Gömul en glöð

Skemmtilegt hvað maður er búinn að koma sér upp góðu safni af allskonar meiðslum sem geta tekið sig upp við minnstu tilefni. Nú er ég í vandræðum með að sitja af því að nárameiðslin mín eru að minna á sig. Voru að gleymast og kunnu ekki við það. Sem er einstaklega vel tímasett þar sem prófin eru að byrja og útlit fyrir að maður verði meira og minna sitjandi næstu vikur. Maður er greinilega að verða gamall.
Komst líka að því að það er ekki hægt að gera öllum til geðs, stundum verður maður bara að ákveða hver maður vill vera og standa við það sama hvað hver segir. Var nefnilega sagt að ég væri of glöð. Það vissi ég reyndar ekki að væri hægt en maður er alltaf að læra. Fór samt að spá í það af hverju ég er yfir meðallagi glöð, því ég er hvorki á lyfjum né er lífið alltaf fullkomið og rósrautt. Ætli ég sé kannski bara glöð á yfirborðinu? Eftir ítarlega naflaskoðun komst ég að því að einhvern daginn ákvað ég bara að vera glöð frekar en ekki. Ekki mjög dramatísk niðurstaða úr annars vel framkvæmdri naflaskoðun. Hélt ég væri flóknari. Nett vonbrigði.
Annars ganga ritgerðasmíðarnar hægar en ég hefði kosið, held ég þurfi að láta mér vaxa sjálfsaga. Kann einhver að rækta svoleiðis?

Mygluð einn tveir og nú!

Hefst nú sá tími árs þegar ég fæ alltaf slæmt tilfelli af ljótunni sem endist framyfir próf, og nær hámarki degi fyrir síðasta próf. Dagurinn í dag er gott dæmi. Mín mætt á Reykjalund að skrifa ritgerð, fötin skemmtileg blanda af rauðu, appelsínugulu og eplagrænu og hárið farið að ögra þyngdaraflinu og þolinmæðinni minni. Ég er að vísu búin að lofa sjálfri mér og Möggu að halda í skvísið eins og ég mögulega get, verð allavega að geyma það á vísum stað þar sem árshátíð World Class er á laugardaginn og ég ætla að fórna smá stjórnmálaheimspekilestri til að mæta í matinn og sækja happdrættisvinninginn minn. Og fermingarmyndina mína! Þar fór kúlið sem ég var búin að vinna hörðum höndum við að byggja upp í fyrirtækinu. Keppni um hallærislegustu fermingarmyndina. Hver fær svona hugmyndir..? Rats.

Gleðilegt sumar!

...og takk fyrir veturinn!
Langar að leggjast í dvala þegar ég hugsa um hvað það er mikið vesen framundan, tvær ritgerðir og svo prófin. Foj. En svo þegar það er búið tekur ljúfa lífið við, sumar í Laugum! Jei! Gerist ekki mikið betra. Allavega ekki ef það verður sama góða stemmningin og var síðasta sumar. Annars er skipulagið mitt í rúst eftir nokkrar kaffihúsaferðir þar sem spjallað var um ferðalög og aftur ferðalög, ég hef enga einbeitingu í próf núna heldur langar bara að hoppa til Keflavíkur og selja köttinn fyrir flugmiða til Langtíburstan. Get ekki einu sinni grínast með þetta. Sel ekki köttinn. Nei, nei, nei! Kannski stúdentshúfuna og alla Reif í blah geisladiskana. Langar til úúútlanda!
Væliskæl.

Í skottinu mínu...

Farið úr skottinu mínu!!! Strax! Ég kann ekki að meta það þegar fólk keyrir minna en 7 cm frá bílnum mínum. Það er of nálægt. Lofa.
Tókst eiginlega ekkert að sofa í nótt fyrir ritgerða- og prófstressi svo tíminn í morgun var frekar erfiður að kenna. Bjargaði samt öllu að Jóhanna, systir hennar og mamma, Björk og Saga mættu allar í tímann og það var æðislegt að hafa þær, lak af þeim hressleikinn. Eða kannski voru þær bara hressar í samanburði við mig.
Og hver er munurinn á head of state og head of government? Ef ég á að skrifa um head of state í t.d. Bretlandi væri ég þá að skrifa um mistah Tóní eða drottninguna? Frekar mikið vesen að byrja á ritgerð sem ég veit ekki um hvað á að vera. Hvað er ég að gera í háskóla??? Þetta er eitthvað mis... Hefði aldrei átt að útskrifast af kisudeild.

Skýrsla kvöldsins

Þá var ég að skríða inn úr dyrunum eftir vel heppnað bæjarrölt. Illt í tásunum!!! Enda var ég í skvísuskónum hennar mömmu minnar, það þarf meiri karlmennsku en ég bý yfir til að endast í þeim heilt kvöld skammlaust. Ég aldrei þessu vænt nennti að gera mig skvísulega og sæta fyrir kvöldið og uppskar þess vegna örlítið fleiri augngotur en vanalega, sem var hin besta skemmtun. Í framhaldi af augngotunum komst ég samt að því, sem er gott mál, að það skín greinilega af mér að ég er ekki týpan til að draga flækingshunda með mér heim á fyrsta kvöldi. Érso dönnuð. Reiknaði það út eftir að hafa fengið tvo ókunnuga kossa á höndina og tvo á kinnina. Aldrei sami dúddinn og bara einn hafði ég séð áður en reyndar aldrei talað við. Þeir voru samt ekkert að reyna við mig, bara gengu að mér, smelltu á mig herralegum kossunum og yfirgáfu svo svæðið. Hvað þýðir það eiginlega? Skiliddiggi.
En fréttir dagsins eru samt þær að Jóga massi (a.k.a. Snúður massi) varð Íslandsmeistari í kraftlyftingum í dag! Tiiiiiiiiil luuuuuuuuuuukkuuuuuuuu! Jei! Ég var að sjálfsögðu á svæðinu til að hvetja konuna og það var svaka stuð. Oh, ef ég væri nú svona mikill töffari. Bekkpressa koddann minn með herkjum...

Hemmi frjói Gunn

Ég er svo svöl og inn að ég er heima þetta föstudagskvöldið að horfa á Það var lagið með Hemma Gunn. Alls ekki slæmur þáttur, lekur af honum lífsgleðin og ólympíuandinn, skítt með það hver vinnur, bara að vera með! Það sem hinsvegar truflar mig frá því að lifa mig almennilega inn í hamingjuna er að á skjánum á bakvið kallinn eru svona flöktandi nótur, þessar með halanum, svona óskýrar og ekki í fókus. Örugglega mjög Feng Shui vænt en lítur fyrir mér ekki út eins og neitt nema... ja sáðfrumur. Og Hemmi Gunn, þessi endanlega holdgerving íslensku þjóðarsálarinnar með alkahólismann og kransæðavandamálin en samt alltaf í boltanum og allt er æðislegt og reddast, finnst mér ekki alveg ganga upp svona umkringdur svamlandi sáðfrumum. Jakk bjakk. Kjánahrollur.

Hjááálp...!

Hvað á maður að gera þá daga sem manni finnst maður sjálfur bara ekki skemmtilegur? Koma svona dagar, eins og í dag, þar sem mér finnst brandararnir mínir ekki fyndnir, ég ekki tala um áhugaverða hluti eða vera ánægjulegur félagsskapur fyrir neinn. Hvað þá sjálfa mig en ég sit uppi með mig! Vona að ég verði aftur orðin venjulega, yndislega skemmtilega ég þegar ég vakna á morgun, eða ég neyðist til að grípa til örþrifaráða eins og að þegja og hlusta á hina. Guð forði mér frá svoleiðis ósköpum.

Smart á Smart

Kraftaverk dagsins: Trausti fékk skoðun!!! Og ekki bara fyrir árið 2005 heldur hoppaði hann yfir ár og er skoðaður fram til 2006, sem þýðir skoðunin mun lifa bílinn. Er ekki skoðun einmitt til að koma í veg fyrir að það gerist? Jæja, ekki kvarta ég! Vúhú!
Sat í tíma hjá meistara Hólmsteini í morgun og hann leiddi mig í allan sorglega sannleikann um framtíð mína. Hann benti okkur stúlkunum á það að auðvitað væri betur borgað að vera nektardansmær en t.d. kennari því þá er maður í betri einokunarstöðu á markaðnum. Það getur nefnilega hver sem er orðið kennari en svo fáar stúlkur eru nógu limafagrar til að verða nektardansmærar. Þannig að þær okkar sem eru svo óheppnar að vera ekki nógu sætar til að geta orðið stripparar sitjum uppi með það að þurfa að vera læknar, verkfræðingar og ráðherrar. Oh, alltaf er maður jafnóheppinn.
Enda er ég ekkert búin að strippa í dag. Ég er hinsvegar búin að skottast um allt á Smart bíl og svakalega fylgir því mikil gleði. Get lagt hvar sem er, bakkað útum allt eins og brjáluð því það þarf að miða vel til að ná að hitta eitthvað á honum og svo er þetta bara eitthvað svo passlegt. Vasaútgáfa af bíl fyrir vasaútgáfu af manneskju. Svo er hann svo skemmtilega fjólublár að innan allur, eitís fílingurinn bílgerður og það eykur enn á gleðina. Here in my car, I feel safest of all, I can lock all my doors, and it´s the only way to live, in cars, dúrúbb, dúrúbb dúrúbb.

Kraftaverkaís

Nú er ég búin að lifa á ís í þrjá daga og er ekki frá því að mér sé að batna. Takk fyrir það Kjörís. Er að vísu komin með varanlega gular varir en það hlýtur að detta í tísku fyrr eða seinna. Get ekki verið heima hjá mér í náttfötunum eina einustu mínútu í viðbót svo ég ætla að harka af mér og taka vaktina mína í kvöld, láta fullt af fólki vorkenna mér og klappa mér á kollinn. "Ég ætla að kaupa af þér mánaðarkort", "Sjálfsagt, klappaðu hér (bendákoll)... og hver er svo kennitalan?...". Hljómar vel.

Lasinpési

Nú er illt í efni. Vaknaði í morgun með sárasta háls í minni persónulegu sögu held ég, magnaðan höfuðverk og skjálfandi af kulda. Ég varð að blása af tímann minn, sem var alveg glatað því það var víst loksins ágæt mæting í morgun eftir að slæmt tilfelli af páskaleti hafði hrjáð Spangargesti. Og nú sit ég á Hlöðunni með grýlukerti á nefinu, ísmolatær og gæææsahúð, svo ekki sé minnst á höfuðverkinn sem ákvað að halda trúnaði við mig í dag, og er að reyna að klára ritgerðina mína fyrir Hannes sem ég á að skila Á MORGUN. Dramadrottning dagsins: Ég! Þeir sem vorkenna mér æðislega mikið mega segja mér hvort tekjujöfnun á vegum opinberra aðila sé réttlætanleg og taka í svörum sínum mið af ólíkum skoðunum Nozicks og Rawls. Þeir sem vorkenna mér bara smá er bent á að færa mér heitt kakó og teppi.

Hvað gerðist?

Ég settist niður í morgun í þeim skýra tilgangi að skrifa ritgerð fyrir vin minn Hannes Hólmstein. Ekki fyrir hann per se náttúrulega, hann er held ég búin að læra sína lexíu varðandi ritstuld kallinn, en fyrir kúrsinn sem hann er að kenna og ég er svo heppin að sitja. Eitthvað varðandi jafnaðarstefnu. Einmitt, gekk svona vel nefnilega því ég skrifaði helling í dag en ekki bofs varðandi neitt gagnlegt. Skemmti mér samt konunglega en veit ekki alveg hvar ég fór út af sporinu... Pínu ringluð hérna megin.
Svo er ég svolítið fegin að vera bíllaus og föst heima í dag því það er fyrsti apríl og ég er ginnkeyptari en meðaljóninn. Og ljóshærð og örvhent. Hér er ég í minnstri hættu því mamma getur ekki logið frekar en ég, Bjarki er of lítill til að kokka upp almennilegar lygar og Óli er hálfur ofaní húddinu á Trausta (sem er bíllinn minn sko, ekki misskilja) og það skilst ekki almennilega hvað hann muldrar þar ofaní hvort eð er. Búin að setja upp virki úr íþróttatöskum og bókum, útbúin seríospakka og safa í pokum (þessum litlu silfurlituðu, ofsa vondir en brósi ræður í djúsdeildinni), með salatskál á hausnum og vopnuð handþeytara. Kem ekki fram fyrr en á miðnætti.

Tilvistarkreppa

Ég er á undarlegum stað í lífinu núna. Fullorðin í orði en ekki á borði. Eins yndislegt og það nú er að búa hjá mömmu sinni og fá klapp á bakið þegar maður þarf, þvottinn sinn hreinan á borðið sitt og geta rænt ísskápinn þegar fer að líða að mánaðamótum þá fylgir þessu eitt vandamál. Ég á fullorðins mikið af drasli en barns mikið af plássi fyrir það. Alveg sama hvað ég reyni að skipuleggja, híbýli mín rúma bara alls ekki búslóðina mína, svo það endar alltaf þannig að það er allt útum allt, erfitt að ganga frá nokkrum sköpuðum hlut ef það er enginn staður fyrir það til að byrja með. Er alveg að missa stjórn á mér, því þegar það er drasl hjá manni líður manni bara alls ekki vel en hvað á maður að gera, henda bara öllum bókunum og fötunum? En ég vil það ekki!!! Hver rúmcentimetri er þaulnýttur, kassar á hjólum undir rúmi, kassar undir skrifborði, hillur á veggjum og undir stiga, skápur, tunna, og samt á ég fullt af drasli sem á engan samastað í veröldinni. Er ekki hægt að zippa drasl eins og tölvufæla?
Þar með lauk nöldri eitt. Hefst nú nöldur tvö.
Þar sem komið er í ljós að ég verð heima í sumar og næsta vetur líklega líka þarf ég að fara að huga að bílakaupum hið snarasta. Mér var sagt áðan hreint út að hann Trausti minn væri "ekki á vetur setjandi". Mér finnst kósí og rómó að hann drepi á sér þegar ég bremsa en það finnst skoðanamanninum víst ekki. Bíll er einn af þeim hlutum sem ég get ekki hugsað mér að vera án en finnst sorglegt að þurfa að eyða peningum í. Þar verður málið snúið.
Ég bið semsagt ekki um mikið. Hús og bíl. Anyone?

Plan A

Blogg. Einmitt. Hæ.
Fyrst það er komið í ljós að ég verð ekki fjölmenningarleg og framandi í sumar heldur Frónbúi og starfsmaður í hofi hins heilaga svita þá er hér með gefin út stefnuyfirlýsing fyrir komandi mánuði. Komandi mánuðir eru skilgreindir sem tíminn eftir próf og fyrir 22ja ára afmælið mitt. "Útivistarhetja með tásublöðrur, litríka höfuðklúta og smart belti með litlum vatnsflöskum í" er þema komandi árstíðar og þið kæru vinir eruð hérmeð öll dæmd samsek. Er strax farin að finna ofvirknina læsast um líkamann. Trééééééééééé!
Írski vitleysingurinn er líka búinn að boða líklega komu sína í ágúst og í þetta skipti ætlar hann að taka nokkra litla vini sína með. Ég ætla að eyða tímanum þangað til í að kveðja hárið mitt sem hefur reynst mér vel í gegnum árin en mun ekki lifa af allar heimsóknirnar í Bláa lónið.
Oh. Andlaus dagur. Sund!

Pressa!...

Þetta er að verða alltof mikið álag. Ég horfði á Strákana í síðustu viku og þá voru þeir að vappa um í görðunum hjá fólki og gægjast inn, athuga hvort það væri stillt á Strákana. Svo nú þarf maður að fara að hafa sig til áður en maður sest fyrir framan skjáinn, taka til í kytrunni, passa að bora ekki í nefið eða klóra sér á óviðeigandi stöðum ef ske kynni að það væri verið að taka mann upp! Argasti dónaskapur. Fyrir utan að skipulega óreiðan í herberginu mínu er (vegna umrædds álags auðvitað, svona almennt þessa dagana) að verða fulllítið skipulögð og þess meiri óreiða svo ég er dauðhrædd um að vakna einhvern morguninn við það að Heiðar snyrtir og Margrét verðandi tengdó (eeelska Sigfús) pota í mig og það rymji í Hjálmari Hjálmarssyni úr loftinu eins og rödd Guðs eitthvað smellið um hagi mína og herbergjaskipan. Svo til öryggis þarf maður nú að fara tilhafður í háttinn líka. Pressa...

Pilobolus

Þar sem yndið hún móðir mín á afmæli 13. mars ákvað hún að skella sér með gæludýrið (manninn) á Pilobolus, enda menningarviti hinn mesti. Ég bjóst við að vera heima að gæta bús og barna eins og venjan er þá sjaldan sem hún yfirgefur móðurskipið eftir að veðurfréttum stöðvar tvö lýkur á kvöldin. En þar sem þetta er nú danssýning og ég mesta áhugamanneskja um svoleiðis lagað í póstnúmerinu þá keypti hún í góðmennsku sinni líka miða handa mér. Ég er dekurbarn! Örverpið var sent í útlegð í næsta hús (sama póstnúmer) og flikkað uppá mig eins og þurfti til að fara með mig á almannafæri. Í látunum varð ég meira að segja að losa mig við vetrarfeldinn og er með skurð á fætinum þess til sönnunar, vona bara að það komi ekkert alvöru páskahret því ég næ aldrei að safna aftur í tæka tíð... Brr... En feldurinn fór fyrir góðan málstað, sýningin var alveg mögnuð, ég er ennþá í skýjunum yfir þessu öllu saman! Vei! Dansararnir eru í svakalegasta formi sem ég hef séð held ég og hreyfingar þeirra á sviðinu nánast ómannlegar. Á tímabili voru þau þyngdarlaus. Lofa. Mér er hulin ráðgáta hvernig þetta var framkvæmt yfirleitt, skil ekki hvernig nokkur manneskja getur æft nógu mikið til að verða svona góð, það eru bara ekki nógu margar klukkustundir í sólarhringnum. Vona að ég skilji þetta aldrei, þetta er kvöld sem á eftir að lifa með mér lengi. Ég er alltof hrifnæm :) Takk fyrir mig mamma mín, og til hamingju með daginn! :*

Post-kvíðakast

Þá er lokið kvíðakastinu sem fylgdi því að kenna fyrsta pallatímann minn. Syrgi það ekkert sérstaklega, lái mér hver sem vill. Hefst nú kvíðakastið sem fylgir því að kenna annan pallatímann minn! Ah, ég er svo mikill stresspési að það er ekki sniðugt, maður skyldi ætla að ég væri með blómlegt magasár og blóðþrýsting á við Bandaríkjamann en nei, ég er greinilega bara gerð til að vera svona stressuð, er með svo lágan blóðþrýsting að konurnar í blóðbankanum sendu mig einu sinni heim með skottið á milli lappanna til að borða lakkrís. Unnur í sínu náttúrulegasta ástandi. Annars gekk tíminn bara alveg sæmilega, margt sem þarf að vinna meira í en ég datt allavega ekki um pallinn minn og allir fóru sveittir út, svo ég er sátt í bili. Ég reyndi að vera pínu hippogkúl og sniðug en það endaði bara á því að ég þurfti að athuga hvort mækinn minn væri orðinn batteríislaus því það stökk engum bros. Mækinn var í lagi. Sannast þar með enn og aftur að ég er ekki hippogkúl. Ég er svona eins og úlfurinn í teiknimyndinni um bláa óþolandi hrokafuglinn sem hleypur ofsa hratt, alveg sama hversu oft ég dett fram af klettinum og verð undir steðjanum, ég mun aldrei læra af reynslunni. Mun í einhverju stundarbrjálæði pottþétt reyna að vera hippogkúl í öllum tímunum mínum, bölvað endorfín sem lætur mann gleyma öllu slæmu jafnóðum...

Eitt agnarlítið hús...

Hata hnyttnar, einlægar, rómantískar gamanmyndir. Fór með stelpunum á Hitch áðan og nú er ég öll mjúk og malandi að innan, kann ekki við það... Langar skyndilega bara í krúttlegan kærasta til að kúra mig og knúsa og klappa mér á kollinn þegar ég er æðislega mikill lúði. Þetta er algjört stórslys! Ef þú flettir upp "einhleyp" í orðabók finnurðu þar mynd af mér! Ég á ekki að vera að hugsa svona. Annars held ég að ég verði að fara að draga eitthvað karlkyns með mér heim, bara til að gleðja mömmu mína, sem er alvarlega búin að lækka standardinn fyrir tengdasyni eftir að vonarglætan fór að fara minnkandi hjá henni. Ástandið er orðið svo slæmt að um daginn langaði hana að koma mér saman við dúdda sem vinnur með henni og rökin fyrir því: Hann gengur um skrifstofuna á sokkunum og henni finnst það sætt. Mér finnst hún farin að vanmeta kvenkosti mína alvarlega!!!

Fituskert og forhert

Jeminn hvað ég er fær í að koma inn sammara hjá fólki, vældi og skældi hérna í gær og kommentakerfið tapaði sér. Jæja, þið hafið þá allavega samvisku börnin góð ;) Annars ríkir gleðin hér í dag, fór í mælingu til Fríðu Rúnar í gær og útkoman: Unnsa massi! Úggabúgga! Hef ekkert lést en er með töluvert lægri fituprósentu og stærri upphandleggi sem þýðir einfaldlega þetta, massatröll dauðans, tada! Enda ekkert skrýtið, maður er að æfa með svo biluðu liði að það væri kraftaverk ef ekkert væri að gerast. Annars hafa æfingar þessa vikuna ekki farið eftir áætlun, ég er opinberlega búin að flytja lögheimilið mitt uppá pall og hef ekki snert lóð í viku.
Frekar fátækleg helgi samt, var svo útkeyrð í gær að ég fór beint heim að lúlla eftir að ég lokaði Laugum, og í kvöld er ég að fara að passa prinsessurnar hennar Ellu og gisti þar, svo sukk og svínarí verður í algjöru lágmarki. En hefur maður ekki bara gott af að hvíla sig, held ég sé búin að sofa að meðaltali 4 tíma á nóttu síðustu vikur. Áhrif þessarrar langþreytu sjást best á því að ég hef uppá síðkastið sést ráfa um langtímum saman fyrir utan Laugar, tóm í augunum að leita að bílnum mínum...

Drekinn

Ég vil þakka vinum og vandamönnum fyrir að sýna lífi mínu einstakan áhuga og pósta ekki eitt einasta "gangi þér vel dúllurass og mússímússí" við síðustu færslu. Þar opinberaði ég það að ég ætlaði að hætta lífi, limum og orðspori með pallahoppi (pallurinn er a.m.k. 30 cm hár og allar líkur á að ég detti framaf oftar en einu sinni, hafið það í huga!) en ykkur er greinilega bara sama þótt ég verði lamin með body bar af frústreruðum húsmæðrum. Þakka pent. Þið eruð rekin. Þegar hafa nýir vinir og vandamenn verið ráðnir í ykkar stað. Ég vil þakka öllu fólkinu sem var statt á Hlemmi um kvöldmatarleytið í gær fyrir sýndan áhuga. Farin að skæla í koddann. Sniff.

Spandex og svitabönd

Ég er semsagt að fara að kenna pallatíma í Spönginni í næstu viku. Sem hljómar ansi hreint skemmtilega, held ég geti staðið mig alveg ágætlega í því um leið og ég er búin að ná því hvernig á að telja taktinn, leiðbeina liðinu og gera sporin, allt á sama tíma og án þess að detta um pallinn. Þetta er í vinnslu, enda eins gott, ekki margir dagar til stefnu. Er samt ekkert langt frá því sem ég hef verið að gera svo ég hef svosem ekkert stórkostlegar áhyggjur af þessu, veit alveg að ég massa þetta :p
Annars er ég búin að búa á Hlöðunni síðustu daga að skrifa ritgerð fyrir Hannes félaga minn Hólmstein og það gengur ekki neitt þessa stundina, er alveg strand. Ekki það að ritgerðarefnið sé einu sinni neitt það krefjandi, ég bara einhvernveginn get ekki skipulagt það í hausnum á mér til að koma því á blað. Kannski vegna þess að ég er næstum ekkert búin að sofa síðustu nætur, vakna bara alltaf á tíu mínútna fresti. Þarf að fara að æfa mig að vera hrísla í vindinum áður en ég fer að sofa, það virkar víst...

Houston, we have a problem...

Bilunin er í stélinu. Skellti mér áðan í danstíma svona til að athuga hvar ég stæði í þeirri deildinni, var komin með alvarleg fráhvarfseinkenni. Og það var ofsa stuð, hristi mig eins og blautur hundur, tók tvöfalda pírúetta með undraverðum árangri (segi ekki að þeir hafi verið fullkomnir en ég spottaði þá allavega og lenti á fótunum!) en þegar ég ætlaði að dúndra mér í gólfið í einhverjum gettóhipphoppfíling þá tókst mér að rífa upp gamla tognun hjá rófubeininu. Hún er síðan ég gerði tilraun til að komast niður stigann af loftinu mínu án þess að nota útlimina. (Fyrir áhugasama var niðurstaða tilraunarinnar sú að það sparar tíma í ferðalaginu sjálfu en sá tími tapast aftur við það að geta ekki gengið dagana á eftir, svo út frá hagfræðilegu sjónarmiði er þetta ekki praktískt.) Er búin að sitja í klukkutíma í Laugum með íspoka á afturendanum, sem er ekki töff frá neinu sjónarhorni. Býður sig einhver fram sem sjúkranuddara? Það er samt engin borgun í boði, World Class pennarnir og mandarínan gengu út fyrir einni færslu síðan.

Ég vissiða!!!

Þessi ofurbrjóst voru greinilega mistök í framleiðslu, það hef ég alltaf sagt. Andlega er ég flatbrjósta. Sjáiði bara:


FLAT

(results contain pictures) What kind of ANIME BOOBS do you have?
brought to you by Quizillla

On again, off again...

Brjál. Alveg brjál. Var loksins búin að ákveða í hvaða háskóla ég ætlaði að sækja um næsta vetur og meira að segja hvaða áfanga ég ætlaði að taka þegar ég hitti stelpu sem var í sömu deild þar í fyrra og bar staðnum ekki góða söguna. Svo ég verð að taka nýja ákvörðun og það er langt frá því að vera mín sterkasta hlið, þessi litla vog eltir skottið á sér í marga hringi áður en hún dettur niður á svörin og eftir alla hringina í síðustu lotu held ég að önnur gæti orsakað svima og uppköst. Býður sig einhver fram til að ákveða þetta bara fyrir mig? Skal borga*.
(*Laun eru 3 pennar merktir World Class og mandarína með skrautlega fortíð.)

Gullberg. Tileinkað Jóhönnu.

Jæja, ég var búin að lofa því að næsta færsla yrði um Gullberg (Goldberg) sem er nýuppgötvaður vinur okkar Jóhönnu. Vorum að passa á föstudagskvöldið þegar við villtumst inná glímukappasíðu og misstum okkur aðeins, eyddum því sem eftir var kvöldsins í að urra og góla "Goldberg" og "Batista". Held að karlmannsleysið sé farið að rugla í hausnum á okkur... Af þessu tilefni hófst annað og öllu karlmannlegra stig heilsuátaks og við erum búnar að borða eins og módel og lyfta eins og dívurnar sem við erum síðan. Vei. Nema við fengum okkur okkar vikulega Álfheimaís áðan í miðri heilsugeðveikinni en maður er hvergi óhultur, vissum ekki fyrr en Sölvi Fannar og Ítalinn í spandexinu voru búnir að grípa okkur glóðvolgar með skeið í annarri og kransæðastíflu í hinni. Rats. Sýndum samt hörðu hliðina á geislandi kvenleika okkar í vinnunni í gær þegar það ráfuðu inn 6 byllifyttur og fóru í baðstofuna, við enduðum á að henda þeim öllum út með látum og unnum okkur þannig inn smá "streetcred" frá Össuri Skarphéðins, sem er einmitt maður vikunnar fyrir að aðstoða við aðgerðina. Úggabúgga.

Helgin framundan. Jahá.

Nú stefnir allt í helgi. Sem er undarlegt því það er samkvæmt mínu bókhaldi fullstutt síðan um síðustu helgi. Mitt bókhald er í sjokki. Þessa helgi á að bralla ýmislegt, en ekkert svosem óvenjulegt eða hippogkúl svo ég held ég ætli ekki að fjalla um það hér. Ég bý í rútínu og það er kannski svolítið gróft að láta ykkur alltaf lesa lýsingu á helgunum mínum þegar þær eru allar meira og minna eins. Æðislegar, en eins.
Já, svo er það eitt, þið hinir ABC foreldrarnir, fenguð þið líka bara greiðsluseðla fyrir tvo mánuði en ekki þrjá eins og venjulega með síðustu sendingu? Er búið að breyta kerfinu eða rændi einhver greiðsluseðlinum mínum? Breytir einhver kerfinu án þess að spyrja mig?
Og hvernig byrjaði Americas Next Top Model án þess að ég tæki eftir því??? Ha? Birta? Kom heim í gær og náði síðustu 5 mínútunum af einhverri endursýningu, rétt sá í stélið á smá móðursýkiskasti og brostnum prinsessudraumum en veit ég missti af allavega einni "elimination", sem þýðir að fullt af litlum fyrirsætlingum fór skælandi heim án þess að ég væri þar til að sjá það. Sem er slæmt. Það er ekki skrýtið að það sé ekki búið að finna lækningu á eyðni, þegar fólk með alla möguleika til að gera það sem það vill, eins og ég, hangir heima endalaust með aulaglott að horfa á raunveruleikaþætti um alla hina aulana sem eiga ekkert líf. Kaldhæðni?

Svefn er fyrir aumingja. Og þá sem vilja halda geðheilsunni.

Nú er liðin ein svefnminnsta helgi í sögunni, er hálfringluð eftir þetta alltsaman. Fyrst var árshátíð stjórnmálafræðinema á föstudaginn í Stapanum, allt rosa fínt og góður matur, en svo fór það nú að verða deginum ljósara að til að skemmta sér almennilega þarna eftir að skipulagðri dagskrá lauk varð að hrynja í það, og ég var auðvitað á bíl svo það kom ekki til greina. Þannig að ég fór fljótlega í bæinn bara, kíkti á nokkra staði og fór svo heim. Þurfti svo að vakna tveim tímum seinna til að opna Laugar með Jóhönnu, sem var hægara sagt en gert. En þar sem ég var með lykilinn var það ekki í stjörnunum að fá að sofa yfir sig svo ég skreið á fætur (bókstaflega) og dreif mig af stað, sem er eins gott því afrakstur dagsins var svakaleg hetjudáð okkar Jógu, við eigum fálkaorðuna skilið fyrir þennan dag. Það kom nefnilega fötluð kona niðrí vinnu sem gat næstum ekkert tjáð sig og var að reyna að biðja okkur um að koma sér heim. Meiru náðum við eiginlega ekki, hún gat bara leikið eins og hún væri að keyra og sagt "heim". Vissum ekkert hvað hún hét, hvað hún var á annað borð að gera þarna eða hvert hún væri að fara. Hringdum samt á leigubíl fyrir hana en bílstjórinn skildi hana ekki heldur og fór á endanum aftur. Þá var konan búin að vera strand hjá okkur í meira en klukkutíma og leist ekkert á blikuna, var komin með tárin í augun og allt í steik (ég er samúðarskælari og þurfti alveg að berjast við kökkinn í hálsinum) og þá voru góð ráð orðin alveg fokdýr. Á endanum hringdum við í 1818 og konan þar var yndisleg og hjálpaði okkur að reyna að finna eitthvað sambýli sem konan gæti mögulega hafa komið frá. Ég vil ekki gefa upp smáatriðin í sambandi við hvernig við fundum þetta á endanum út því það væri brot á einkalífi umræddrar konu en allavega náðum við sambandi við sambýlið hennar og stúlka þaðan brunaði yfir til okkar að sækja hana. Hún skildi ekkert í því hvernig í ósköpunum við hefðum farið að því að finna þetta út, enda erum við hetjur og kraftar okkar fyrir ofan skilning hins almenna borgara. Þetta var góðverk dagsins og við vorum ekkert smá ánægðar með okkur :) Um kvöldið neyddumst við því til þess að fagna góðmennsku okkar og fór sá fagnaður fram í hinum ýmsu póstnúmerum en endaði eins og allir góðir fögnuðir í 101. Þar var dansað fram undir morgun eða þangað til það var grunsamlega stutt í að ég ætti að opna Laugar AFTUR. Svaf í tvo tíma og var eitt stórt glimmer í vinnunni, sem var smart. Möggu að kenna/þakka, en hún var einmitt opinber styrktaraðili þessarar helgar og henni að þakka að ég var ofsa sæt þessa helgina. Og hógvær.

Við erum ofsa sæt

Það er greinilega alveg hægt að stjórna því hvernig fólk sér mann, sem er svolítið merkilegt. Ég t.d. vaknaði í morgun og fannst ég sæt. Sem er reyndar tímaskekkja því árshátíðin er ekki fyrr en á morgun og það er alveg happa glappa hvort ég verð líka sæt á morgun, en við krossum bara putta og vonum það besta. Ég semsagt skellti mér svo í vinnuna í sæta skapinu og viti menn, það voru alveg þrír sem sáu sig knúna til að segja mér hvað ég væri sæt. Það gæti reyndar líka þýtt að ég væri venjulega frekar sjabbí, en við skulum ekki spá í það. Svo nú vil ég að allir skutli sér í sæta skapið og láti dást að sér, gott að láta strjúka egóinu aðeins fyrir helgina! Komaso!

Birgitta a.k.a. Rut Reginalds

Ég veit ég er æðislega mikið eftirá en ég var að sjá Birgittu dúkkuna almennilega í fyrsta skipti í Hagkaupum áðan, og eins og allir voru búnir að segja mér er hún ekkert lík fyrirmyndinni, en það sem enginn hafði sagt mér var að hún er hinsvegar nauðalík Rut Reginalds! Eftir yfirhalningu. Er ekki bara eitthvað rangt við það að halda að börnum dúkku af konu með brotna sjálfsmynd sem lagðist undir hnífinn í þeirri von að nyrðri brjóst myndu lækna allt? Mikið er ég fegin að eiga ekki börn, það er alltof mikið álag að reyna að vera alltaf einu skrefi á undan þessu samsæri.

Zzz...

Ég er alveg að missa meðvitund í fyrirlestri í opinberri stjórnsýslu. Get ekki meir. Komið gott. En ég kemst ekki út því maðurinn tekur bara eitt stutt hlé á 3 klst! Þetta á að vera bannað. Og enginn kjaftaglaður á msn... Iss...

Blóðug, skítug og snjóug

Það sprakk á bílnum mínum í gær, í þriðja skipti á jafn mörgum vikum held ég. Þetta er að verða frekar þreytt. En í þetta skiptið ákváðum við Jóhanna að vera hetjur og skipta sjálfar um dekkið, sem við svo gerðum, beint fyrir framan KB banka hjá Hlemmi. Og við sýndum snilldartilþrif, þetta var allt ryðgað og drullugt og svo snjóaði brjálæðislega í ofanálag, við orðnar drulluskítugar og ég nett blóðug, og rennandi blautar af snjó, og ég var skyndilega gripin óstjórnlegri löngun til að spangóla "Eye of the Tiger". Sem ég gerði ekki því Jóhanna var vopnuð einhverju svona "skiptaumdekk" verkfæri. En það hefði verið svakalega töff. Ég var svo ánægð með skítugu hendurnar mínar að ég tímdi varla að þvo þær, og gerði ekki fyrr en ég var búin að sýna þær öllum í Gym 80. Þeim fannst ég töff. Sögðu þeir, en svipurinn á þeim var svolítið dularfullur...