstofunni... Ég er alls ekki viss um að eftir fjóra tíma enn geti ég yfirleitt risið á fætur til að skrönglast heim, svo ég gæti neyðst til að flytja lögheimilið mitt að Sundlaugavegi 30a, kjallara, glerbúri. Eins og simpansi. Bylgja stóð sig vel í að halda mér félagsskap framan af en svo kom mamma hennar og bannaði henni að leika við mig lengur. Ég er svo slæmur félagsskapur, svo villt. Mjá.
Mér finnst ég fáránlega mikill lúði að vera ekki að horfa á Lost þættina heilu og hálfu sólarhringana eins og allir virðast vera að gera til að forðast sólina. Sé bara ekki fyrir mér að þetta geti verið skemmtilegt, ekki frekar en 24 þættirnir, sem ég hef aldrei nennt að byrja að fylgjast með en fáir virðast halda vatni yfir. Hef séð hluta og hluta af Lost og það eina sem virðist gerast er að fólk er á eyju, labbar um allt, felur sig í runnum og skýtur upp neyðarblysum hist og her þegar það sér báta, en enginn tekur eftir þeim. Sem ætti ekki að koma á óvart í 5. þætti af 20 þátta seríu sem heitir nú einu sinni Týnd. Nema þeim sé bjargað um borð í ofsa stórt skemmtiferðaskip þar sem þau fá víðáttubrjálæði og týnast á göngunum. En ég mun víst aldrei komast að því. Kemst ekki alveg inní "Örvæntingarfullar húsmæður" heldur, léleg tilraun til að taka yfir plássið í hjarta mér sem er tileinkað "Samræði í borginni" en það mun aldrei aldrei takast. Aldrei. Hins vegar get ég ekki beðið eftir nýrri seríu af hinu stórgóða lýtalæknadrama "Nip/Tuck", sem eru æsispennandi og einstaklega menningarlegir þættir. Fallegt fólk að miskunna sig yfir ljótt fólk og gera það pínu fallegt líka. Þá erum við farin að tala saman. Ójá. Og ég vil fá sadistanæringarfræðinginn aftur, sem fór til fólks, skoðaði í ísskápana þess og sagði því að það væri nú meiri svínin og viðrinin, hlyti að vera andfúlt og sírekandi við. Vísindaleg rannsókn á kúknum þess staðfestir þennan dóm hennar alltaf og til útskýringar er allt gumsið sýnt. Sem er einstaklega fræðandi.
Nöldri og sjónvarpsgagnrýni lokið, ég verð að þjóta, nefið borar ekki í sig sjálft!

Karlapúl

Byrjaði daginn á að kenna einn tíma í karlaátaksnámskeiði, fyrsta skipti sem ég kenni bara körlum og það var alger snilld! Karlmenn eru yndislegar verur, höfum það bara alveg á hreinu. Svo hressir og kátir, alltaf að góla framí og hafa gaman af þessu og húmor fyrir sjálfum sér. Elskaðá. Vildi að ég ætti þá, en Bára á þá víst, ég var bara með þá í láni. Takk fyrir lánið Bára. Þeir voru að vísu ekki alveg tilbúnir að kaupa það að 16, 15, 14, 13, 10, 9... væri eðlileg niðurtalning, sama hvað ég reyndi að sannfæra þá. Einhvern daginn mun ég læra að telja, þetta hlýtur bara að fara að koma. Ekkert skrýtið samt að maður lendi í vandræðum, mýslurnar í bókinni voru bara tíu en ég þarf alltaf að telja uppí sextán, það er eins og það sé ekki gert ráð fyrir því að börnin sem lesi bækurnar verði einhvern daginn að fullorðnum eróbikkkennurum...

Hann var sjómaður dáðadrengur...

Í tilefni sjómannadagsins skellti ég mér til Grindavíkur á laugardaginn, á eitthvað sem var kallað sjómannaball. Ég hugsaði mér gott til glóðarinnar þegar Jóhanna bauð mér með, eitthvað svo ferlega rómó hugmynd að finna sér karlmannlegan, órakaðan sjómann til að eiga sumarævintýri með. En viti menn, við mætum ásamt fríðu föruneyti í Festi, uppstrílaðar eins og klassapíurnar sem við erum, til þess eins að komast að því að þegar sjómenn eru í landi nota þeir tækifærið og fara í bæinn að djamma. Það geta hinsvegar krakkarnir sem ekki eru komnir með bílpróf ekki gert. Þeir sitja uppi með ballið. Einmitt. En fyrir utan frekar púkalegt ball þá var ferðin stórskemmtileg, og góð byrjun á "oppareisjon faraferlegaoftútálandísumar". Reyndar lenti ég í smá Janet Jackson vandræðum, tæknileg klæðavilla, þegar vinstri búbba flaut uppúr toppnum sínum í sundlauginni á staðnum. Hefði ímyndað mér að viðstaddir karlmenn kynnu vel að meta en þeir tveir sem urðu vitni að atburðinum fóru bara allir í kleinu og jöfnuðu sig ekki fyrr en þeir voru búnir að fara í góða sturtu. Ah.
Í gær fór ég svo að þrífa íbúðina sem pabbi minn var að flytja úr. Stóð á haus ofaní klósettinu þegar mamma og hinn pabbinn (ég á tvo, svona til öryggis) mæta á svæðið og þyrlast útum alla íbúð eins og tveir Mr. Sheen (fríki, sköllótti, dyravarðalegi dúddinn með upphandleggsvöðvana, sem villtist utaná þvottaefnisbrúsana...) og áður en ég vissi af var bara allt orðið hreint og strokið! Ég er svo mikið dekurdýr! Takk fyrir mig allir foreldrar :)

Blaut tuska í andlit

Verð að segja að ég bjóst nú við fleiri áköfum sjálfboðaliðum eftir síðustu færslu, jafnvel smá cyber-slag. En ég græt bara í koddann, ekki á netinu, það er eitthvað svo ókúlt.
Nú er maður farinn að vinna á fullu bara, sóla sig í sundi og tapa sér í gleðinni. Er núna á leiðinni í bæinn að reyna að kaupa mér föt (ég veit, GASP!) sem hefur ekki gerst í áraraðir og ætti að gleðja hana móður mína. Þetta verður eitthvað speees...

Lífið að loknum prófum

Ég lifði semsagt prófin af, sjálfri mér til undrunar, og nú er bara að bíða og sjá hvernig einkunnirnar koma út. Er búin að fá eina reyndar, sem kom skemmtilega á óvart og vona að allar hinar taki sér þessa til fyrirmyndar. Dugleg einkunn, vann fyrir kaupinu sínu. Svo var auðvitað fagnað vel og vandlega helgina eftir próflok, að vísu var ég ferlega léleg og sveik Daða um djamm á föstudagskvöldinu því ég var svo æææðislega sybbin, en var þeim mun minna sybbin á laugardagskvöldið og held ég hafi sjaldan dansað jafn mikið og ég gerði þá. Mæli ekki með því að missa sig svona algerlega tímunum saman á sveittu dansgólfi ef líka er verið að reyna að vera sætur, það fer samkvæmt minni reynslu alls ekki saman. Ekki á nokkurn hátt, varð snemma kvölds eins og reytt hæna og hélt því þema til streitu það sem eftir lifði nætur. En hærregud hvað var gaman! Dansidansidans. Og svo löbbuðum við Magga heim til hennar í yndislega sumarveðrinu, gerist ekki mikið betra krakkar mínir, ónei.
Svo er maður bara farinn að vinna, sit meira að segja í baðstofunni í þessum töluðu. Hélt ég yrði að vinna frekar lítið í júnímánuði og var farin að hafa nettar áhyggjur af þessu öllu saman, en það er að koma í ljós þessa dagana að vandamál sumarsins verður eitthvað allt annað en atvinnuleysi!
Og já. Er komin með leið á þessu rugli. Rétt upp hönd sem vill vera kærastinn minn í sumar. Someone? Anyone? Foj.

Tú kúl for skúl

Prófin búin! Jei!
Ætla að reyna að leggja mig í tvo tíma eða svo áður en ég þarf svo að byrja að vinna. Það er engin miskunn hjá Magnúsi, maður er farinn að vinna sama dag og prófum lýkur, það er svona að vera gráðugur... Annars sé ég ferlega eftir því að hafa tekið að mér að kenna þennan tíma á eftir, er svooo sybbin og mygluð að mig langar mest að sofna bara núna og vakna ekki fyrr en á morgun, sé rúmið mitt í hyllingum. En skítt með það, sumarið er byrjað og þetta verður meiriháttar sumar, liggur bara einhvernveginn í loftinu! Jíha! Er of þreytt til að vera sniðug, zzz...

Nætursvefn? Nei, hringir engum bjöllum...

Þetta er nú meiri óbjóðurinn að geta ekki sofið á næturnar. Alveg sama hvað ég safna upp mikilli þreytu, ég get samt aldrei sofnað fyrr en undir 6 á morgnana. Er að verða nett arrý á þessu rugli, enda ekkert betra að gera á næturnar en að sofa, ekkert í sjónkanum og allir hinir sofandi.
Annars tók ég mig til í gær og skar upp herör gegn öllu rykinu og kattarhárunum í herberginu mínu, það voru að verða til margir litlir kettir í öllum hornum og glufum. En ekki lengur! Daddamm! Nú er allt spikk og span en ég er líka að verða uppiskroppa með afsakanir fyrir að læra ekki...
Ég drýgði persónulega hetjudáð í gær. Horfði á Saw. Ojbara. Sá samt bara helminginn af myndinni og lét segja mér hvað væri að gerast hinn helminginn, en samt, dugleg stelpa. Miðað við að ég er stelpan sem var hrædd á Mummy (bönnuð innan tólf. Ég var sextán...) þá er ég ánægð með sjálfa mig að hafa tekið mig saman í andlitinu og þraukað þetta. Til hvers veit ég hinsvegar ekki.

Sveittur lærdómur

Árshátíðin er semsagt afstaðin og það var nú meira svallið! Ég var edrú próformur og sit þess vegna uppi með að muna alla skandalana... Ef það verður ekki sprengja af World Class börnum eftir 9 mánuði þá veit ég ekki hvað. En það var ofsa gaman, dansaði eins og ég ætti lífið að leysa og sýndi takta með hinum stelpunum í dansinum okkar við æ læk bigg bötts, sem mér finnst alveg ofsa fyndið að taka á árshátíð World Class. Ég var að vísu pínu heft því draslið sem ég var með inná stélinu til að stækka það var alltaf að renna niður og með því sokkabuxurnar svo ég varð að halda því uppi svo það sæist ekki í alvöru stélið mitt. Leiðinlegt að vera með plömmer á árshátíð, það er ekki mjög spari...
Núna erum við hinsvegar tvö að læra á Reykjalundi og hitamælirinn sýnir 28°c hérna inni. Við erum að vera komin úr öllu sem almennt velsæmi leyfir og samt er ég alveg grilluð í hausnum. Svitnum yfir bókunum í orðsins fyllstu! Væri alls ekkert hissa þótt það kviknaði skyndilega í öllum glósunum mínum og allt draslið fuðraði bara upp. Þetta er einhvernveginn meira rómó á Mallorca með kokteil með lítilli sólhlíf og fljótandi á vindsæng, virkar ekki eins í litlum bás á skrifstofunni á Reykjalundi. Ekkert svipaður fílingur. Bömmer.

Gúrkutíð í blogginu

Eitt próf búið, þrjú eftir. Er að lesa núna Hvar á maðurinn heima? eftir Hólmstein, í annað skipti því ég náði því engan veginn í fyrra skiptið hvar maðurinn býr eiginlega. Annars er þetta ekkert svo hrikalegt námsefni að lesa, alls ekki, svo ég ætla ekki að vorkenna mér neitt hræðilega þessa helgina. Bara smá. Er að passa örverpið í kvöld svo ég er ennþá að lesa, en á morgun verður bara tekinn maraþonlestur til fjögur-fimm, og svo sett á sig partýandlitið og búbburnar og skellt sér í bullandi kæruleysi á ááárshátíð! Jei! Selfoss hír æ komm. Og ef ég fell í prófinu á mánudaginn sendi ég Bjössa persónulega í endurtektarprófið í haust. Jeminn hvað ég vona að hann lesi ekki þetta blogg... Hlakka til, hlakka til, hlakka til. Hef samt áhyggjur af því að ég verði alvarlega ofvirk, sleppt út úr prófsetunni og á dansgólf, svo til að stemma stigu við öllu hoppinu og skoppinu sem ég þekki sjálfa mig nógu vel til að vita að mun reyna að brjótast út, þá ætla ég að vera í stígvélum af mömmu minni, sem eru 2 númerum of stór. Maður verður að kunna að halda í töffið, það er fljótt að fara þegar manneskja af minni skálastærð fer að hoppa um allt. Glóðaraugu á báðum bara fara mér ekki.

Leyndardómur upplýstur!

Loksins búin að komast að því af hverju kommentin mín hverfa alltaf. Þau geymast víst bara í þrjá mánuði nema ég sé í áskrift sem ég borga fyrir. Ég er fátækur námsmaður og borga ekki fyrir eitt eða neitt nema bensín og hluti sem gera mig sætari. Og feitari... Hm. Já, ég sé þetta líka. Spurning um að endurskipuleggja málið. Allavega...
Jógu finnst ég leiðinleg að vera alltaf að tala um skóla á blogginu mínu. Ég er alveg sammála. Hef samt í bili ekkert annað að tala um svo þið verðið að afsaka það að fram yfir próf verður þetta annaðhvort leiðinlegt skólablogg eða pistlar um ekki neitt. Þessi er um ekki neitt. Vesgú.
Árshátíð á laugardaginn. Vei. Mikið ætla ég að vera sæt. Og fyndin. Vinn nefnilega með fyndnum stelpum og stefnan er að sameina krafta okkar í nokkrar mínútur á laugardagskvöldið og sjá hvort heimurinn þolir svona mikil skemmtilegheit á einum stað. Ef hann reynist ekki þola það þá var gaman að þekkja ykkur öll, en samt aðallega þau ykkar sem kommentuðu. Og ef einhver veit af hverju ég er búin að vera pirruð núna samfleytt í marga daga, þá má viðkomandi segja mér það. Eins ef einhver kann lækningu við því. Er að verða frekar pirruð á að vera alltaf pirruð yfir engu. Pirr. Gæti verið að ég sé farin að sakna vina minna af því ég er alltaf upptekin í skólanum? Séns. Eða það er einhver að lauma pirringi í matinn hjá mér og þá má sá hinn sami vinsamlegast hætta því strax. Ekki töff.

Morgunógleði

Á 5 mínútna leiðinni heiman frá mér og í Spöngina eru núna 8 hringtorg. Eitt var að bætast við í morgun. Það þýðir (takið eftir ógnvænlegri stærðfræðikunnáttu minni) að í morgun, fyrir hálfátta, vorum við Trausti búin að sigla kringum 16 hringtorg. Ég er nett sjóveik...
En neikvæðni lokið. Jákvæðni hafin. Það gleður mig að alveg sama hversu vel ég spenni niður hárið á mér áður en ég kenni á morgnana að ég lít samt alltaf út eins og kökuskrímslið þegar tíminn er búinn. Væri ekkert tiltökumál nema vegna þess að allir hinir í tímanum líta hreint ágætlega út í lok hans, sveittir og fínir en annars bara ferskir. Hvernig stendur á þessu? Örugglega sama ástæða og fyrir því að ég vakna alltaf með svona hár þótt ég sofni með 8 hárnet og svo margar spennur að ég held varla haus fyrir þunganum. Svona geta leyndardómar lífsins verið spennandi. Ég er búin að gefa skít í svefnhárið og hætt að gera tilraunir með hina ýmsu hárfjötra, nú legg ég metnað minn í að sofna eins úfin og ég get svo sjokkið verði minna þegar ég skríð fram á bað á morgnana.
Hvað ætli hafi annars orðið af jafnvægisskyninu mínu þegar ég var lasin um daginn? Á ekki að taka til, þá týni ég bara hlutum. Þarf samt að fara að finna það, dugar ekkert að halda sér í body bar í tímum, alveg sama hvað ég rígheld í minn enda, hinn endinn er (mjög óheppilega) ekki fastur við neitt.

Sjálfsvorkunn

Ég vorkenni mér svo mikið að vera að skrifa ritgerð að ég held ég sé að setja persónulegt met. Mér hefur ekki leiðst skóli svona mikið síðan ég var í heimspeki hjá Clarens. Nenni þessu ekki. Sem er náttúrulega ekki fullorðins afsökun fyrir að gera ekki hlutina. Ég er búin að komast að því að ég er haldin fælni við að taka ákvarðanir, get ekki ákveðið nokkurn skapaðan hlut og það hamlar mér alveg helling. Gat ekki ákveðið hvert ég vildi fara í skóla næsta vetur svo ég sótti bara ekki um skiptinámið, nú get ég ekki ákveðið hvað ég á að gera næsta vetur svo ég skráði mig á annað ár í stjórnmálafræði og fæ núna kvíðakast daglega þegar ég heyri póstinn læðast inn um lúguna ef ske kynni að þar væri greiðsluseðillinn sem ég þarf annaðhvort að borga eða ekki til að vera löglega skráð í skólann næsta ár. Er til 12 spora prógramm við þessu?

Og í fyrsta sæti er...

Hugrekkiverðlaunin hlýtur móðir mín. Megi hún lengi lifa. Húrra, húrra, húrra!

Gömul en glöð

Skemmtilegt hvað maður er búinn að koma sér upp góðu safni af allskonar meiðslum sem geta tekið sig upp við minnstu tilefni. Nú er ég í vandræðum með að sitja af því að nárameiðslin mín eru að minna á sig. Voru að gleymast og kunnu ekki við það. Sem er einstaklega vel tímasett þar sem prófin eru að byrja og útlit fyrir að maður verði meira og minna sitjandi næstu vikur. Maður er greinilega að verða gamall.
Komst líka að því að það er ekki hægt að gera öllum til geðs, stundum verður maður bara að ákveða hver maður vill vera og standa við það sama hvað hver segir. Var nefnilega sagt að ég væri of glöð. Það vissi ég reyndar ekki að væri hægt en maður er alltaf að læra. Fór samt að spá í það af hverju ég er yfir meðallagi glöð, því ég er hvorki á lyfjum né er lífið alltaf fullkomið og rósrautt. Ætli ég sé kannski bara glöð á yfirborðinu? Eftir ítarlega naflaskoðun komst ég að því að einhvern daginn ákvað ég bara að vera glöð frekar en ekki. Ekki mjög dramatísk niðurstaða úr annars vel framkvæmdri naflaskoðun. Hélt ég væri flóknari. Nett vonbrigði.
Annars ganga ritgerðasmíðarnar hægar en ég hefði kosið, held ég þurfi að láta mér vaxa sjálfsaga. Kann einhver að rækta svoleiðis?

Mygluð einn tveir og nú!

Hefst nú sá tími árs þegar ég fæ alltaf slæmt tilfelli af ljótunni sem endist framyfir próf, og nær hámarki degi fyrir síðasta próf. Dagurinn í dag er gott dæmi. Mín mætt á Reykjalund að skrifa ritgerð, fötin skemmtileg blanda af rauðu, appelsínugulu og eplagrænu og hárið farið að ögra þyngdaraflinu og þolinmæðinni minni. Ég er að vísu búin að lofa sjálfri mér og Möggu að halda í skvísið eins og ég mögulega get, verð allavega að geyma það á vísum stað þar sem árshátíð World Class er á laugardaginn og ég ætla að fórna smá stjórnmálaheimspekilestri til að mæta í matinn og sækja happdrættisvinninginn minn. Og fermingarmyndina mína! Þar fór kúlið sem ég var búin að vinna hörðum höndum við að byggja upp í fyrirtækinu. Keppni um hallærislegustu fermingarmyndina. Hver fær svona hugmyndir..? Rats.

Gleðilegt sumar!

...og takk fyrir veturinn!
Langar að leggjast í dvala þegar ég hugsa um hvað það er mikið vesen framundan, tvær ritgerðir og svo prófin. Foj. En svo þegar það er búið tekur ljúfa lífið við, sumar í Laugum! Jei! Gerist ekki mikið betra. Allavega ekki ef það verður sama góða stemmningin og var síðasta sumar. Annars er skipulagið mitt í rúst eftir nokkrar kaffihúsaferðir þar sem spjallað var um ferðalög og aftur ferðalög, ég hef enga einbeitingu í próf núna heldur langar bara að hoppa til Keflavíkur og selja köttinn fyrir flugmiða til Langtíburstan. Get ekki einu sinni grínast með þetta. Sel ekki köttinn. Nei, nei, nei! Kannski stúdentshúfuna og alla Reif í blah geisladiskana. Langar til úúútlanda!
Væliskæl.

Í skottinu mínu...

Farið úr skottinu mínu!!! Strax! Ég kann ekki að meta það þegar fólk keyrir minna en 7 cm frá bílnum mínum. Það er of nálægt. Lofa.
Tókst eiginlega ekkert að sofa í nótt fyrir ritgerða- og prófstressi svo tíminn í morgun var frekar erfiður að kenna. Bjargaði samt öllu að Jóhanna, systir hennar og mamma, Björk og Saga mættu allar í tímann og það var æðislegt að hafa þær, lak af þeim hressleikinn. Eða kannski voru þær bara hressar í samanburði við mig.
Og hver er munurinn á head of state og head of government? Ef ég á að skrifa um head of state í t.d. Bretlandi væri ég þá að skrifa um mistah Tóní eða drottninguna? Frekar mikið vesen að byrja á ritgerð sem ég veit ekki um hvað á að vera. Hvað er ég að gera í háskóla??? Þetta er eitthvað mis... Hefði aldrei átt að útskrifast af kisudeild.

Skýrsla kvöldsins

Þá var ég að skríða inn úr dyrunum eftir vel heppnað bæjarrölt. Illt í tásunum!!! Enda var ég í skvísuskónum hennar mömmu minnar, það þarf meiri karlmennsku en ég bý yfir til að endast í þeim heilt kvöld skammlaust. Ég aldrei þessu vænt nennti að gera mig skvísulega og sæta fyrir kvöldið og uppskar þess vegna örlítið fleiri augngotur en vanalega, sem var hin besta skemmtun. Í framhaldi af augngotunum komst ég samt að því, sem er gott mál, að það skín greinilega af mér að ég er ekki týpan til að draga flækingshunda með mér heim á fyrsta kvöldi. Érso dönnuð. Reiknaði það út eftir að hafa fengið tvo ókunnuga kossa á höndina og tvo á kinnina. Aldrei sami dúddinn og bara einn hafði ég séð áður en reyndar aldrei talað við. Þeir voru samt ekkert að reyna við mig, bara gengu að mér, smelltu á mig herralegum kossunum og yfirgáfu svo svæðið. Hvað þýðir það eiginlega? Skiliddiggi.
En fréttir dagsins eru samt þær að Jóga massi (a.k.a. Snúður massi) varð Íslandsmeistari í kraftlyftingum í dag! Tiiiiiiiiil luuuuuuuuuuukkuuuuuuuu! Jei! Ég var að sjálfsögðu á svæðinu til að hvetja konuna og það var svaka stuð. Oh, ef ég væri nú svona mikill töffari. Bekkpressa koddann minn með herkjum...

Hemmi frjói Gunn

Ég er svo svöl og inn að ég er heima þetta föstudagskvöldið að horfa á Það var lagið með Hemma Gunn. Alls ekki slæmur þáttur, lekur af honum lífsgleðin og ólympíuandinn, skítt með það hver vinnur, bara að vera með! Það sem hinsvegar truflar mig frá því að lifa mig almennilega inn í hamingjuna er að á skjánum á bakvið kallinn eru svona flöktandi nótur, þessar með halanum, svona óskýrar og ekki í fókus. Örugglega mjög Feng Shui vænt en lítur fyrir mér ekki út eins og neitt nema... ja sáðfrumur. Og Hemmi Gunn, þessi endanlega holdgerving íslensku þjóðarsálarinnar með alkahólismann og kransæðavandamálin en samt alltaf í boltanum og allt er æðislegt og reddast, finnst mér ekki alveg ganga upp svona umkringdur svamlandi sáðfrumum. Jakk bjakk. Kjánahrollur.

Hjááálp...!

Hvað á maður að gera þá daga sem manni finnst maður sjálfur bara ekki skemmtilegur? Koma svona dagar, eins og í dag, þar sem mér finnst brandararnir mínir ekki fyndnir, ég ekki tala um áhugaverða hluti eða vera ánægjulegur félagsskapur fyrir neinn. Hvað þá sjálfa mig en ég sit uppi með mig! Vona að ég verði aftur orðin venjulega, yndislega skemmtilega ég þegar ég vakna á morgun, eða ég neyðist til að grípa til örþrifaráða eins og að þegja og hlusta á hina. Guð forði mér frá svoleiðis ósköpum.

Smart á Smart

Kraftaverk dagsins: Trausti fékk skoðun!!! Og ekki bara fyrir árið 2005 heldur hoppaði hann yfir ár og er skoðaður fram til 2006, sem þýðir skoðunin mun lifa bílinn. Er ekki skoðun einmitt til að koma í veg fyrir að það gerist? Jæja, ekki kvarta ég! Vúhú!
Sat í tíma hjá meistara Hólmsteini í morgun og hann leiddi mig í allan sorglega sannleikann um framtíð mína. Hann benti okkur stúlkunum á það að auðvitað væri betur borgað að vera nektardansmær en t.d. kennari því þá er maður í betri einokunarstöðu á markaðnum. Það getur nefnilega hver sem er orðið kennari en svo fáar stúlkur eru nógu limafagrar til að verða nektardansmærar. Þannig að þær okkar sem eru svo óheppnar að vera ekki nógu sætar til að geta orðið stripparar sitjum uppi með það að þurfa að vera læknar, verkfræðingar og ráðherrar. Oh, alltaf er maður jafnóheppinn.
Enda er ég ekkert búin að strippa í dag. Ég er hinsvegar búin að skottast um allt á Smart bíl og svakalega fylgir því mikil gleði. Get lagt hvar sem er, bakkað útum allt eins og brjáluð því það þarf að miða vel til að ná að hitta eitthvað á honum og svo er þetta bara eitthvað svo passlegt. Vasaútgáfa af bíl fyrir vasaútgáfu af manneskju. Svo er hann svo skemmtilega fjólublár að innan allur, eitís fílingurinn bílgerður og það eykur enn á gleðina. Here in my car, I feel safest of all, I can lock all my doors, and it´s the only way to live, in cars, dúrúbb, dúrúbb dúrúbb.

Kraftaverkaís

Nú er ég búin að lifa á ís í þrjá daga og er ekki frá því að mér sé að batna. Takk fyrir það Kjörís. Er að vísu komin með varanlega gular varir en það hlýtur að detta í tísku fyrr eða seinna. Get ekki verið heima hjá mér í náttfötunum eina einustu mínútu í viðbót svo ég ætla að harka af mér og taka vaktina mína í kvöld, láta fullt af fólki vorkenna mér og klappa mér á kollinn. "Ég ætla að kaupa af þér mánaðarkort", "Sjálfsagt, klappaðu hér (bendákoll)... og hver er svo kennitalan?...". Hljómar vel.

Lasinpési

Nú er illt í efni. Vaknaði í morgun með sárasta háls í minni persónulegu sögu held ég, magnaðan höfuðverk og skjálfandi af kulda. Ég varð að blása af tímann minn, sem var alveg glatað því það var víst loksins ágæt mæting í morgun eftir að slæmt tilfelli af páskaleti hafði hrjáð Spangargesti. Og nú sit ég á Hlöðunni með grýlukerti á nefinu, ísmolatær og gæææsahúð, svo ekki sé minnst á höfuðverkinn sem ákvað að halda trúnaði við mig í dag, og er að reyna að klára ritgerðina mína fyrir Hannes sem ég á að skila Á MORGUN. Dramadrottning dagsins: Ég! Þeir sem vorkenna mér æðislega mikið mega segja mér hvort tekjujöfnun á vegum opinberra aðila sé réttlætanleg og taka í svörum sínum mið af ólíkum skoðunum Nozicks og Rawls. Þeir sem vorkenna mér bara smá er bent á að færa mér heitt kakó og teppi.

Hvað gerðist?

Ég settist niður í morgun í þeim skýra tilgangi að skrifa ritgerð fyrir vin minn Hannes Hólmstein. Ekki fyrir hann per se náttúrulega, hann er held ég búin að læra sína lexíu varðandi ritstuld kallinn, en fyrir kúrsinn sem hann er að kenna og ég er svo heppin að sitja. Eitthvað varðandi jafnaðarstefnu. Einmitt, gekk svona vel nefnilega því ég skrifaði helling í dag en ekki bofs varðandi neitt gagnlegt. Skemmti mér samt konunglega en veit ekki alveg hvar ég fór út af sporinu... Pínu ringluð hérna megin.
Svo er ég svolítið fegin að vera bíllaus og föst heima í dag því það er fyrsti apríl og ég er ginnkeyptari en meðaljóninn. Og ljóshærð og örvhent. Hér er ég í minnstri hættu því mamma getur ekki logið frekar en ég, Bjarki er of lítill til að kokka upp almennilegar lygar og Óli er hálfur ofaní húddinu á Trausta (sem er bíllinn minn sko, ekki misskilja) og það skilst ekki almennilega hvað hann muldrar þar ofaní hvort eð er. Búin að setja upp virki úr íþróttatöskum og bókum, útbúin seríospakka og safa í pokum (þessum litlu silfurlituðu, ofsa vondir en brósi ræður í djúsdeildinni), með salatskál á hausnum og vopnuð handþeytara. Kem ekki fram fyrr en á miðnætti.

Tilvistarkreppa

Ég er á undarlegum stað í lífinu núna. Fullorðin í orði en ekki á borði. Eins yndislegt og það nú er að búa hjá mömmu sinni og fá klapp á bakið þegar maður þarf, þvottinn sinn hreinan á borðið sitt og geta rænt ísskápinn þegar fer að líða að mánaðamótum þá fylgir þessu eitt vandamál. Ég á fullorðins mikið af drasli en barns mikið af plássi fyrir það. Alveg sama hvað ég reyni að skipuleggja, híbýli mín rúma bara alls ekki búslóðina mína, svo það endar alltaf þannig að það er allt útum allt, erfitt að ganga frá nokkrum sköpuðum hlut ef það er enginn staður fyrir það til að byrja með. Er alveg að missa stjórn á mér, því þegar það er drasl hjá manni líður manni bara alls ekki vel en hvað á maður að gera, henda bara öllum bókunum og fötunum? En ég vil það ekki!!! Hver rúmcentimetri er þaulnýttur, kassar á hjólum undir rúmi, kassar undir skrifborði, hillur á veggjum og undir stiga, skápur, tunna, og samt á ég fullt af drasli sem á engan samastað í veröldinni. Er ekki hægt að zippa drasl eins og tölvufæla?
Þar með lauk nöldri eitt. Hefst nú nöldur tvö.
Þar sem komið er í ljós að ég verð heima í sumar og næsta vetur líklega líka þarf ég að fara að huga að bílakaupum hið snarasta. Mér var sagt áðan hreint út að hann Trausti minn væri "ekki á vetur setjandi". Mér finnst kósí og rómó að hann drepi á sér þegar ég bremsa en það finnst skoðanamanninum víst ekki. Bíll er einn af þeim hlutum sem ég get ekki hugsað mér að vera án en finnst sorglegt að þurfa að eyða peningum í. Þar verður málið snúið.
Ég bið semsagt ekki um mikið. Hús og bíl. Anyone?

Plan A

Blogg. Einmitt. Hæ.
Fyrst það er komið í ljós að ég verð ekki fjölmenningarleg og framandi í sumar heldur Frónbúi og starfsmaður í hofi hins heilaga svita þá er hér með gefin út stefnuyfirlýsing fyrir komandi mánuði. Komandi mánuðir eru skilgreindir sem tíminn eftir próf og fyrir 22ja ára afmælið mitt. "Útivistarhetja með tásublöðrur, litríka höfuðklúta og smart belti með litlum vatnsflöskum í" er þema komandi árstíðar og þið kæru vinir eruð hérmeð öll dæmd samsek. Er strax farin að finna ofvirknina læsast um líkamann. Trééééééééééé!
Írski vitleysingurinn er líka búinn að boða líklega komu sína í ágúst og í þetta skipti ætlar hann að taka nokkra litla vini sína með. Ég ætla að eyða tímanum þangað til í að kveðja hárið mitt sem hefur reynst mér vel í gegnum árin en mun ekki lifa af allar heimsóknirnar í Bláa lónið.
Oh. Andlaus dagur. Sund!

Pressa!...

Þetta er að verða alltof mikið álag. Ég horfði á Strákana í síðustu viku og þá voru þeir að vappa um í görðunum hjá fólki og gægjast inn, athuga hvort það væri stillt á Strákana. Svo nú þarf maður að fara að hafa sig til áður en maður sest fyrir framan skjáinn, taka til í kytrunni, passa að bora ekki í nefið eða klóra sér á óviðeigandi stöðum ef ske kynni að það væri verið að taka mann upp! Argasti dónaskapur. Fyrir utan að skipulega óreiðan í herberginu mínu er (vegna umrædds álags auðvitað, svona almennt þessa dagana) að verða fulllítið skipulögð og þess meiri óreiða svo ég er dauðhrædd um að vakna einhvern morguninn við það að Heiðar snyrtir og Margrét verðandi tengdó (eeelska Sigfús) pota í mig og það rymji í Hjálmari Hjálmarssyni úr loftinu eins og rödd Guðs eitthvað smellið um hagi mína og herbergjaskipan. Svo til öryggis þarf maður nú að fara tilhafður í háttinn líka. Pressa...

Pilobolus

Þar sem yndið hún móðir mín á afmæli 13. mars ákvað hún að skella sér með gæludýrið (manninn) á Pilobolus, enda menningarviti hinn mesti. Ég bjóst við að vera heima að gæta bús og barna eins og venjan er þá sjaldan sem hún yfirgefur móðurskipið eftir að veðurfréttum stöðvar tvö lýkur á kvöldin. En þar sem þetta er nú danssýning og ég mesta áhugamanneskja um svoleiðis lagað í póstnúmerinu þá keypti hún í góðmennsku sinni líka miða handa mér. Ég er dekurbarn! Örverpið var sent í útlegð í næsta hús (sama póstnúmer) og flikkað uppá mig eins og þurfti til að fara með mig á almannafæri. Í látunum varð ég meira að segja að losa mig við vetrarfeldinn og er með skurð á fætinum þess til sönnunar, vona bara að það komi ekkert alvöru páskahret því ég næ aldrei að safna aftur í tæka tíð... Brr... En feldurinn fór fyrir góðan málstað, sýningin var alveg mögnuð, ég er ennþá í skýjunum yfir þessu öllu saman! Vei! Dansararnir eru í svakalegasta formi sem ég hef séð held ég og hreyfingar þeirra á sviðinu nánast ómannlegar. Á tímabili voru þau þyngdarlaus. Lofa. Mér er hulin ráðgáta hvernig þetta var framkvæmt yfirleitt, skil ekki hvernig nokkur manneskja getur æft nógu mikið til að verða svona góð, það eru bara ekki nógu margar klukkustundir í sólarhringnum. Vona að ég skilji þetta aldrei, þetta er kvöld sem á eftir að lifa með mér lengi. Ég er alltof hrifnæm :) Takk fyrir mig mamma mín, og til hamingju með daginn! :*

Post-kvíðakast

Þá er lokið kvíðakastinu sem fylgdi því að kenna fyrsta pallatímann minn. Syrgi það ekkert sérstaklega, lái mér hver sem vill. Hefst nú kvíðakastið sem fylgir því að kenna annan pallatímann minn! Ah, ég er svo mikill stresspési að það er ekki sniðugt, maður skyldi ætla að ég væri með blómlegt magasár og blóðþrýsting á við Bandaríkjamann en nei, ég er greinilega bara gerð til að vera svona stressuð, er með svo lágan blóðþrýsting að konurnar í blóðbankanum sendu mig einu sinni heim með skottið á milli lappanna til að borða lakkrís. Unnur í sínu náttúrulegasta ástandi. Annars gekk tíminn bara alveg sæmilega, margt sem þarf að vinna meira í en ég datt allavega ekki um pallinn minn og allir fóru sveittir út, svo ég er sátt í bili. Ég reyndi að vera pínu hippogkúl og sniðug en það endaði bara á því að ég þurfti að athuga hvort mækinn minn væri orðinn batteríislaus því það stökk engum bros. Mækinn var í lagi. Sannast þar með enn og aftur að ég er ekki hippogkúl. Ég er svona eins og úlfurinn í teiknimyndinni um bláa óþolandi hrokafuglinn sem hleypur ofsa hratt, alveg sama hversu oft ég dett fram af klettinum og verð undir steðjanum, ég mun aldrei læra af reynslunni. Mun í einhverju stundarbrjálæði pottþétt reyna að vera hippogkúl í öllum tímunum mínum, bölvað endorfín sem lætur mann gleyma öllu slæmu jafnóðum...

Eitt agnarlítið hús...

Hata hnyttnar, einlægar, rómantískar gamanmyndir. Fór með stelpunum á Hitch áðan og nú er ég öll mjúk og malandi að innan, kann ekki við það... Langar skyndilega bara í krúttlegan kærasta til að kúra mig og knúsa og klappa mér á kollinn þegar ég er æðislega mikill lúði. Þetta er algjört stórslys! Ef þú flettir upp "einhleyp" í orðabók finnurðu þar mynd af mér! Ég á ekki að vera að hugsa svona. Annars held ég að ég verði að fara að draga eitthvað karlkyns með mér heim, bara til að gleðja mömmu mína, sem er alvarlega búin að lækka standardinn fyrir tengdasyni eftir að vonarglætan fór að fara minnkandi hjá henni. Ástandið er orðið svo slæmt að um daginn langaði hana að koma mér saman við dúdda sem vinnur með henni og rökin fyrir því: Hann gengur um skrifstofuna á sokkunum og henni finnst það sætt. Mér finnst hún farin að vanmeta kvenkosti mína alvarlega!!!