Fitness dúett

Ég trúi því ekki að ég hafi í síðasta fréttapistli gleymt að minnast á heilsuátak Unnsu og Gunnsa. Nú þegar ég er á leið til Frakklands og Gunnar Helgi orðinn löggildur listamaður með gráðu og allt (jei Gunni!) þá var ekki um annað að ræða en að flikka aðeins upp á lúkkið, svona fyrir allar Séð og Heyrt myndatökurnar hans og myndatökur frönsku aðdáandanna minna. Svo við fengum einkaþjálfaranema til að taka okkur í gegn ókeypis, því við erum svo hagsýn, og erum á góðri leið með að breytast í fyrirmyndirnar okkar, Barbí og Ken. Vandræðalegt samt um daginn þegar við vorum saman á æfingu og ætluðum í sund á eftir en týndum hvoru öðru í gímaldinu sem er kallað Laugar og eftir að hafa ráfað um húsið heillengi og leitað þá fórum við bæði í sund, á sama tíma í sömu laug, en hittumst ekki. Þetta. Hús. Er. Of. Stórt.

Naglasúpa

Smá bloggleti að hrjá mig þessa dagana, enda ýmislegt búið að vera að gerast. Ég er flutt í 101 og það er nú meiri hamingjan, hjólaði meira að segja í vinnuna í morgun og það hef ég ekki getað gert síðan ég var að vinna á Hlein! Nú er reyndar hafin alveg æðislega leiðinleg vinnuhelgi, þarf meira að segja að vinna af mér Kvennahlaupið, sem mér finnst skítt í meira lagi. En ég verð víst ennþá kona í næstu viku og hleyp þá bara mitt eigið kvennahlaup í blíðunni sem ég er búin að panta. Eini gallinn sem ég sé á nýjum híbýlum mínum er að ég bý alveg upp við kirkjugarðinn og pöddulífið þar er bæði fjölskrúðugt og að því er virðist félagslynt. Silfuskotturnar á baðherberginu halda stundum samkomur með maurum og köngulóm og einhvers konar bjöllum, og þá vantar mig einhvern til að fjarlægja samkomugesti og flysja mig niður úr loftinu þar sem ég hangi stjörf á klónum. Býður sig einhver fram?
Um síðustu helgi kvaddi ég gæludýrin og skellti mér í sveitina með Árna frænda. Ég var búin að gleyma því hvað kindur eru skemmtilegar, en náði að rifja upp nokkra gamla takta í fjárhúsunum og skemmti mér konunglega. Fór líka í heimsóknir á Þórshöfn, í Sel að kíkja aðeins á varpið og í messu með ömmu minni. Á leiðinni aftur í bæinn komum við svo við hjá karli föður mínum á Akureyri, og þáðum tebolla í nýju, fínu íbúðinni hans. Var allt í allt bara frábær ferð og ég þakka frændanum hérmeð kærlega vel fyrir mig!
Skólinn í Strasbourg er búinn að senda mér vilyrði fyrir skólavist þar næsta vetur, sem er mjög gott nema það er allt fullt á skólagörðunum þeirra, sem þýðir að ég þarf að leigja mér húsnæði þar blint á almenna markaðnum. Hjálp! Ég á eftir að búa í frönskum skókassa. Ég er ferlega glöð að hafa ekki skráð mig í meiri vinnu í sumar því nú hef ég þrjá mánuði til að verða mellufær í frönsku, og líkurnar á að það takist eru hverfandi miðað við hversu lítið mér tókst að læra þessi 5 ár af gagnfræða- og menntaskólafrönsku. Gæti ekki einu sinni pantað mér kaffi í Frakklandi eins og er. Öll hjálp vel þegin.
Oh, ekki hægt að blogga skemmtilega eftir svona langt hlé, þá eru bara fréttatilkynningar.

Ættfræðipistill

Allir sem voru í Gaggó Mos á svipuðum tíma og ég skilja sjokkið sem ég fékk þegar ég komst að því að ég ætti að leika Ragnheiði Ríkharðsdóttur fyrir framan Ragnheiði Ríkharðsdóttur í gærkvöldi. Ég fór næstum að gráta því ég vissi bara að næst þegar við yrðum kölluð á sal væri það ég sem þyrfti að standa upp og játa syndir mínar undir þrumuraust hennar. Úff. Fyrir utan það að samkvæmið sem slíkt, sjálfstæðismannahátíð, hræddi mig meira en orð fá lýst. En ég fékk að svara "Komstu keyrandi?" með "Nei, við í flokknum megum ekki keyra meira fyrr en eftir kosningar" og það fannst mér allavega pínu skemmtilegt. Aumingja, aumingja Eyþór Arnalds.
En það sem gerðist merkilegra í gær var að ég fékk að gæsa mömmu mína, sem alls ekki allir fá að gera í lífinu. Það var líka ofsa gaman, ég var reyndar meira svona konan á bak við tjöldin heldur en aksjúal þátttakandi en það finnst mér bara næstum skemmtilegra. Ég hendi inn myndum um leið og ég fæ þær. Mamma verður vonandi búin að fyrirgefa mér í brúðkaupinu á morgun því annars er ég hrædd um að hún felli mig eða eitthvað þegar ég geng með hana inn kirkjugólfið til að gefa hana. Sem ég geri algerlega nauðug viljug því mig langar ekkert að gefa neinum hana mömmu mína. Bara alls ekki. Hef líka ákveðið að kalla þetta lán. Ég er að lána hana, með ströngum skilyrðum. En það skemmtilega við þessi lánaviðskipti er að ég gegni þar hlutverki pabba hennar, sem ætti hefðinni samkvæmt að lána/gefa hana en kemst ekki, og þannig er ég, eins og Laddi, orðin afi minn. Ég er afi minn, lalalala...
Brúðkaup á morgun. Úff. Best að hætta að blogga og halda áfram að skrifa ritgerð, eins gott að nýta þessar sjaldgæfu stundir sem ég er ekki að brúðkaupast til að halda áfram með þetta síðasta verkefni annarinnar. Ef einhver vill einhverntímann giftast mér þá má hann plís ráða öllu og gera allt. Ég mæti bara. Heyrirðu það skan? Knock yourself out.

Reykjalundarfjör

Nú er próflestur fyrir öryggi og samvinnu í alþjóðakerfinu á byrjunar- og lokastigi, sem er mjög algengt ástand í mínu námi. Er að fá massaprófkvíða og svona, sem kemur ekki á óvart því ég fékk næstum taugaáfall síðast þegar ég tók próf hjá þessum kennara, reytti hár mitt og skegg og fleygði blöðum um allt. Mamma þurfti að taka mig á sálfræðinni til að fá mig til að mæta í prófið yfirleitt, og mér sýnist stefna í það sama núna. (Mamma mín, plís komdu heim í hádeginu á morgun, það þarf einhver að bjarga hárinu mínu, rífa blöðin úr stirðnunum lúkunum á mér og henda mér út með penna, bíllykla og magic!). Eftir það er líka bara eitt próf eftir, og á föstudaginn verður þetta prófvesen búið. Þrítugsafmæli mætir próflokadjammi það kvöld, jeeeiii! Svo er það bara að rumpa af einu stykki 20 bls. ritgerð og þá er þessarri önn samviskuseminnar (hóst) lokið!!!
Í deiglunni er það hinsvegar helst að foreldrar mínir tilkynntu það í byrjun vikunnar að þau ætla að gifta sig 21. maí. Reyndar tilkynnti held ég Óli það aðallega að hann ætlaði að gifta sig, og bauð mömmu að taka þátt ef hún kærði sig um. Hefði verið gaman að sjá hverjum hann hefði gifst ef hún hefði ákveðið að taka ekki þátt, en það fáum við víst aldrei að vita. Gott samt að vita að ég er ekki ein í mínum valkvíða, mamma er búin að vera í ca. 18 ár að gera það upp við sig hvort það sé nokkuð vit í þessu sambandi. En það semsagt er það, og nú á að segja prestinum það. Og guði. En hann veit það nú líklega fyrir...

Miðbæjarrotta in the making

Um mánaðamótin flyt ég á Ásvallagötuna. Það er ótrúlega æðislegt, þó það sé bara yfir sumarið, enda veit ég ekkert hvort ég verð á landinu næsta vetur, ef ze grand masterplan gengur upp þá verð ég náttúrulega í Strasbourg. En í sumar mun ég semsagt hjóla útum allt, lesa á kaffihúsum og drekka alla daga því ég þarf ekki að borga handlegg og fótlegg fyrir leigubíl heim. Jei! Ég verð ekki að vinna einu sinni fulla vinnu, ólíkt síðasta sumri þegar ég vann 315% vinnu allt sumarið, svo ég býst meira að segja við því að sleppa frá þessu sumri sæmilega heil á geði. Nú er bara að klára prófin, klára ritgerðina og flytja svo lögheimilið í Laugardalslaugina. Eða á Ásvallagötuna.
Vill svo einhver segja mér af hverju það er í lagi að flytja inn fullt af vændiskonum til að "þjónusta" alla gröðu, sveittu fótboltaaðdáendurna í Þýskalandi? Ég veit að Hannes Hólmsteinn segir að aumingja stelpurnar sem eru sætar en ekkert voða klárar verði að fá að vinna fyrir sér einhvern veginn en hærregud, það er eitthvað mjög rangt við þetta alltsaman. Er ekki bjór og fóbó hvort eð er meira stuð en skipulagt kynbundið ofbeldi og fóbó? Og ef það er svona svakalegt aftöppunarvandamál í gangi væri þá ekki sniðugra að láta alla gröðu, sveittu fótboltaaðdáendurna bara hafa túbu af handáburði og klósettrúllu við komuna á HM?

Stríð vs. próf

Próftarnir eru líkar stríði að því leyti að mitt í öllum viðbjóðnum eru oft gerðar merkilegar uppgötvanir. Dánartíðnin er hinsvegar töluvert hærri í stríðum, en þá er andlegur dauði ekki talinn með auðvitað. Uppgötvun vorprófa 2006 er: BSÍ kaffi!!! Það er kleinubragð af því! Er hægt að biðja um eitthvað meira, fyrir utan hvað það er skemmtilega þjóðlegt? Ég er orðin algerlega háð því, fékk ekkert í gær og endaði í titrandi fráhvarfi, og þá kom nú hin fíknin mín sér vel: XA radíó 88,5. Jább, ég er orðin gjörsamlega háð útvarpsstöð AA-samtakanna, sem kom mér í gegnum mesta fráhvarfið í bílnum á leiðinni heim úr skólanum í gær. Ég viðurkenndi með tárin í augunum að BSÍ kaffi hefur þau áhrif á mig að það breytir því hvernig ég upplifi heiminn, ég er valdalaus gagnvart því og er núna að vinna í listanum mínum yfir þá sem ég þarf að biðja afsökunar á því að hafa traðkað á þeim á leið minni á BSÍ. Batnandi fólki er víst best að lifa...
PS. Mömmu minni finnst þessi húmor ekki sniðugur. Fyrirgefðu mamma mín, ég er að reyna að hætta...

Hressleikinn at 02:30

Hér er lítil mynd sem sýnir hressleikastuðulinn núna þegar klukkan er að nálgast alltofmargt, Eva og Hildur, voilá (Eva vill að þið vitið að stundum er hún töluvert sæt. Ekki núna, en stundum):
Í gær var lokaslútt í leikhúsinu og ekki mikið sofið í kjölfarið. Í dag er búið að ræða kenningar í stjórnmálafræði út í eitt og ég held að lífsviljinn minn sé að verða horfinn. Skál.

Úpsí.

Ég er soddan kjánaprik. Hlekkurinn á myndirnar er vettlingur.myphotoalbum.com. Var að klúðra. Skjús mí.

Myndir

Var trufluð í gær og setti myndirnar ekki inn en nú eru þær komnar með útskýringum og alles á myphotoalbum.com/vettlingur. Lofa.
Svo sýnist mér verða lokasýning á "Í beinni" á laugardaginn og ég má bjóða vinum og vandamönnum, svo ef einhver hefur áhuga á að kíkja þá bara henda á mig smsi.

Örferðalagið til Köben var ofsa skemmtilegt alveg. Ótrúlega gaman að hitta loksins hana Hrefnu mína líka! Gleymdist samt að ná mynd af henni... Nenni annars ekki að skrifa um ferðina, svo hér kemur bara smá myndasería úr henni (þemað er ÉG því þetta er MÍN síða), og restina af myndunum má sjá á www.myphotoalbum.com/vettlingur. Gjössovel.

Ég er ekki fersk fyrir sjö á morgnana:
Aðrir hinsvegar eru það. Svei þeim:


Verandi frá World Class var ekkert borðað nema gras og prótein alla ferðina:

Laufey er alltaf jafn svöl á því:

Við Jóga deildum herbergi og rúmi. Mjög kósý og rómó:
Hrafnhildur var kosin ungfrú World Class:

Sigurpáll þótti hafa best skapaða stélið og Benni fegursta kroppinn. Þeir fundu hjá sér þörf til að staðfesta þá kosningu. Spes:

Arna getur hoppað hæð sína í fullum herklæðum, alveg eins og Gunnar heitinn. Gunnar átti samt líklega ekki svona fínar nærjur:

Ég nennti ekki að vera með myndavél á mér í ferðinni, þetta eru allt myndirnar hennar Láru, sem ég ætla að giftast þegar ég verð stór:

Öðruvísi eins

Þegar ég var 10 ára og að flytja í nýtt hús með foreldrum mínum þá heyrði ég þau einn daginn ræða það hvernig grindverk þau langaði að setja í kringum nýja garðinn okkar, eitthvað víravirki með grjóthnullungum minnir mig. Þar sem ljósin okkar voru þegar úr bremsurörum úr bíl og gólfið handmálað af íbúunum í allskonar undarlegum mynstrum þá fannst mér nóg komið af undarlegheitunum, fór að skæla og spurði foreldra mína hvort við gætum aldrei gert neitt eins og venjulegt fólk bara, hvort allt þyrfti alltaf að vera skrýtið. Það held ég samt að sé í eina skiptið sem mér hefur gramist það að foreldrar mínir skulu hafa húmor fyrir því sem er öðruvísi og óhefðbundið. Ég fór að hugsa um það um daginn hvað ég er heppin að hafa alist upp við það viðhorf að það sem er framandi og öðruvísi en ég þekki það sé spennandi og áhugavert en ekki rangt og hættulegt. Ég hef nefnilega á tilfinningunni að það hafi gefið mér töluvert meira umburðarlyndi gagnvart heiminum en ég hefði annars haft, og hæfileikann til að geta allavega stundum munað að það séu tvær hliðar á málunum og mín reynsla og skoðun á hlutunum sé ekki endilega sú eina rétta. Og ég er þakklát fyrir það. Annars kynni ég sennilega ekki að meta nýju, skrýtnu sokkana mína:

Kóngsins Kaupmannahöfn

Í fyrramálið skýst ég af stað til Köben og verð þar heilar tvær nætur ásamt 129 misfullum vinnufélögum og karókítæki. Og ég ætla að hitta Hrefnu og Siggu og Báru og Gyðu og alla hina sem ég er að gleyma en búa líka í Köben, og ég ætla í rússíbanann og kaupa skó á litla brósa og borða góðan mat og drekka Tuborg Classic og valhoppa og taka myndir.
Um næstu helgi verð ég hinsvegar með eyrnatappa í báðum að lesa fyrir próf á Hvammstanga, þar sem ég var gjössovel skikkuð í leikferð og þarf að koma fram sem Díana Sovjana Cristina Jensen í sirka bát 10 mínútur á laugardagskvöldinu. Díana hefur líka verið bókuð sem skemmtiatriði á einkasamkvæmi í bænum helgina þar á eftir. Alter-egóið mitt er vinsælla en ég, sem er ósköp sorglegt... Unnur sjálf er líka fín stelpa og velkomið að bjóða henni í samkvæmi af öllum toga. Díana smíana. Piff. Skal koma með mitt eigið handklæði og allt.
Og síðast en ekki síst: GLEÐILEGT SUMAR!!! Megum við öll sameinast um að skella treflum, húfum, vettlingum og ullarsokkum á farfuglana þegar þeir koma heim.

Móðurástin

Þeir sem þekkja mig vita að mér finnst næstum ekkert í heiminum sætara en nýfæddir merðir, aðallega af því þeir eru með litlar, bleikar og krumpaðar bumbur eins og þessi hér:
Svo var ég á netinu að væflast áðan og rakst á þessar patta hér, og nú langar mig í grísling!!!:
Ég er sökker fyrir ljótum dýrum er mér sagt... Lái mér hver sem vill.

Brussel - rest

Brjálað að gera á öllum vígstöðvum og mér er sagt að klára ferðasöguna? Nú jæja, hér er short version:
Dagur 4: Fórum í SHAPE herstöðina í mjög skemmtilegan fyrirlestur og panel spurningasessjón með þremur sæmilega háttsettum dúddum, sem svöruðu fyndið og gáfu Evu penna með útvarpi í fyrir að koma með bestu spurninguna og Hauki fyrir að vera mesta nördið. (Hversu oft á ævinni mun NATO hershöfðingi í fullum skrúða segja við þig: "Get a life"? Magnað!). Þaðan fórum við með krúttlegt nesti frá NATO í poka (hvað er lúðalegra en að standa innan um alla hermennina í SHAPE með samloku og epli í plastpoka?) og héldum í Ráðherraráð ESB. Þar tók á móti okkur hress (og pínu fullur) ítalskur eðlisfræðingur sem talar 10 tungumál og fær hiklaust verðlaunin fyrir skemmtilegasta fyrirlesturinn. Ætlaði að taka hann með heim en hann muldraði eitthvað um fjölskyldu, ólaunað leyfi og kjarasamninga og stakk af. Um kvöldið lenti ég svo saklaus í djammi, og vil ég hér með kenna Gulla algerlega um það því eftir að hann fór að panta Jagermeister í liðið varð ekki aftur snúið. Og það var þá sem ég var uppgötvuð krakkar mínir! Heldur betur, var bara að dansa salsa við Írana þegar það vatt sér að okkur maður sem sagðist vera salsakennari og að ég væri með gífurlega öfluga, náttúrulega hæfileika á sviði salsa! Léleg pikköpplína? Nehei, guðdómlegir hæfileikar. Er að íhuga að flytja suður á bóginn og deila fimi minni með salsaveröldinni, en vil nú ekki skyggja á þá sem hafa eytt mörgum árum í að æfa þetta. Svona er maður nú hógvær.
Dagur 5: Skunduðum af stað í íslenska sendiráðið þar sem við sátum örugglega 5 fyrirlestra um þjónustutilskipunina, starfsemi sendiráðsins, Schengen og fleira sniðugt. Ónefndur aðili krotaði fýlukarla á dagskrána sína sem hann svo sýndi einum fyrirlesaranna, og var í kjölfarið í snatri sendur aftur á kisudeildina á Sunnuborg þar sem hann átti að rifja upp nokkur grundvallaratriði. Við hin fengum að fara í kokteilboð í sendiráðinu þar sem við átum og drukkum og vorum glöð. Hluti hópsins fór aftur að dansa salsa um kvöldið en ég borðaði bara ís og fór heim að lúlla, enda búin að ná toppnum í salsadeildinni og ekki mikið meira fyrir mig að gera þar.
Dagur 6: Byrjuðum í EFTA og fórum þaðan yfir í ESA, allt mjög ánægjulegt, og enduðum daginn í Evrópuþinginu þar sem við gengum óvart inn á trúnaðarfund í þingsalnum og fengum ýmsar skýrar og frekar dónalegar handabendingar að launum. Á endanum fengum við að setjast inn í þingsalinn og hlusta á fundinn, sem var algjörlega ótrúlega æðislegt!!! Þetta var líka augnablikið sem margir (þar á meðal undirrituð sjálf) gerðu sér grein fyrir hversu mikil nörd við raunverulega erum. Um kvöldið fór fólk eitthvað að sukka en við Eva vorum komnar með algerlega nóg af áfengi og látum svo við fórum bara í joggaranum í bíó, þar sem við sátum steinþegjandi í tvo tíma og horfðum á Capote. Mjööög þægilegt.
Dagur 7: Allt í steik í Brussel því það var leiðtogafundur, urðum þess vegna að labba endalausa króka í kringum gaddavír, brynvarða bíla og FBI menn (í Evrópu? Skil ekki...) til að komast loksins í Framkvæmdastjórn ESB. Þar sátum við ótrúlega gagnslausan fyrirlestur um allskonar sem við vissum öll fyrir, og vorum fegin að sleppa út í kaosið aftur að honum loknum. Þá var farið að versla og vesenast, skelltum okkur í kínverskan stórmarkað og fundum mat sem var bragð af, í fyrsta skipti í ferðinni. Þegar hópurinn var að missa sig í hinum stórhættulega drykkjuleika "ég hef aldrei" stungum við nokkur af og fórum heim að pakka.
Dagur 8: Hrúguðumst sybbin út í rútu sem reyndist bensínlaus. Hrúguðumst út úr henni og inn í aðra. Eftir um það bil eins og hálfs tíma ferð fórum við að sjá ferðatöskur svífa framhjá gluggunum og lenda í mykjunni í vegarkantinum. Þá hafði farangurshólfið opnast og við þustum út að hlaupa á eftir töskum um allt. Eftir þann skemmtilega ratleik vorum við allavega öll vöknuð. Við löbbuðum svo inn á Schipholl lyktandi eins og bændaskólinn á Hvanneyri. Og svo flugum við heim. Jei!
Myndirnar mínar eru hræðilegar því ég nennti aldrei að hafa myndavél á mér, en þær eru samt á vettlingur.myphotoalbum.com. Það er örugglega dónalegt að benda á annarra myndasíður en Eva er með betri myndir á aldingardurinn.myphotoalbum.com.
Langilangi póstur.

Brussel - dagur 3

Ég er búin að vera að bíða með restina af ferðasögunni þar til ég fengi myndir frá hinum í ferðinni því ég var svo ódugleg að taka þær sjálf, en það virðist ætla að dragast og ég vil punkta þetta niður fyrir sjálfa mig áður en ég gleymi alveg hvað gekk á. Svo engar almennilegar myndir...
Dagur 3: Fyrsta heimsóknin okkar var í höfuðstöðvar NATO, sem komu á óvart aðallega fyrir lélegan arkitektúr. Þetta var eins og að keyra (eftir svaaakalegt öryggistékk í kuldanum) inn í austur-evrópska martröð. Seinna var okkur sagt að byggingarnar eru gamall geðspítali (sem útskýrir líklega gluggaleysið, bólstruðu veggina og spennitreyjurnar. Allt í lagi, gluggaleysið. Og litlu hárgreiðslustofuna)... Við löbbuðum í ferlega fínni, einfaldri röð, mjög óíslenskt, vegna þess að einhver fór að grínast með að það væru leyniskyttur á svæðinu sem plöffuðu niður þá sem ekki héldu sig snyrtilega í röðinni sinni. Við hlógum móðursýkislega og einbeittum okkur, fínni röð hef ég aldrei séð (enda var enginn skotinn á leiðinni).
Fyrsti fyrirlesarinn var bandarískur maður, mjög skemmtilegur en frekar lítið á honum að græða þar sem hann kom aðallega með staðlaðan kynningaráróður, borinn fram með perluhvítu brosi og bröndurum á réttum stöðum.
Næstur í röðinni var Tyrki sem hélt frábæran fyrirlestur um helstu aðgerðir NATO, sem ég gæti sagt meira frá ef ég hefði ekki verið að einbeita mér að því að kafna eins hljóðlega og ég gæti í eigin hósta. Ég dó næstum, en boj ó boj hvað ég hefði dáið hljóðlega. Svona er maður vel uppalinn.
Þá var komið hádegishlé, og af því túlkarnir eru með samning uppá einn og hálfan tíma í mat þá fara allir í svo langan mat með þeim, því ekki viljum við að NATO offiserar fari að misskilja hvern annan og allt fari í bál og brand yfir málfræðirugli meðan túlkarnir gúffa í sig einum af sex réttum sem voru í boði þennan daginn. Ég kaus pasta, sem var svo vel útilátið að þessi eini og hálfi tími nægði mér ekki til að klára það. Það sveltur enginn í NATO.
Við ultum aftur inn í gluggalausa salinn okkar til að heyra belgíska konu halda frábæran fyrirlestur um hlutverk NATO í baráttunni gegn hryðjuverkum. Ótrúlega merkilegt alltsaman.
Þá hinsvegar fór að syrta í álinn. Við marseruðum á fund íslensku sendinefndarinnar, með miklar væntingar eftir frábæra dagskrá. Það sem við fengum voru hinsvegar þrír menn sem hlógu að spurningunum okkar og svöruðu þeim með yfirlæti og áhugaleysi. Við vorum frekar svekkt þegar okkur var smalað þaðan út (og ég var pínu sjóveik því einn strákurinn í hópnum hristi á sér fótinn allan fundinn), en það entist ekki lengi því sendiherrann hafði boðið okkur heim til sín í kokteil og þau hjónin eru sko ekki sjabbí gestgjafar. Það var svoleiðis borið í okkur mat og drykk, (humarsúpan, naaaaaaaaaamm!) og þau hjónin spjölluðu við okkur um allt sem við gátum mögulega viljað vita með bros á vör. Við rúlluðum þaðan út (sumir vegna vínsins, aðrir vegna matarins...) sæl og glöð og sööödd. Við gerðum svo eitthvað meira um kvöldið en það getur ekki verið merkilegt þar sem ég man ekkert hvað það var. Enda pínu létt eftir allt vínsullið...

Brussel - dagur 2

Dagur 2: Eini dagurinn sem ekki var skipulögð dagskrá. Margir í hópnum fengu áfall og skipulögðu sína eigin dagskrá, þétta og krefjandi, en fjórar okkar lifðu hættulega og skipulögðu ekki neitt.
Okkur tókst að týnast (svo nálægt hótelinu að við hefðum getað snert það með útréttri hönd:
Og ég borðaði snigil (ég er hetja!) í rómantískri stemmningu á torgi (Note to self: Dömur gapa ekki eins og gúbbífiskar þegar þær borða á torgum):

Brussel - dagur 1

Stutta útgáfan: Ég fór til Brussel. Það var gaman.
Langa útgáfan:
Dagur 1: Hressleikinn var í sögulegu lágmarki þegar ég mætti flensumettuð á flugvöllinn um sexleytið á laugardagsmorgni. Hressleikinn náði svo nýju sögulegu lágmarki í rútunni á leiðinni frá Amsterdam til Brussel, eftir að við þurftum að bíða í klst. eftir töskunum okkar á flugvellinum. Það gladdi rútubílstjórann okkar ekkert sérstaklega að bíða og hann neitaði í hefndarskyni að stoppa í búð svo við gætum borðað eitthvað. Þá náði meðal-blóðsykurinn í ferðinni sínu sögulega lágmarki. Ég get líka sparað einhverjum heilmikið gláp útum glugga með því að upplýsa ykkur um það að á leiðinni frá Amsterdam til Brussel er ekkert að sjá nema hljóðdeyfandi veggi. Og þar með lauk þeim hluta ferðarinnar sem ekki var frábær, og við tók fræðandi skemmtiefni og skemmtilegt fræðiefni, og bara endalaus gleði og yndislegheit. Við hentum farangrinum inn á hótelið okkar, sem var á besta stað í miðbæ Brussel, og fórum svo öll saman, 21 stykki, að borða á stað sem mig minnir að heiti Bonsoir Clara. Þetta var í fyrsta og síðasta skipti sem ég fer með svona stórum hóp út að borða. Maturinn var góður en ég held ég hafi séð þjóninn brotna niður og gráta rétt áður en hurðin lokaðist á eftir okkur. Við röltum þaðan yfir á Los Romanticos, sveittan salsa stað, þar sem við lærðum að dansa salsa við pínu gamla og/eða pínu lúðalega bjúrókrata sem dilla sér til að gleyma. Það var ofsa gaman, týndum að vísu einni dömu og önnur sagði herramanni í hópnum að hann "vissi ekki neitt og væri ekki neitt", en allt í allt bara hressandi kvöld. Ég sofnaði allavega glöð og kát á sófanum mínum.

Hm. Þessi ferðasaga verður líklega í pörtum, nennir enginn að lesa svona mikið í einu. Ok, voilá, þetta var semsagt dagur 1. Ooog myndir koma seinna.

Þessi fyndna

Í Mogganum á miðvikudaginn var birt sú skoðun blaðamanns að ég sé fyndin stelpa. Því er ég hjartanlega sammála og hvet alla til þess að líta í blaðið, lesa gagnrýnina fyrir "Í beinni" og sjá það svart á hvítu að ég er víst fyndin. Farið svo að hlæja að bröndurunum mínum ormarnir ykkar.
Á morgun kveð ég köttinn og legg af stað til Brussel, þar sem ég ætla að freista þess að vera fyndin á fleiri tungumálum. Ég læt Moggann vita hvernig gengur.

Við Pam

Ég renndi andlitinu á mér í gegnum þetta forrit (hugmynd stolið af síðu hjá Halla hennar Mangóar, sem ég þekki ekki en hafði vit á að byrja með Mangó og er því í góðu bókunum mínum) og af öllum 3200 frægu andlitunum í gagnagrunninum þeirra reyndist ég líkjast Pamelu Anderson mest. Frábært. Það þýðir að strákarnir í níunda bekk höfðu rétt fyrir sér, sem er ógnvekjandi og svekkjandi tilhugsun. Í öðru sæti voru svo Mai Kuraki (sem er hver?) og Amanda Peet. Renée Zellwager var hvergi sjáanleg á listanum mínum, svo injófeis allir sem hafa sagt að við séum líkar. Hah.
Heimavinnan ykkar er að hlaða inn ykkar eigin mynd og segja mér í kommenti hverjum þið líktust mest. Prittí plís...
Hér eru allavega mína týndu systur:

Fansípents

Uppgötvun dagsins: Það eru strangar kröfur um klæðaburð í Brusselferðinnni. Dragt á stelpurnar og jakkaföt á strákana, alla dagana nema casual sunday, og væntanlega vonandi dagana sem við komum og förum (ég held að líkurnar á því að deyja í flugvél aukist í línulegu hlutfalli við fjölda farþega í formlegum klæðnaði). Það þýðir fimm dagar í dragt. Göreit. Hér eru vandamálin sem það skapar, í tilviljanakenndri röð:
- Ég er álíka há og skyr.is drykkjarskyrsdós, og dragtir eru álíka fínar á mér og á þeim.
- Ég á eina dragt, sem ég nota við útskriftir og jarðarfarir, atburði sem endast vanalega ekki í fimm daga svo ég sá það ekki sem stórt vandamál þegar ég keypti hana að hún átti til að krumpast örlítið. Pant ekki taka straujárn með til útlanda.
- Handleggur og fótleggur er of hátt verð til að greiða fyrir flík sem þú lítur út eins og skyr.is drykkjarskyrsdós í.
- Það er ekki toppurinn að vera í teinóttu. Ekki frekar en stórir strákar fá raflost. Popparar ljúga.
Ég man ekki alveg hvert ég var að fara með þessu, en ég þarf semsagt að kaupa mér dragt. Góð saga.

Óþekkar húsmæður

Alveg leið mér eins og stjörnu í myndinni Naughty Housewives Gone Wild áðan þegar ég var að hamast við að skrúbba gólfið mitt með tusku og tók eftir því að a) bolurinn minn var ekki lengur hnepptur og b) brjóstahaldarinn minn er greinilega númeri of lítill. Athyglisvert. Beið og beið eftir að óþekki píparinn og/eða pítsasendillinn mætti en þeir létu ekki sjá sig.
En já, athugun dagsins er að Teri Hatcher og Yzma eru alveg eins. Kannski finnst engum það fyndið nema mér en það er líka alveg nóg!

Lifi einstaklingsframtakið

Þegar ég var í vinnunni á fimmtudaginn kom ný sending. Ekki í kassa sem þarf að taka uppúr og setja á herðatré eins og venjulega heldur kom þessi vara bara gangandi inn og hoppaði sjálf uppí hillu. Sem sparaði mér heilmikla vinnu. Eftir einhverja stund sá varan að hún var á lítt söluvænum stað í búðinni svona í neðstu hillunni og flutti sig um set yfir á mitt gólf, í sokkakörfuna. Maður þarf ekki einu sinni að hafa áhyggjur af útstillingunum lengur, þetta sér um sig sjálft. Ekki kvarta ég, meira nethangs fyrir mig.

Blaður

Það er eitthvað við fyrstu línuna í Fix You með Coldplay, sem er svo einfalt en samt svo sorglegt að mig langar alltaf að verða dramatísk og fara að skæla þegar ég heyri hana. "When you try your best but you don´t succeed". Því það ætti að vera bannað. Að gera sitt besta og mistakast samt. Í góðum amerískum bíómyndum gerist það til dæmis aldrei, þá er nóg að bíta á jaxlinn og gera sitt besta og þá gengur allt upp. Raunveruleikinn þarf að ráða sér betri handritshöfund. Það er tvennt í stöðunni; að gera sitt besta og taka sénsinn á að mistakast samt, og verða þá að játa sig algerlega sigraðan, eða að gera ekki alveg sitt besta, auka líkurnar á að mistakast en geta þá allavega sannfært sjálfan sig um að það hefði tekist hefði maður gert sitt besta. Af tvennu illu held ég að það sé skömminni skárra að tækla hlutina með fyrri aðferðinni. Verst að ég held mér hætti til að detta í þá seinni. Ég gæti það sko alveg ef ég vildi það, ég bara vil það ekki. Right.
Svakalega verð ég hástemmd svona á kvöldin þegar mér er of kalt til að geta sofnað! Brr.
Afsakið klisjurnar kjúklingarnir mínir, en þetta gerist nú ekki oft.

Elsku Hrefnan mín

Ég er komin með skæp! Tók ekki nema tæp tvö ár í vinnslu... Þú ert eins og er eina manneskjan á skæpinu mínu :) Jei! Þetta þýðir að við getum gelgjast þess meira yfir því að ég sé að koma til Köben í apríl!
Skæpnafnið mitt er UnnurMargret því ég er svo frumleg, og þeir sem þekkja mig og mér finnst skemmtilegir mega endilega setja mig á scype-ið sitt. Hinir helst ekki.
Ég þurfti að taka upp prufuskilaboð til að athuga hvort míkrafónninn minn nýji virkaði ekki, og ég held hann sé bilaður því ég hljómaði eins og Ripp, Rapp eða Rupp í Sögum úr Andabæ. Ekki kommenta og segja að ég hljómi svona í alvöru. Hringið frekar í mig á skæp til að segja mér það!

Famous last words:

Ég er að fara á hestamannaball. Með Bylgju og hvítvín og nýja hárið mitt. Var búin að lofa mér á sirka milljón staði í kvöld sökum alzheimer light og ákvað að lokum að láta landafræðina ráða, og hestamannaballið er í mínu póstnúmeri. Höfum það samt í huga að ég hef ekki komið nálægt hrossi síðan ég mældi aldur minn einungis með einni tölu og var í hæga hópnum á reiðnámskeiði Reykjalundar. Aftast í hæga hópnum nota bene. Vona að tónlistin verði svo hávær að hún komi í veg fyrir samræður, annars er ég í djúpum. Maður ætti annars kannski að skella sér á hestbak við tækifæri, lifa svolítið hættulega... Ég á nú að heita Mosfellingur, en er samt hvorki í lúðrasveit né hestamennsku. Að ég skuli ekki skammast mín. Kannski að ég slyppi með það að fá mér bara hund?

Geimverur í Sinfóníunni

Í gær fór ég að sjá War of the Worlds flutt af Sinfóníuhljómsveitinni og kó. Það var alveg heilmikið skemmtilegt, venjulega finnast mér geimverur og fjöldamorð alls ekki rómó en Sinfó tókst hið ómögulega, og ég kíkti ekki einu sinni á klukkuna, hvað þá óskaði þess að geimverurnar ætu þá alla bara strax svo ég kæmist heim að gráta það að hafa gleymt að taka upp Nip/Tuck. Svona er ég menningarleg sjáið þið til.
Á miðvikudaginn dó hleðslutækið fyrir tölvuna mína, sem var bæði gott og slæmt. Slæmt af því ég var tölvulaus og þar með bæði skólalaus og Lost-laus, en gott af því þá hafði ég ástæðu til að fara í Tölvulistann, þar sem ég fæ alltaf heimsins bestu þjónustu hjá heimsins indælustu afgreiðsludrengjum. Einn þeirra ætla ég að fá til þess að leika í einhvers konar stutt/lang/heimilda/ör/draslmynd einhvern daginn, verst að mér láðist að spyrja hvað hann héti. Elska andhetjur, lifi Napóleon Dínamít. Þökk sé heimsins bestu þjónustu er ég semsagt fullhlaðin á ný og farin að skyldublogga. Borðaði líka fullt af ís í fínum Landcruiser áðan svo núna get ég ekki sofnað. Sem er grátlegt þar sem ég þarf að mæta í vinnu snemma í fyrramálið, og sýna svo stórleik annað kvöld. Sem minnir mig á það, ég má bjóða á sýninguna annað kvöld, laugardagskvöld kl. 20:00, ef einhver hefur áhuga þá bara bjallið í mig, eina skilyrðið er að hlæja hátt alltaf þegar við reynum að vera fyndin, hvort sem það tekst eða ekki. Og ég er á fínu skilti utaná Bæjarleikhúsinu, lít að vísu út fyrir að hafa skroppið í þvotti þar sem ég stend milli tveggja stæðilegra karlmanna en algerlega fansí engu að síður, skal setja mynd af því hingað við tækifæri en hvet alla til að taka smá rúnt í Mosó og skoða skiltið. Jón Örn getur sagt ykkur að þið verðið ekki fyrir vonbrigðum. Við erum nefnilega öll brókarlaus. Það selur víst.

Míns eigins kona

Amma bauð í leikhús á laugardagskvöldið, í Iðnó að sjá Hilmi Snæ vera sína eigin konu. Og djíslúís hvað það var yndislegt! Nú skil ég loksins af hverju Hilmir Snær er svona dýrkaður og dáður, hann er svakalegur leikari, var næstum farin að gráta af aðdáun. Ég er sykurpúði. Mæli með því að fólk kíki þangað í kvöldmat og leikhús, ómetanlegt stykki. Lofa.
Á mun menningarsnauðari nótum þá fór ég í bíó í gær að sjá Casanova, og hún er líka yndisleg, á allt annan hátt. Heath Ledger mætti sko alveg eiga mig ef ég væri ekki þegar búin að gefa Josh Holloway úr Lost hjarta mitt. Sorrí Heath Ledger.

Síðustu metrarnir

Generall í kvöld og frumsýning á morgun. Allt gekk viðbjóðslega í gær svo það er komið smá stress í liðið. Aðalstressið mitt í þessu öllu saman fyrir utan hið klassíska "ég á eftir að detta um allar hljómsveitarsnúrurnar" er að ég komi ekki bölvuðum gerviaugnhárunum á mig. Það er búin að vera límug barátta síðustu kvöld því þetta hefur alltaf verið gert fyrir mig, og nú situr litla prinsessan bara í súpunni. Í augnablikinu er svo mikið lím fast á öðru augnlokinu á mér að það klínist oft fast við efri hlutann á augnlokinu og ég fer að líkjast Quasimodo, og svo er hellingur af bláum augnskugga fastur í líminu svo það er nettur glóðaraugafílingur í gangi í bland. Og leikhúsmeiksdrullan, sem ég man núna af hverju ég þoli ekki, er föst í hliðarhárunum á andlitinu á mér og útkoman er myndarlegt par af börtum. Æ fíl só prittí. Þetta er staðan gott fólk, eftir tvo andlitsþvotta, bara svo það sé á hreinu. En þetta er samt ofsa skemmtilegt, og mér finnst pínu sorglegt að æfingatímabilið sé að klárast, og salurinn að fara að fyllast (here´s hoping) af einhverju fólki sem ég þekki ekki. Ég vil bara æfa þar til þetta er gott, sýna eina sýningu fyrir mömmu mína og byrja svo á næsta. Allavega, nóg leikhúsvæl. Meðfylgjandi mynd heitir "Örvænt í sminkinu: Hvað í andsk. er ég að gera hérna?!".
Ég er að fara til Brussel 18. mars með stjórnmálafræðinni. Það sem hræðir mig við það er að við erum að fara að heimsækja fullt af merkilegu fólki í merkilegum stofnunum ESB og NATO, og á hverjum stað er skylda að hver nemandi spyrji að minnsta kosti tveggja gáfulegra spurninga. Síðan ég byrjaði í stjórnmálafræði fyrir næstum tveimur árum hef ég aldrei spurt gáfulegrar spurningar. Aldrei. Ég hef spurt spurninga eins og "gætirðu endurtekið þetta?" og "verður ekkert kaffihlé?". Kommentakerfið er opið fyrir þau ykkar sem luma á gáfulegum spurningum til að spyrja Brussana, ekki bregðast mér núna krakkar!!!
Yfir og út.

Linsan hennar Örnu

Þetta er ég í gegnum linsuna hennar Örnu. Ég vil setja þetta hér því þegar hún verður orðin fræg verður þetta ofsa svalt. Og nýi Kristallinn er ofsa, ofsa góður. Mexíkóskt lime, namminamm. Próf eftir 7 klst. Ó mæ...

Front, front, front my baby...

Göreit. Próf á morgun, mín mætt á Hlöðuna, til í slaginn og hvað gerist? Fæ "This is how I ride my pony" svo svakalega á heilann að það er ekki pláss fyrir neitt annað þar. Garg.
Annars eru engar ekki-fréttanna orðnar að fréttum ennþá. Svo gangi mér bara vel í prófinu á morgun.