Code blue, code bluuuueeee!

Jæja, nú er allt tilbúið. Búið að plasta allt rakadrægt í húsinu, pakka brothættu inn í bubbluplast, fela allt oddhvasst og allt sem inniheldur koffein eða sykur. Skipt hefur verið á vaktir eftir hentugleika og álagstímum, fundað um strategíu og hvaða ferli skuli sett í gang fari eitthvað úrskeiðis. Komið er upp tjald til áfallahjálpar í garðinum og farið hefur fram hópefli. Við erum búin að hita upp, teygja á og setja köttinn á bullandi róandi svo hún dagi ekki uppi í árásarstöðu uppá lofti. Neyðarlínan, eitrunarvarnir og vinalínan komið inn í minnið á símanum. Hjálmar tékk, hlaupaskór tékk, klóróform tékk. Við erum tilbúin. Hleypið þeim iiiiiiiiinn!!!

Afmælisþakkir

Takk fyrir frábæran afmælisdag! Kossar og knús!
Vá hvað allir voru duglegir að muna eftir mér (að vísu reyndi ég ekkert að leyna því beint að ég ætti afmæli... :p), síminn minn stoppaði ekki og meira að segja gamlir vinir sem ég hef vanrækt alveg rosalega létu það ekki stoppa sig og hringdu samt. Þið eruð æðisleg! Lovjú gæs, og lofa að blogga ekki meira væmið fyrr en á næsta ári...

Óskalistinn 2004

Í kjölfar síðasta pósts hafa nokkrir samviskusamir vinir spurt mig hvað ég vildi í afmælisgjöf (sem framkallaði magnað samviskubit þar sem ég hafði engum þeirra gefið afmælisgjöf síðast, muna það í næstu kaupstaðarferð; kaupa 18 afmælisgjafir...). Hefðinni samkvæmt svaraði ég með veiklulegu "ég veit það ekki". Svo núna þegar ég var að reyna að sofna (ekki hægt meðan verkfallsbarnið gengur laust í húsinu með sinn öfuga sólarhring) mundi ég allt í einu hvað það er sem mig vantar mest. Reykskynjara. Og það er það sem ég vil takk. Ég er nefnilega eldhrædd fram úr hófi og kem úr kertaglaðri fjölskyldu (voða kósí og skemmtilegt þar til einhver meiðir sig...) fyrir utan það að í húsinu eru 5 sjónvörp, flest gömul og full af ryki, svo ég fer aldrei alveg róleg að sofa... Nú erum við búin að búa í þessarri dauðagildru í 11 ár og þrátt fyrir mótmælin sem ég veit að heimilisfaðirinn á eftir að standa fyrir þá segi ég hér stopp. Og ætla að hengja upp minn eigin reykskynjara á fimmtudaginn við hátíðlega viðhöfn með tilheyrandi ræðuhöldum og tárfelli. Það skondna við þetta alltsaman er að heimilisfaðirinn er búinn að læra að setja upp flókin og fullkomin eldvarnarkerfi, sem er einmitt ástæðan fyrir því að hann vill enga vesældarlega reykjskynjara í sínu húsi. "Einhvern daginn" ætlar hann nefnilega að setja upp ofursúpertúrbó eldvarnarkerfi með öllu nema hráum í húsinu, sem verður þá reyndar að öllum líkindum orðið að öskuhrúgu.

Áminning dagsins

Minnt er á hátíðisdag sem mun í ár falla á næstkomandi fimmtudag. Hvatt er til gjafakaupa áður en örtöðin hefst á miðvikudag. Blóm og kransar afþakkaðir.
Sama dag kemur Ásla á skerið og er hér með gefin út almenn viðvörun.
Annars er það helst í fréttum að um helgina tókst mér að vinna af mér alla vikuna og þarf því ekki að vinna aftur fyrr en fimmtudaginn í næstu viku. Held ég hafi síðast verið í svona löngu fríi frostaveturinn mikla ´99... Veit ekki alveg hvað ég á að gera en rámar eitthvað í háskóla og bækur sem ég ætti kannski að lesa. Mun kanna málið.
Við mamma gerðumst myndarlegar á föstudaginn og bökuðum eins og fyrirmyndarhúsmæðurnar sem við erum inni við beinið. Bökuðum 6 tertur (eftir einstaka hvatningarræðu móður minnar sem hún fær plús í kladdann fyrir) sem voru yndislegar og litu meira að segja vel út ef maður hallaði örlítið undir flatt þegar maður horfði á þær. Ég held samt að ég sé mjög smáborgaralegur bakari og ekki menningarleg fyrir fimmaura því mitt markmið í þessu öllu saman var að borða eins mikið af "þessu góða", þ.e. dæm, nóa kroppi og súkkulaði, áður en það yrði sett í kökur því ég vissi að ég kæmist ekki í veisluna þar sem þær yrðu borðaðar. Ég er prakkari.
Vandamál vikunnar er hinsvegar að ég er hætt að sofa. Ligg andvaka og stari á loftið tímunum saman áður en ég sofna, því ég er haldin þeirri meinloku að geta ekki lært á kvöldin. Það þýðir að ég þarf að vakna snemma til að læra ef ég ætla ekki að vera í háskólanum til fertugs svo ég fer að verða pííínu sybbin. Ég fæ klapp á bakið fyrir að lifa í augnablikinu frekar tilbreytingarsnauðu lífi en geta samt föndrað mér vandamál :)

Flótti skipulagður

Deginum í dag hef ég eytt í að skipuleggja flótta minn af þessu guðsvolaða skeri. Ekki raunsæjan flótta, heldur þennan skemmtilega, búin að sitja og skoða myndir af sólarströndum og kókoshnetum, vinalegum kóalabjörnum að vinka og flækingsköttum í Róm. Svona dagar á Íslandi eru og verða alltaf fráteknir fyrir dagdrauma, það er fáránlega mikið rok og kuldalegt úti, og svo er eins og Skaparanum finnist fyndið þegar ég er einstaklega geðvond að ögra mér örlítið. Áðan fauk upp í mig laufblað. Verð að hætta að labba um gapandi eins og fiskur. Næst gæti það orðið grunlaus fugl og ég held að báðir aðilar kæmu illa útúr þeim viðskiptum. Svo finnst mér ég aldrei eins bjánaleg eins og þegar ég stend með risastóru skólatöskuna mína á bakinu (sem færir þyngdarpunktinn minn greinilega full-aftarlega) að berjast á móti rokinu sem hefur betur svo ég enda á að standa með fimm tásur teygðar útí loftið að reyna að færa þungann áfram en það gengur ekkert og maður stendur bara í miðju skrefi eins og maður hafi verið settur á pásu. Ekki töff. Almennt séð þá hefur þessi dagur verið einstaklega lítið töff og ég stefni á að gleyma honum sem fyrst. En ég get glatt mig á því að það var allavega ekki ég sem datt um pallinn minn í eróbikkinu í morgun, það var annar mistöff maður í spandexi sem fórnaði sér til að bjarga deginum mínum og vil ég þakka honum fyrir það. Ég vil líka biðja um að ég muni aldrei ALDREI detta í spandexi. Eek.

Önnur ég

Þar sem ég hef skyndilega öðlast feikilegar persónulegar vinsældir sá ég mér þann kost vænstan að finna mér afleysingamanneskju, ég get annars ekki sinnt bæði lífi mínu og aðdáendum eins og ég hefði kosið. Verkefnum verður systurlega skipt niður, hún mun sjá um lífið og ég um aðdáendurna.
Áðan fannst mér ég nefnilega eiga það skilið að fá mér góðan morgunmat fyrst ég er búin að vakna alla morgna í þessarri viku klukkan hálfsex og skella mér í ræktina. (Ég er hetja.) Svo ég lét undan freistingunni og fór í bakaríið. Þar afgreiddi ég mig. Eða réttara sagt Unnur Margrét. Sem er ég, samkvæmt síðustu naflaskoðun. Ég er ringluð. Ég hef aldrei hitt aðra Unni Margréti nema langömmu mína heitna svo mér fannst þetta frábært. Það fannst henni líka og við rákum ættir okkar eins langt og við gátum til að reyna að staðfesta það sjálfsagða að við værum greinilega náskyldar. Vorum komnar langt á leið með að skipuleggja ættarmót og ræktun fjölskyldubanda með ýmsum hætti þegar ég varð að þjóta í skólann. Áður hafði ég að sjálfsögðu skipað hana afleysingakonu mína. Núna var ég hinsvegar að fletta okkur upp í Íslendingabók og ég er meira skyld bæði Davíð Oddssyni og Birgittu Haukdal en umræddri nöfnu minni. Sem verður að játast að eru nokkur vonbrigði... (Og vá, ég er alveg óhugnalega mikið skyld Birgittu Haukdal, hvern hefði grunað...)
Vonbrigði þessi bætast á önnur óþægindi dagsins sem eru íþróttameiðsl úr spinningtímum vikunnar. (Hvernig strákar geta stundað spinning er ofar mínum skilningi!)

Unnur sinnir næstu kynslóð

Ég fékk á laugardagskvöldið það ábyrgðarmikla hlutverk að gæta þriggja afkvæma ættingja minna og vina þeirra. Þetta leit allt mjög vel út við fyrstu sýn, ég var vopnuð flatböku, sælgæti, gosi, ís, snakki og fullt af vídjóspólum (allt lagt til af foreldrunum auðvitað, ég hefði fóðrað þau á hafragraut og lýsi svo þau verði stór og sterk og svo látið þau lesa Sveitir og jarðir í Múlaþingi) og búin að semja við þau um að þurfa ekki að gera númer tvö á minni vakt (sem þau stóðu merkilegt nokk við þessar elskur). Markmið mín fyrir kvöldið voru í sjálfu sér ekki flókin, koma grísunum gegnum kvöldið án þess að skemma þau og halda þeim vakandi eins lengi og mögulegt var því ég sá fljótlega að þau væru eina skemmtiefnið í húsinu og ef þau sofnuðu yrði ég að naga veggina til að hafa ofan af fyrir mér. Þetta átti ekki að vera neitt mál með allan þennan sykur með mér í liði. Planið var að koma þeim í svo suðandi sykursjokk að foreldrar þeirra yrðu að flysja þau úr loftinu þegar þau kæmu heim. Ekkert mál.
Klukkan níu yfirgáfu foreldrarnir svæðið. Klukkan fimm mínútur yfir níu var einn grísinn orðinn rangeygður svo ég potaði í hann og hann valt sofandi útaf. Sem er ömurleg frammistaða, fimm mínútur! En tvö af þremur voru svosem ekki slæmt, eðlileg afföll. Fyllti glösin þeirra af kóki og lét þau borða ís þar til þau stóðu á blístri og báðust vægðar. Ég vægði. Og setti af stað mynd um Bangsímon og félaga. Kortéri seinna báðu grísirnir um að fá að fara í náttfötin. Ég sagði nei. Þau fóru í náttfötin. Fimm mínútum síðar var enginn með meðvitund í húsinu nema ég. Ég er glötuð í þessu. Og foreldrarnir svakalega hamingjusamir, grísirnir vaknaðir um áttaleytið morguninn eftir, ofsa spræk eftir góðan nætursvefn en ekki nema 5 tímar síðan liðið hafði oltið rauðnefjað inn úr dyrunum. Ég held ég sé rekin...

Pissað í myrkrinu

Vinnan mín hefur svipt mig einum ótrúlega mikilvægum hæfileika. Eins og ég kann nú vel við mig þar þá hafa Laugar svipt mig hæfileikanum til að kveikja ljós á baðherbergjum, ég er vön að labba inn og stuttu seinna kvikna ljósin bara af sjálfu sér, ekkert vesen. Þetta finnst mér hið eðlilegasta mál og mjög viðeigandi á stað sem er svona morandi í sýklum eins og almenningsklósett, einum hlut minna að koma við og svona. Nema þannig virka baðherbergin ekki í Hlöðunni, en það dagar aldrei upp fyrir mér fyrr en ég er sest á klóið og byrjuð að pissa, svo mjög reglulega pissa ég í myrkri þessa dagana. Frekar spælandi en ég hitti samt alltaf!

Nett taugaáfall í morgunmat... Eða svoleiðis...

Þessi dagur byrjaði svo furðulega að ég held að hann eigi sér einfaldlega ekki viðreisnar von, enginn séns að hann rífi sig upp úr súrrealismanum í mínum bókum, allt í dag verður einfaldlega örlítið á skjön. Ég á nefnilega kisu. Sem heitir Kisa. Og er komin á virðulegan aldur þessi elska. Hún er afskaplega vanaföst og ákveðin í skoðunum og það er algerlega hægt að treysta á að hún breytir ekki neinu breytinganna vegna. Hélt ég.
Svo var ég að fara að sofa í gærkveldi en kom einhvern veginn fótunum ekki þangað sem ég vildi hafa þá, sama hvað ég reyndi að troða, það var bara eitthvað fyrir. Kisa. Úps. Ekkert sátt en samt ekki neitt á förum sem er mjög óvenjulegt þar sem hún hatar lokaðar dyr meira en lyktina af asetoni og vill þess vegna aldrei sofa inni hjá mér því búrinu mínu er læst á kvöldin. Hefur samt einstaka sinnum komið fyrir að hún sofnar þar óvart en þá hef ég undantekningalaust vaknað við lætin í henni stuttu seinna þar sem hún reynir að flýja virkið. Svo ég fór tiltölulega áhyggjulaus að sofa.
Vakna í morgun og það er ennþá aðskotahlutur í rúminu mínu. Kisa. Paniiik! Þetta hefur aldrei gerst áður, að hún sofi heila nótt í lokuðu herbergi án þess að reyna að klóra sér leið gegnum gluggann (munið þið eftir "neglur-á-töflu" atriðinu í Sister Act? Einmitt...) svo ég geri það eina skynsamlega í stöðunni. Pota í hana með tánum. Hún haggast ekki. Hreyfist ekki neitt og þetta væri nú venjulega nóg til að fá hana upp að höfðagafli til að tukta mig til. Neibb, ekkert gerist. Svo ég dreg einu skynsamlegu ályktunina sem hægt er að draga í ljósi aðstæðna. Kattagatið hlýtur að vera látið. Sem mér þótti mjög sorglegt þar sem okkur Kisu kemur ákaflega vel saman og skiljum hvora aðra þar sem við vinnum báðar eftir álíka illskiljanlegum reglum sérviskunnar, sem ekki margir hafa skilning á. (Það er víst pirrandi þegar það eru ekki nógu mörg orð í textanum í sjónvarpinu til að byggja pýramída þar sem þeim fækkar alltaf um nákvæmlega 2 orð í hverri röð, og það þarf að laga. Alltaf. Eftir ákveðnum reglum.) Ég semsagt lá bara þarna og hugsaði um allt sem við Kisa höfðum brallað saman, átt kettlinga (hún), setið í fanginu á hvorri annarri á góðri stund (misnotalegt eftir því hver er undir) og klórað hvora aðra á erfiðum tímum (hún átti það skilið...). Var að því komin að fara að skæla yfir þessu öllu saman og þorði ekki fyrir mitt litla líf undan sænginni til að kíkja á hana svona illa komna. Það eina sem mér datt í hug var eina húsráðið sem virkar alltaf: Hringja í mömmu. Ég var komin með símann í hendina og tárin í augun þegar líkið fer að þvo sér. Einmitt. Hálftími af lífi mínu sem ég fæ aldrei aftur.
Það er svolítið erfitt að vera með svona lítið hjarta sko, og ég á dálítið mikið fleiri úlfalda en mýflugur...
(PS. Fyrir þá sem höfðu áhyggjur af samkomulaginu eftir atvikið þá var ég auðvitað nett arrí yfir þessu uppátæki hennar. En hún kann á Unni sína, hoppaði uppá öxlina á mér (af gólfinu), læsti klónum föstum í bakið á mér og neitaði að yfirgefa svæðið fyrr en henni væri fyrirgefið. Hvernig er hægt að segja nei við svoleiðis? Svo gleðin ríkir í herbúðum okkar að nýju, allir á lífi og ofsa spakir.)

Hver er glöð?

Hver hleypir mér alltaf útúr búrinu mínu og sleppir mér lausri á almannafæri???

Lýst eftir horfinni færslu... Anyone?

Ég skrifaði hnyttna og bráðskemmtilega færslu hingað í gær sem virðist hafa týnst á leiðinni, hún finnst allavega hvergi í kerfinu eða á síðunni. Synd og skömm.
Engin leið að ég nenni að eyða púðri í að endurtaka það sem í honum stóð en í staðinn ætla ég að lýsa því yfir vegna fjölda áskorana að ég er lélegasti vinur í heimi. Að vísu er ég frábær þegar ég er mætt á staðinn, yfirmáta skemmtileg og kumpánaleg, eina málið og helsta umkvörtunarefnið þessa dagana er að ég hringi aldrei í neinn. (Nema til að reyna að fá fólk til að næra sig með mér, enda finnst mér það engan veginn þess virði í einrúmi.) Ég hef oft lofað bót og betrun á þessum galla mínum en í þetta skiptið ætla ég ekki að gera það. Svona er þetta bara, ég get ekki lagað þetta. Búin að reyna. Oft. Svo hérna er díllinn: Þið hringið og ég mæti samviskusamlega þangað sem ég er boðuð. Betur býð ég því miður ekki.

Smá jákvæðni í morgunsárið

Þessi dagur sýnist mér ætla að virka bara ágætlega, þeir gera það yfirleitt þegar ég þarf ekki að vakna við skerandi ýlfrið í vekjaraklukkunni minni. Mamma vakti mig í morgun, sem er ólíkt vinalegra, og mér tókst að hitta alla fjölskylduna mína áður en ég fór í skólann sem gerist nánast aldrei. Svo er prýðilegt gluggaveður, sem er mitt uppáhalds því þá er yndislegt að vera inni og horfa út en enginn biturleiki yfir að vera hinsvegar ekki úti sjálfur. Jei!

Afrekskona með sýkla

Þá sé ég fram á það að komast aftur út úr húsinu mínu eftir að hafa verið haldið þar í gíslingu af sýklum síðustu daga. Þeir voru subbulegir gestir. Ég hinsvegar ákvað að nýta tímann og breyta herberginu mínu (aka musteri hinnar skipulögðu óreiðu) í minimalistíska skrifstofu. Sem tókst, merkilegt nokk, og nú get ég lært heima hjá mér. Magnað. Ég er æði.
Í dag afrekaði ég svo annað, ég nefnilega tók mig til og eldaði uppúr græna kosts bókinni minni sem ég hef ætlað að gera í svona ár en aldrei komið mér til að byrja. Ég eldaði grænmetissúpu sem var, hvernig sem á hana var litið, alveg æt, sem er algerlega meira en ég bjóst við af mat sem kom ekki snyrtilega í duftformi úr pakka. Það var fullt af dúlleríi í henni og Gunni, ég held þetta sé súpa sem við getum auðveldlega eldað í Gunnabæ. Jább.
Annars er ekkert að frétta, gaman í skólanum, alltof lítill tími til að gera allt sem mig langar að gera og aftur farin að syrgja tímann sem ég eyði í svefn. Some things never change :) Og mig langar að dansa samkvæmisdansa aftur en það vill enginn dansa við mig, sem er ótrúlegt í ljósi allra afrekanna sem ég var að telja upp hér að ofan. Skil þetta ekki. Hrmph.

Back in the spa...

Viti menn, mín að skrifa úr baðstofubúrinu.
Ég er að taka óvelkomna aukavakt og reyna að lesa "Comparative Government and Politics" (sem er ferlega skemmtileg þrátt fyrir lítt söluvænan titil) en það er alltaf eitthvað lið að koma og trufla mig. Reyni að horfa á það með "sérðu ekki að ég er upptekin?" augnaráðinu mínu sem misskilst greinilega alltaf sem "viltu handklæði vinur?" augnaráðið, þarf að æfa þetta betur.
Ég er búin að ákveða að skella mér í nýnemaferðina þrátt fyrir hótun um að það verði leikir (mér hefur aldrei fundist "hver stal kökunni úr krúsinni í gær" skemmtilegur), í versta falli segi ég (sem satt er) að hægri fóturinn á mér sé styttri en sá vinstri en bæti því við (sem er ekki jafn satt) að þar af leiðandi geti ég bara hlaupið í hringi og felli svo eitt einmana tár. Það ætti að passa að ég endi ekki útí sveit að hlaupa um allt eins og vitleysingur, flengjandi ókunnuga í hlaupískarðið. Sem er allt voða gaman þar til einhver meiðir sig.
Áðurnefnt fýlupúkaplan mitt er ekki að virka, heillandi persónuleiki minn skín greinilega enn í gegnum skeifuna og fólk er farið að vingast við mig. Hm, kannski ekki skrýtið að mamma hafi áhyggjur af að ég gangi aldrei út. ("Unnur mín, *olnbogaskot og sparibros* veifaðu strákunum á traktornum!").

Streeeeesssssssss!!!

Úff, ég hélt ég væri að skipta í aðeins auðveldara fag en þetta er bara frekar svakalegt líka. Endalaus lestur, sem mér finnst reyndar alveg fínt, nema fullkomnunaráráttupúkinn í mér vill glósa allt sem hann kemur nálægt svo ég fer voða hægt yfir og klára kannski eina bók fyrir jól. Sem er slæm frammistaða og ekki líkleg til árangurs. Ég þarf að læra námstækni, það er nokkuð ljóst.
Ég er núna að lesa sögu 20. aldarinnar á Íslandi og mér finnst hún krúttleg, má það? Ég er svo stolt af okkur fyrir að vera svona lítil og saklaus þjóð. Enginn vissi hvernig neitt virkaði úti í hinum stóra heimi en langaði samt að prófa svo það var reynt, við misgóðan árangur, en allt reddaðist þetta alltaf og var gert í bestu trú. Sæta þjóð. Svo koma Danir svakalega vel útúr þessu öllu saman, greinilega ágætt fólk Danir, voru að mér sýnist aðallega að passa að við færum okkur ekki að voða í flumbruganginum. Getur verið að ég sé að lesa þetta með Pollýönnugleraugunum mínum?

Félagslyndið uppmálað, það er ég!

Ég fór í skólann í dag, á fund fyrir nýnema í stjórnmálafræði. Það var voða fínt, þarna var fullt af fólki sem ég kannaðist við héðan og þaðan sem ég hefði getað spjallað við og reynt að vera soldið kammó, flagga mannasiðunum. Ég bara nennti því ekki. Ég nennti í fyrra alveg að vera ógó hress og kynnast öllum og svona, en núna á ég bara voða lítið nenn eftir, og hvernig vingast maður við fólk sem maður nennir ekki að tala við? Þetta er ekki snobb, alls ekki, allir þessir krakkar líta út fyrir að vera mjög skemmtilegir og ég væri meira en til í að vera vinkona þeirra, nenni bara ekki að hafa fyrir því að verða vinkona þeirra. Ég er búin að þróa með mér óþol fyrir "smalltalk". Hjálp!

Að eiga við Háskóla Íslands er svipað og að reyna að vinna barn í leik sem það hefur sjálft fundið uppá. Um leið og manni er að takast að komast áleiðis í kerfinu er reglunum bara breytt og þú ert aftur á byrjunarreit. Það er sko bannað að stíga á línur.
Ég er að reyna að skipta um deild innan Háskólans og drengur ó drengur er það meira en að segja það. Hef verið að síðan í maí og er búin að komast að því að ef maður spyr fimm starfsmenn stofnunarinnar sömu spurningar um kerfið þeirra fær maður fimm mismunandi svör. Spurning hvort kerfið sé að verða of flókið?... Ekki það að það séu ekki allir alltaf boðnir og búnir að hjálpa manni, það vantar ekki, það er bara að alltaf þegar búið er að greiða úr flækjunni og finna rétta eyðublaðið er ólíklegt að maður nái að skila því inn áður en búið er að breyta reglunum aftur.Maður er ekki fyrr búinn að fylla út eyðublað 35c3i með rauðum túss en ákveðið er að aðeins megi skila inn með bláum túss og þegar búið er að redda því er búið að úrelda blaðið eins og það leggur sig, í staðinn skal fylla út 35c3d og skila því á Hornafirði ásamt fæðingar- og dánarvottorði og vottorðinu sem þú fékkst í leikfimi í sjöunda bekk. Þetta er að verða alveg eins og ein af þrautunum í Ástríki og þrautunum tólf.
Miklu japli, jamli, fuðri, góðum hluta regnskóganna virði af eyðublöðum og nokkrum alvarlegum pappírsskurðum síðar er ég merkilegt nokk enn í verkfræðideild. Það var haldinn fundur um örlög svona kjánaprika eins og mér í síðustu viku en hann annaðhvort stendur enn eða að skilvirkni stofnunarinnar nær til innanhússpóstþjónustunnar og verið er að skipuleggja atvinnuviðtal fyrir manninn sem verður ráðinn til að sleikja frímerkið á umslagið mitt.
Á meðan veit ég ekkert hvað verður um mig þar sem ekki er víst að ég fái nokkuð að skipta um eina einustu deild. Íslenska ríkið er alvarlega að hugleiða að þröngva mér til að verða verkfræðingur. Hvar væri maður ef ríkið sæi ekki um að hafa vit fyrir manni?

Held við séum alveg að misskilja tengsl dýranna við náttúruna. Málum þetta allt voða rómó, heiðarvötnin blá og svo framvegis og bölvum yfirtöku malbiksins en dýrin virðast alls ekki eins sammála og við höldum. Þeim virðist hvergi finnast eins kósý og heimilislegt að vera og einmitt á miðjum Vesturlandsveginum, þangað á maður að fara á sunnudagseftirmiðdögum til að skoða dýralífið. Tjaldur að vappa með ungana sína, kríur í leit að æti, gæsir og jafnvel álftir að hóta manni líkamsmeiðingum reyni maður að trufla þær í malbiksdýrkun sinni. Maður er í stórsvigi framhjá þessum greyjum alla daga því ekki vill maður klína á þau, geld líku líkt og þau hafa ekkert gert mér (þótt kríurnar hafi nú stundum gert sig líklegar, svo má nú ekki gleyma máfnum sem skeit í hárið á mér um árið... Kannski ég myndi reyndar bömpa hann létt ef ég sæi hann...). Sýnist samt allt stefna í að ég klíni útaf fyrr eða síðar til að forðast árekstur við fiðurféð og kann ekki við tilhugsunina. Er að spá í að fara bara að kaupa mér hjól.

Ég er nú löngu komin heim frá Spáni en nennti einhvern veginn ekki að skrifa hingað fyrr. Það var frábært úti, gott veður og mikið að gera við afslöppun alla daga. Langar núna mest bara að flytja út. Hittum rosalega mikið af Íslendingum sem búa úti og þeir áttu flestir sameiginlegt (komst ég að í sundlaugapartíinu haldið einum níu ára til heiðurs) að vera með ör á líkamanum eftir stórar aðgerðir. Þarf greinilega mikið til að fólk átti sig á að það gefur manni ekkert að safna endalaust hlutum og vinna allan sólarhringinn heldur að vera með þeim sem manni þykir vænt um í manneskjuvænna umhverfi en hérna heima. Við Íslendingar erum brjáluð, öllsömul (ég meðtalin) vinnualkar með mikilmennskubrjálæði og allt snýst um að eiga sem mest. Predikun lokið.
Nú er ég auðvitað farin að vinna á fullu og það er bara voða gaman, mér finnst vinnan mín sniðug því ég hitti svo mikið af fólki. Þessa dagana finnst mér hún samt aðallega sniðug því handboltadúddarnir eru að æfa hjá okkur og það þarf bara ekki meira til að gleðja mig. Sorglegt en þannig er það, enda einhleyp með afbrigðum. Vei!
Þessa dagana verð ég að ákveða hvort ég ætla að vinna í vetur eða fara í frönskuna og stjórnmálafræðina í háskólanum í haust. Ákvarðanir, ákvarðanir. Á þriðjudaginn er ég svo að byrja í einkaþjálfun sjálf til að komast að því hvernig það er áður en ég fer að þjálfa aðra. Hlakka ekkert smá til en er samt að fara til kjarnakvendis sem gæti átt til að pína mig svolítið. Hef auðvitað ekkert nema gott af því, maður er alltof góður við sjálfan sig. Enda er maður ágætur... :)
Ég er að verða búin að vera ein heima í tvær vikur og stefnir í næstum tvær í viðbót, er að verða búið að takast að drepa allar plöntur í og við húsið, þrátt fyrir að veita þeim mikla athygli og vökvun. Ætli ég sé að kæfa þær með ástúð? Það er vandlifað... :p

Ég er farin í vikufrí til lands hinna mörgu slísí karlmanna með mottur á röngum stöðum líkamans. Jább, mín stungin af til Spánar, adios í bili og sjáumst 101 sangríu og nokkrum moskítóbitum síðar!

Skilgreining Boga líffærafræðikennara á streitu er "misræmi milli huga og handar". Samkvæmt þessu er ég haldin gífurlegri streitu. Alveg bara svakalegri. Því meðan ég er að læra fyrir prófið á laugardaginn (sem er örugglega streituvaldur útaf fyrir sig) situr herbergið mitt og bíður eftir að ég gefi mér tíma til að klára stórhreingerninguna sem ég var byrjuð á, og það vita allir sem tekið hafa til að um miðbik aðgerðarinnar er ástandið alltaf helmingi verra en það var áður en maður byrjaði. Svo ég er haldin streitu og bý eins og villimaður. En er þá ekki hægt að útrýma streitu með því að vera bara duglegur og láta aldrei neitt bíða til morguns? Eru bara letihaugar haldnir streitu? Er ég letihaugur? *bíp, bíp, bíp* (haus hefur brætt úr sér, sem leysir streituvandamálið tímabundið)
Ég er uppá Hlöðu að læra, en þegar ég var að keyra hingað í morgun varð ég vitni að svakalega merkilegum hlut. Bílaballett. Magnað fyrirbæri. Ég var að keyra Miklubrautina, komin á miðakreinina svo ég þyrfti nú ekkert að færa mig til alla leiðina (kona við stýrið) og var stopp á ljósum, frekar aftarlega í ágætis sultu af bílum, þegar það kom sjúkrabíll með allt blikkandi og vælandi að vinstri akreininni og þurfti að komast. Ég var persónulega ekki fyrir en panikaði samt til öryggis. Hélt samt að hann væri ekkert að fara að komast framhjá þar sem það var fullt af bílum fyrir sem ég gat ekki séð hvert ættu að víkja. Nema hvað, að á ca 5 sekúndum tæmdist vinstri akreinin á mjög dularfullan hátt sem ég skil ekki ennþá og enginn klessti á neinn. Loksins þegar maður heldur að maður sé farinn að þekkja þessa landa sína koma þeir manni á óvart. Hver vissi að tillitsemi væri til í umferðarorðaforða Reykvíkinga? Ekki ég...

Ég skaust út fyrir endimörk hins byggilega heims um helgina, til útnárans Bakkafjarðar, sem var reyndar langt frá því eins leiðinlegt og það hljómar. Þar rifjaði ég upp skemmtilegheit æskunnar, litaði hárið á ömmu, gerði hetjulega aðför að ruslaskápnum, fór í fjárhúsin, varpið, og meira að segja í sjóstangaveiði á sjómannadaginn þar sem ég rifjaði upp af hverju mér finnst ógeðslegt að veiða. Þetta lifir alveg tímunum saman eftir að öll innyfli eru tekin úr því, ég held því fram að þorskur sé andsetinn... Veganism, here I come! Þetta er samt ekki merkilegt nema fyrir þær sakir að þetta var allt afrekað á einum sólarhring, en þá urðum við að snúa aftur þar sem það tekur ár og daga að komast til borgarinnar. En kjarni málsins sumsé þessi: Það var svaka gaman í sveitinni, borðaði fullt af brúntertu og rifjaði upp hvernig hreint loft lyktar. Vííííííí...

Sá í dag fjórðu nöktu manneskjuna í vinnunni minni á einni viku. Hvernig gerist þetta eiginlega? (Þarna er ég auðvitað ekki að telja með konurnar í kvennaklefanum...). Hrikalegt að fólk skuli ekki geta haldið sig í spjörunum nálægt mér, spurning um að hafa smá sjálfstjórn :p
Annars er ég frekar ánægð með að fólk skuli vera svona ófeimið, skil aldrei hvað er svona mikið tabú við að vera ber. Hvað sem það er tekst manni hvort eð er ekki að klæða það af sér eins vel og maður heldur. Áfram strípalingar!!! (Gamli Þjóðverjinn á bibbanum var samt næstum of mikið fyrir mig, meira að segja ég er ekki svo líbó.)
Ég fór að sjá the Day after Tomorrow í gær, skondin tilraun til að gera veðurfræðinga töff. Mistókst. Mér finnst nóg rok hér, þarf ekki að fara í bíó til að sjá hvernig það virkar, fannst ég samt verða að fara fyrst einhver aumingjans maður hafði fyrir því að teikna upp Hallgrímskirkju hálfgrafna í slabbi.

Ég er að fara í svaka skvísupartý á laugardaginn hjá Hrefnu minni, hún ætlar að halda ungfrú Ísland partý með bleiku þema. Við ætlum allar að æfa okkur að brosa gegnum tárin og glósa fyrir þátttöku okkar á næsta ári. Mjög nauðsynlegt.
Annars hef ég nú ekki miklu að deila með þjóðinni, ég er bara á fullu að þjálfa Lilju og það gengur alveg glimrandi, er svo að skrifa skýrslu um það og læra fyrir prófið sem ég tek 12. júní. Svo þarf ég bara að sækja um aðstöðu til að þjálfa í Klassanum og krossa putta. Ef ég fæ hana er ég vel sett, get þá allavega æft mig og fest það í hausnum sem ég var að læra. Maður verður finnst mér nefnilega að æfa sig strax, annars er þetta farið um leið... Svo allir sem hafa putta á lausu til að krossa þá með mér mega það gjarnan.

Ég var í sakleysi mínu í vinnunni í gær að spjalla um nýliðna árshátíð við samstarfsmann minn þegar hann, seinna studdur af einu stykki þjálfara, skyndilega ákvað að eyðileggja litlu veröldina sem ég er búin að vinna hörðum höndum við að byggja upp. (Sjálfsblekking er æði, það er mitt mottó). Hann var semsagt að yfirheyra mig eitthvað um karlamál mín þetta umrædda kvöld og ég sagði að það hefði nú ekki verið mikil gróska í þeim málum þar sem ég sé nýbúin að komast að því að ég nenni ekki strákum sem drekki mikið og því sé ekki skynsamlegt fyrir mig að vera mikið með radarinn á lofti í bænum um nætur. Hann horfði á mig, ranghvolfdi augunum og sagðist sko eiga vinkonu sem væri nákvæmlega ,,sama týpa" og ég, með eins rödd og allt. Þjálfarinn var ekki lengi að samsinna þessu, hann á víst líka vinkonu sem er ,,alveg eins" og ég! Ég sem hélt að ég væri einstök í yndisleik mínum... Frekar mikil vonbrigði að komast að því að ég er ein af fjölmörgum teprum og snobburum sem, undarlegt nokk, virðumst allar tala með sömu rödd. Ó mæ...

Ég held ég sé búin að ákveða að taka mér ársfrí frá verkfræðinni. Þetta orðalag lýsti mér reyndar ágætlega, ég held ég sé búin að ákveða... Get ekki fyrir mitt litla líf tekið ákvarðanir og þar sem mamma er búin að bíta í sig einhverja vitleysu um að ég eigi að lifa sjálfstæðu lífi og taka eigin ákvarðanir (fuss) held ég að úllen dúllen doff fari að verða viðurkennd leið til að taka stórar ákvarðanir í tilveru minni. Mjög efnilegt. Þetta er alltof mikið álag...
Langar semsagt núna að vinna fram að áramótum ca og stinga svo jafnvel af úr landi, fara í dansskóla helst, eða læra eitthvað mál, bara gera eitthvað! Sendi fullt af ímeilum í fullt af skólum áðan að biðja um upplýsingar. Ég nenni nefnilega ekki að lesa þúsund vefsíður og stagla mig í gegnum lýsingar um námskeið á hinum og þessum tungumálum svo ég bjó bara til eitt bréf sem ég sendi á öll vefföng sem ég fann tengd dansi og dansskólum. Ætla bara að láta forlögin ráða þessu og vona að sá skóli sem mér er ætlað að fara í svari mér bara og segi mér að mæta. Það er, geri það sem mamma neitar að gera og taki ákvörðunina fyrir mig. Bjartsýnin ríkir í Unnarborg as per usual.

Nú er bara árshátíð í Klassanum annað kvöld, svaka stuð, afgreiðslan full af megrunarbjór (hvern hefði grunað það...) og allir í góðum gír. Góð mæting, líklega um 150 manns, verður grill og júróvissjón gerð góð skil. Ég ætla auðvitað að vera fyrirhyggjusöm og koma mér í gott form fyrir árshátíð, ætla að vakna 6 í fyrramálið til að taka æfingu fyrir skyndihjálparnámskeiðið, þá verð ég örugglega orðin mjó og sæt fyrir kvöldið sko. Sem er mjög gott. Lilja er svo búin að samþykkja að reyna að mála á mig andlit í tilefni dagsins. Sem er líka gott.
Annars er ég niðri í baðstofu núna, það er ekkert búið að vera að gera svo ég og Bylgja erum búnar að vera að tapa okkur, hvor í sínu horni, bein símalína milli afgreiðslu og baðstofu, agalega patent, við erum semsagt ekki búnar að vera mjög afkastamiklir starfskraftar... Nema kannski áðan, þá tókst mér að fá það í gegn að láta prenta alla árshátíðarmiðana okkar aftur því það var málfræðivilla á þeim. Ég er smámunasamasta dýr í heimi, það er nokkuð ljóst.
Eftir árshátíðina verður haldið á Nasa, vona að sem flestir verði í bænum því nú á að gera þetta almennilega og dansa af sér allan megrunabjórinn!!!

Ég hlýt að vera versti línuskautari í heiminum ef tekið er hlutfall tíma sem línuskautar eru í eigu manns miðað við getu á þeim. Ég er búin að eiga mína í átta ár. Ég get ekki verið svo langt frá grasinu að ég geti ekki hent mér á það í neyðartilfellum og ég faðma ennþá ca. þriðja hvern ljósastaur. See my point? Held að ástæðan fyrir þessu sé sú sama og fyrir því hvað ég er alltaf léleg á skíðum og ísskautum. Ég er svo svakaleg skræfa... Fer alltaf jafn hægt, með rassinn eins langt út í loftið og ég kem honum, baðandi út öllum öngum með skelfingarsvip (sjáið þetta fyrir ykkur? Jabb, einmitt, nú vitið þið af hverju ég stunda þetta áhugamál mitt ein og eftir miðnætti). Ég er ekkert voðalega þokkafullur skautari, en ég fann samt í gær eina íþrótt sem ég lít skelfilegar út þegar ég stunda; ólympískar lyftingar! Ójá, ég lærði svoleiðis í gær, á háannatíma í Laugum, mér fannst ég reyndar svolítið hipp og kúl svo lengi sem ég horfði ekki á lóðin sem ég var með á stönginni. Strákarnir hlóðu öllu sem hönd á festi á sínar stangir en á mína setti ég lóð sem gætu svona eftir á að hyggja líka hafa verið seríos hringir... En hvað um það, ég gerði mitt besta og þar sem það var skelfilega lélegt sé ég fram á að þurfa að æfa þetta alveg helling. Verð að finna leið til að komast ein inn í Laugar eftir miðnætti, gæti þá reynt að sameina þessi leynilegu áhugamál mín. Eða er kannski varasamt að stunda línuskautun á hlaupabretti?

Jæja, þá er það að verða nokkuð ljóst að ég er ekki að fara að gera neitt stórkostlega hluti í þessu prófi á morgun... Þetta hlýtur að vera samhengislausasta og verst skipulagða námsefni sem ég hef nokkurn tímann komist í kynni við, arkitektar eru ekki uppáhalds stéttin mín í dag. (Vá hvað mér finnst ég orðin stór þegar ég er búin að mynda mér skoðun á arkitektum sem starfsstétt, magnað yfir hverju maður getur nöldrað þegar maður er skriðinn yfir tvítugt.) Þetta þýðir nú samt að á morgun verð ég búin í háskólanum þessa önnina, vei! Og ætla líklega bara að skella mér útá lífið í tilefni þess, langt síðan ég hef dansað lítinn dans og hneykslast á drykkjumenningu landans og því að strákar sem eiga ekkert í mig drekki í sig kjark og leggi til atlögu, tímasóun beggja aðila þar sem ég er auðvitað yfir þetta pakk hafin. Vá hvað það er gaman að vera viðbjóðslega hrokafullur asni, ný stefna: Pollýönnu attitudið er hérmeð grafið og Kári Stef grafinn upp úr sálafylgsnum mínum. Tada, ég kynni: Unnur Stef! (Vantar samt handfrjálsa búnaðinn, hlýt að geta föndrað hann úr gamla vasadiskóinu mínu og smá vír úr bílskúrnum, ekkert sem segir að hann þurfi að virka...)

Mikið finnst mér alltaf leiðinlegt að heyra fullorðið fólk segja kjánalega hluti. Ég var í fjölskylduboði í gær, sit og gúffa í mig osta og vínber og á mér einskis ills von þegar konurnar á staðnum fara að tala um kvenkyns yfirmenn, hvað þeir séu nú vonlaus dýrategund og ekki hægt að vinna með þessu pakki. Það sé auðvitað bara ein ástæða fyrir að þær fá yfirmannastöður til að byrja með og það sé að þær fari í stutt pils og dilli stélinu framan í gömlu karlana sem ráða, tali ekki svo við þá nema þær séu alveg með andlitið ofaní þeim og helst sitjandi í fanginu á þeim.
WHAT??? Ertu ekki að grínast? Það er ekkert skrýtið að konur eigi ennþá svolítið í land að fá algert jafnrétti á vinnumarkaði þegar hinar konurnar eru allar að tapa sér úr óöryggi og afbrýðisemi og geta ekki fyrir sitt litla líf hugsað sér að viðurkenna að einhver af þeirra kynslóð hafi ákveðið að eignast ekki sjö börn heldur einbeita sér að menntun og starfsframa og eigi það kannski bara skilið að vera yfirmaður. Sem ég er alls ekki að segja að sé eitthvað göfugra en hitt, en það er eins og það ógni kynsystrum þeirra svona líka svakalega. Ég gat nú ekki á mér setið og lét út úr mér eitthvað þess efnis að það væri nú möguleiki að þær hefðu unnið fyrir stöðu sinni í samfélaginu. Mistök. Miiistök. Þær horfðu á mig í smástund, það kom vandræðaleg þögn, og svo héldu þær áfram eins og ekkert hefði í skorist og reyndu að láta eins og ég hefði aldrei gert hlé á ostaátinu. Sem ég gerði heldur ekki það sem eftir lifði kvölds.