Vitlaus hilla anyone..?

Ég fæ alveg sting í hjartað þegar ég heyri fólk sem er að læra stjórnmálafræði í háskóla alhæfa og segja hluti sem leka af fordómarnir og hrokinn, eins og "...þessir vitleysingar þarna niðri..." sem ein notaði í tíma áðan til að lýsa múslimum. Ekki hryðjuverka- eða ofbeldismönnum, heldur bara hinum almenna múslima. *Hrollur*. Það sem hræðir mig er að þetta kemur frá fólki sem er búið að læra ýmislegt um mismunandi menningu og það af hverju kerfið er eins og það er, og á að vita að það er ekkert svart/hvítt í þessu, frekar en öðru. Og fyrst þetta fólk hugsar svona, hvernig hugsa þá hinir sem ekki hafa kynnt sér málið? Fólk þarf alvarlega að fara að hlusta aftur á Dýrin í Hálsaskógi og tileinka sér boðskapinn um dýrin í skóginum og allt það. Þótt það sé auðvitað rakin lygi þegar kemur að alvöru dýrunum í alvöru skóginum, sem borða hvert annað hægri vinstri, en boðskapurinn er skýr engu að síður. Ekki éta mig! Né múslimana!

Gúrkutíð

Það er svosem fullt í fréttum, en það er bara ekkert af því tilbúið til opinberunar á netinu eins og er, og þess vegna er ég að mestu leyti búin að halda goggi hér. Ákvað samt að henda inn nokkrum ekki-fréttum, eða fréttlingum, svo þið hélduð ekki að ég væri hætt að elska ykkur.
- Í apríl er ég á leið til Köben á árshátíð Klassans. Jei!
- Brósi er búinn að fá tvo dverghamstra, Stúf og Snúlla. Okkur var lofað í búðinni að þeir væru perluvinir og grimmilegt að aðskilja þá á sitthvort heimilið.
- Stúfur át í gær nefið á Snúlla. Stúfur hefur í refsiskyni verið gerður útlægur og býr nú í skúringafötu. Við óttuðumst að kisa myndi éta hamstragreyin en þeir eru greinilega fullfærir um það sjálfir. Samt krútt, með eða án nebba.
- Frumsýnum leikritið um miðjan febrúar, skylda að mæta, klappa, og lýsa frammistöðu minni með stórum lýsingarorðum og aðdáunar/öfundartárum í augum.
Skal koma með alvöru fréttir um leið og þær fást staðfestar allar saman. Ciao!

Hostel

Arna bauð í bíó í fyrradag, og þakka ég fyrir það :) Myndin var Hostel, sem Roth og Tarantino komu til landsins til að kynna, og auðvitað safna frumlegum karlrembusögum fyrir spjallþætti vetrarins. Hvað þeir voru að hugsa þegar þeir ákváðu að ráðast í gerð myndarinnar get ég ekki ímyndað mér en ég vona þeirra vegna að þeir hafi annaðhvort verið rammskakkir eða blindfullir þegar þeir skrifuðu undir. Ég kann enga kvikmyndafræðifrasa til að lýsa henni, en ég held því fram að ef maður léti fjórtán ára stráka á fyrsta fylleríinu sínu fá alltof mikla peninga til að gera mynd yrði þetta útkoman.
Maður gæti slysast til að halda að Eli Roth væri þröngsýnn og fordómafullur eftir að hafa séð myndina... Allar konur í henni eru hórur með enga sjálfsvirðingu eða siðferðiskennd, eini homminn er geðsjúkur morðingi og allir sem ekki eru ameríkanar bara almennt eitthvað geðveikir eða vondir. Íslendingurinn í myndinni er fáviti, enda "útlendingur" sem veit ekki betur. Fullt af brjóstum og blóði en enginn sýnilegur tilgangur með einu eða neinu. Ég las viðtal við Roth þar sem hann sagði að hann væri að reyna að koma því til skila að hver sem er væri fær um að fremja illvirki, það byggi í öllum þörfin til að kvelja aðra, en það fannst mér hvergi skila sér í myndinni, ekki einu sinni þó ég vissi að það væri tilgangurinn fyrirfram og væri sérstaklega að leita að því.
Pant ekki selja þeim félögum fleiri sundskýlur.
Samt gaman að komast að því að maður er ekki orðinn svo gegnsýrður af Hollywood klisjum að maður sætti sig við hvað sem er.

Það vill svo til

Sko. Krakkar. Þegar ég blogga ekki í einhvern tíma þýðir það að ég er gersamlega andlaus og leiðinleg og hef ekkert að segja. Þegar þið rukkið mig um blogg í þessu ástandi verður bloggið líka andlaust og leiðinlegt og til þess fallið að breiða út þessi einkenni enn frekar til ykkar sakleysingjanna. Ég skal koma með dæmi:
Í dag byrjaði ég í hraðkúrsinum sem ég verð í þessa vikuna, áður en skólinn byrjar næsta mánudag. Það er yndislega skemmtilegur Skoti að kenna mér, hann gleymdi að vísu pilsinu sínu heima en kom með sekkjapípurnar sínar sem hann spilar víst ofsa fínt á, en það mun ég reyndar skilst mér sannreyna á morgun þegar hann hyggst gefa okkur tóndæmi. Gott og vel.
Ég er með biiilaða tannpínu en samt heldur tannlæknirinn minn því fram blákalt að ég sé með alheilbrigðar tennur. Það þýðir að ég er komin með andlega tannpínu sem er allt annað og verra mál og ekkert gefið við því skilst mér nema klapp á kollinn.
Uh. Já. Ég er farin að sofa eins og manneskja á ný eftir margra ára streð við að sofna allavega fyrir sólarupprás. Núna er ég að blogga rétt fyrir miðnætti og ég hef ekki vakað svona lengi síðan í prófunum, enda ætla ég beinustu leið í háttinn þegar ég er búin að skyldublogga. Ætli þetta sé byrjunin á tíðahvörfum? Ég er allavega farin að vakna spikk og span fyrir klukkan 6 alla morgna, vekjaraklukkulaust, sem hlýtur að teljast til kraftaverka og ég heimta að minnsta kosti titilinn Sir Unnur ef ég verð ekki bara hreinlega tekin í tölu dýrlinga. Dýr-lingur/vett-lingur, tilviljun? Ég held ekki. Sankti Unnur? Nú fæ ég eldingu í hausinn...

Fögur fyrirheit

 Þó það sé í tísku að finnast áramótaheit æðislega hallærisleg þá finnst mér samt nauðsynlegt að staldra við stöku sinnum og íhuga það hvert líf manns stefni, hverju maður hafi áorkað og hvort maður sé sáttur. Áramót eru eins góður tími og hver annar til þess, skila andlegu skattaskýrslunni. Skulda ég eða á ég inni eftir árið?

Árið 2005 vann ég of mikið. Það er mér eiginlega efst í huga þegar ég hugsa til baka, sorglegt sem það nú er. Botna ekkert í því af hverju ég vann svona mikið, en er hinsvegar búin að þjást af endalausu stressi, svefnleysi og pirringi í kjölfarið, allt eitthvað sem ég kallaði yfir mig sjálf. Á næsta ári stefni ég þess vegna að því að vinna töluvert minna, allvega um sumarið, og reyna að hafa meiri tíma til að njóta þess hvað ég á góða og skemmtilega vini.
Árið 2005 var ég andleg eyðimörk. Ég skapaði ekkert sem talandi er um, fór ekki í nein skemmtileg ferðalög eða ræktaði sálartetrið á annan hátt. Þetta er annaðhvort orsök eða afleiðing vinnugeðveikinnar, get ekki ákveðið hvort það er. Á næsta ári ætla ég þess vegna að vera meira skapandi, og kem þar sterk inn strax í janúar með stórleik í litlu leikriti (fylgist með næstu Óskarsverðlaunahátíð). Ég ætla líka að koma mér út fyrir landssteinana á árinu, hvort sem það verður um sumarið eða með skiptinámi næsta haust, passinn verður allavega tekinn í notkun hvernig sem ég annars fer að því. Andlega eyðimörkin á semsagt að umbreytast í andlegan aldingarð! Eden, það er ég.
Árið 2005 var ég ekki ég sjálf. Ég týndi mér í öllu stressinu og finn mig ekki aftur. Næsta ár verður tekið í stórtækar leitaraðgerðir og tilraunir til að forðast að klifra upp á háa hestinn sem er alltaf að þvælast fyrir fótunum á mér, sérstaklega þegar ég drekk gin og tónik... Mikið vona ég að mér líki við sjálfa mig ef ég á annað borð finn mig einhversstaðar.

Þetta er í meginatriðum mitt uppgjör við sjálfa mig þessi áramótin. Ekki svo slæmt en ekki svo gott heldur. Eins og það á að vera. Gangi mér svo vel að vinna í málinu á því herrans, velkomna ári 2006.

Dumbldórsputtinn

Ég á nokkur hefðbundin hlutverk í jólaundirbúningnum í sveitinni, og eitt af þeim er að lita makkann á henni ömmu minni. Botna ekkert í því hvers vegna það kom upphaflega í minn hlut þar sem ég hef aldrei litað svo mikið sem mitt eigið hár, hvað þá annarra, en svona er þetta. Í ár ákvað ég að láta ekki staðar numið við hárið heldur reyna hæfileika mína víðar. Og litaði löngutöng hægri handar kolbikasvarta. Mjög smart. Ég sat svo uppi með það að vera eins og Dumbldór prófessor öll jólin, með hönd sem leit út fyrir að vera hálfbrunnin til kaldra kola. En hárið á ömmu var allavega ofsa fínt, svo ég fæ vonandi að halda starfinu næstu jól. Vona bara að ég fái að halda höndinni líka, þetta er reyndar bara sú hægri sem ég nota ekkert mikið, rétt til að styðja við hluti og gefa fimm og svona, en maður veit aldrei hvenær maður gæti lent í harmónikkuspilsneyðartilfelli eða eitthvað.
Ég hef annars tekið uppá því þessi jólin að vakna alltaf um fimmleytið á morgnana og sofna ekki aftur sama hvað ég reyni. Þetta er ákaflega hressandi og hefur leitt til mikils bókalesturs, prjónaskapar og ég er að verða búin að hlusta á allan Góða dátann Svejk á geisladiskum. Elsku, elsku Gísli Halldórsson. En nú er ég semsagt mætt í vinnuna á ný, fersk og brakandi. Komið og kaupið eitthvað fallegt hjá mér.

Hefðbundin jól

Gleðilega hátíð öllsömul! Ég er í miðju kafi að halda hefðbundnu jólin mín og það gengur alveg eins og í sögu. Allt eftir handritinu þar. Jólaþrif, Þorláksmessukortadreifing, jólamessa, Þórshafnarboð. Mikið gott. Ég sit reyndar uppi með það að hírast heima í minipilsinu sem mamma mín gaf mér í jólagjöf til að spara buxurnar mínar, því það pakkaðist eitthvað undarlega niður í töskuna mína þetta árið, enda aðstæðurnar ekki alveg eins og áætlað var. Lífið og dauðinn eru víst því miður ekki sett á pásu yfir hátíðirnar og bið ég þá sem ekki fengu frá mér jólakveðjur eða jólakort afsökunar, aðstæður buðu ekki uppá það þetta árið, ekki með góðu móti allavega. En þið vitið öll að þið fáið hlýjar jólahugsanir úr Unnsubæ, er það ekki? Pabbinn í New York og fjölskyldan sem hýsir hann fá öll sérstaklega stóra jólakveðju hér.
Í ár er ég opinberlega orðin stór stelpa, því ég fékk tvö jólakort með barna- og/eða brúðkaupsmyndum vinkvenna minna. Eftir að áfallið leið hjá urðu þetta með bestu jólagjöfunum. Sem gerir mig ennþá eldri. En það er kannski bara ágætt, maður er hvort eð er farinn að borga skatta og svoleiðis leiðindafullorðins, alveg eins gott að skella sér þá bara í allan pakkann og fá kostina líka.
En semsagt, kem heim á morgun, sjáumst!

Gleðileg jól!

Þá er ég komin í jólabloggfrí. Ég vona að þið eigið öll yndisleg jól :)

Tapað/fundið

Tapast hefur lítið notaður sjálfsagi. Hann sást síðast í stúdentsprófunum vorið 2003, þá í fylgd með bókinni "Heimspekisögu". Síðan hefur bókin komið í leitirnar en félagi hennar ekki en hans er sárt saknað. Hann er beðinn afsökunar hérmeð á að hafa verið hundsaður að mestu leyti síðustu 22 árin, og elskan, ef þú bara kemur heim skal ég nota þig á hverjum degi. Ég looofa. Prittí plís?

Kreistikjúllinn

Ég hef eignast nýjan vin í prófstressinu. Hann er slakandi og mjúkur og ef ég kreisti hann kemur egg útúr rassinum á honum. Hver getur keppt við það? Má ég kynna my buddy my pal, Kreistikjúlla:

Hvar er inngripið?

Djamma í miðjum prófum eins og kjáni... Af hverju stoppar mann enginn???
Nöldur 1: Karókí vélar eru hámark mannvonskunnar í mínum litla verndaða heimi eins og er, hvaða illmenni fann þetta eiginlega upp? Sitja undir svona gauli í þrjá, fjóra tíma, ekki skrýtið að maður verði svolítið kreisí í hausnum... Vona að það sé bara slúður að Bjössi hafi keypt tækið í þetta skiptið...
Nöldur 2: Það ætti að reka allt ofur-hresst starfsfólk fyrir jólin. Úberógeðishress lúgusjoppustarfsmaður var svo ekki það sem ég þurfti í morgun og ef ég hefði ekki þurft þetta kók til að lifa af hefði ég lokað glugganum og keyrt í burtu um leið og hann gólaði skælbrosandi "Góðan daaaginn!" og hristi smá glimmer úr jólasveinahúfunni sinni. En ég þraukaði, sem voru mistök, því hann tók kókið mitt í gíslingu á meðan hann sýndi mér næstum allt í sjoppunni til að vera viss um að ég vildi ööörugglega ekkert fleira, bauð mér samstarfsdreng sinn (líka úberógeðishress) á rekstrarleigu og klifraði á einhverjum tímapunkti hálfa leið í gegnum lúguna sína og inn í bílinn til mín. Hvolpasvipur og vesældarlegt "Má ég plííís fara núna..?" dugði ekki neitt gegn úberógeðishressleikanum. Ég veit að ég hef nokkrum sinnum verið sjálf þessi úberógeðishressi starfsmaður í gegnum tíðina og vil ég biðja þá sem lentu í mér afsökunar, og lofa að það mun aldrei gerast aftur. Hvar er Amnesty þegar maður verður fyrir svona mannréttindabrotum? Eru ekki einhverjar reglur um að lúgustarfsmenn megi ekki undir neinum kringumstæðum klifra útum lúguna sína? Eða reyna að selja líkama sinn í gegnum téða lúgu?

Return of the Space Cowgirl

Ef einhver er ennþá að skoða þessa síðu þá er ég mætt aftur, klappklappklapp. Til að kæfa þann misskilning í fæðingu er það ekki af því ég hafi svo mikið að segja, heldur bara vegna þess að ég á að vera að læra fyrir Evrópusamvinnu en nenni því ekki. Þar hafið þið það.
Nafna mín orðin ungfrú heimur, ég búin að sækja um á Stúdentagörðunum, flótti til Kúbu á teikniborðinu (afleiðing gífurlegs prófleiða)... Ég ákvað að sækja um á görðunum þegar foreldrar mínir gáfu litla brósa rafmagnsgítar og kraftmikinn magnara í miðri próftörninni minni. Já, maður skilur nú fyrr en skellur í tönnum!
Þrátt fyrir að vera í fáránlega erfiðri próftörn eftir hræðilega önn hefur mér samt tekist að bralla ýmislegt. Kaupa slatta af jólagjöfum, fara á jólahlaðborð og bráðum í jólaglögg, horfa á Cool Runnings, borða fullt af ógeði og missa algerlega alla tilfinningu í rassinum eftir að hafa tekið ástfóstri við að læra á gólfinu. Minn eigin dugnaður hræðir mig. Hins vegar hefur valkvíðinn tekið sig upp á ný, nú fer ég að þurfa að taka ákvörðun um hvort ég ætla í skiptinám og þá hvert, í hvað og hvað lengi. Mig svimar við tilhugsunina...

Blogghlé

Hér verður ekki bloggað allra næstu vikurnar af persónulegum ástæðum, hafið það nú gott öllsömul, ég sný aftur fyrr en seinna hérna.

Unnsa svampur

Ég þarf greinilega að fylgjast betur með umhverfi mínu. Búin að vera í vinnunni í rúma tvo tíma og skil ekkert í því hvað ég er allt í einu orðin eitthvað mjúk og væmin að innan, uppgötva svo að sándtrekkið úr Notting Hill er búið að vera á rípít í spilaranum síðan ég kom... Ég skipti snarlega yfir í Sítt að aftan, og er núna að reyna að föndra herðapúða úr gömlu Séð og heyrt blaði inní bolinn minn. Meira hvað maður er áhrifagjarn af tónlist. Vona bara að engun detti í hug að spila hérna Smack my bitch up eða Burning down the house, það gæti farið afskaplega illa.

Fréttatilkynning dagsins

Í stað þess að vinna í ritgerðunum tveim sem ég á að skila innan skamms verð ég að vinna frá því kl. 16 í dag til kl. 14 á sunnudag. Bara ef ske kynni að þið hélduð að ég væri týnd. Ég verð nú samt í góðum félagsskap í vinnunni, bæði samstarfsfélagalega séð og kúnnalega séð, svo ég spjara mig alveg, en það er alltaf gott að nöldra, bara smávegis svona. Annars er ég komin í bullandi jólaskap alveg, langar ekkert að gera nema maula piparkökur og krulla pakkabönd, en það er ekki í boði alveg strax. Held ég klári ritgerðirnar tvær, vindi mér svo í jólin og klári þau áður en prófin byrja. Síðasta prófið er nefnilega 21. desember og ég fer líklega austur 22., og þó ég hafi í hitteðfyrra keypt allar jólagjafirnar, pakkað þeim inn og komið til skila á hálfum degi er ég ekki viss um að ég treysti mér í svoleiðis læti aftur í ár. Vil allavega heilan dag til að dunda mér við þetta, svona verður maður kröfuharður með aldrinum. Svo ef einhver er í jólainnkaupahugleiðingum ca. 23. nóvember þá vantar mig verslunar- og raulfélaga.

Bókalaus og tímalaus

Nú er ég komin á fullt span að reyna að vinna upp allt sem ég missti úr meðan ég var veik. Eini gallinn á því plani er að ég hef ekki mjög mikinn tíma til þess þar sem ég er alltaf að vinna, upprunalega planið mitt fyrir veturinn gerði víst ekki ráð fyrir neinum óvæntum uppákomum, það er ég að sjá núna... En tímaleysi er nú ekki nýtt vandamál í mínum bókum, og ég geri ráð fyrir að það sleppi fyrir horn eins og það hefur gert hingað til. Stærsta (og hneykslanlegasta) vandamál dagsins er að bókin sem ég átti að kaupa fyrir einn kúrsinn minn meðan ég var lasin, en komst ekki til að gera fyrr en áðan, er uppseld, og kemur ekki aftur fyrr en í fyrsta lagi eftir hálfan mánuð. Þetta gerðist líka í fyrra, ég fékk ekki kennslubókina í hagfræðikúrsinum mínum fyrr en mánuði eftir að skólinn byrjaði og gat þar af leiðandi ekkert byrjað að læra fyrr en þá. Er til of mikils ætlast að skyldulesefnið í kúrsunum við skólann sé bara til, jafnvel eins og mánuði fyrir próf? Garg! Jeminn eini hvað ég er hress í dag...

Æi...

Ég er komin með samviskubit yfir að hafa líkt Kastljóss-Jóhönnu við Myrkrahöfðingjann. Mér finnst hún nefnilega að hárinu slepptu ofsalega indæl og góð sjónvarpskona og á þess utan ekkert með að vera að gagnrýna neins hár eins og er. Mitt er í augnablikinu mun djöfullegra en hennar hár nokkurn tíma. Nú vona ég að litla glerhúsið mitt fái að standa örlítið lengur...

Dagur 11

Ég get mælt með fínum einkaþjóni þegar þessu öllu lýkur. Mömmu minni. Það er svoleiðis dekrað við aumingja litlu píslarvottar-mig þessa dagana. Eldað ofaní mig mat sem hálsskrípið mitt og maginn gætu náðarsamlegast mögulega átt friðsamleg samskipti við, allt keypt samstundis sem mig gæti hugsanlega langað í (en langar svo einmitt ekki í þegar ég sé það fyrir framan mig), boðist til að leigja spólur ef mér skyldi detta í hug að finnast endursýningar á skjáeinum ekki lengur skemmtilegar og almenn skemmtilegheit og vorkunn stunduð allan sólarhringinn. Koss handa elsku mömmu minni :*
Hún fer hinsvegar að vinna á morgun svo staðgengill óskast, og tekið er við umsóknum í kommentakerfinu.
Allt sem mér dettur í hug að skrifa tengist sjónvarpi, kannski af því við sjónkinn erum að renna saman í eitt. Mér finnst sæta og ljúfa Ragnhildur Steinunn frábær í Kastljósinu, á meðan Jóhanna stendur sig prýðilega... svo lengi sem maður horfir ekki á hana. Eftir að hún litaði á sér hárið og uppgötvaði augnblýantinn minnir hún helst á Myrkrahöfðingjann. Sem ég hef ekki að mínu viti séð, en það kæmi mér allavega ekki á óvart að hann væri gervidökkhærður með fullt, fullt af augnblýanti, sjáið bara Marylin Manson! Mér finnst nýja Kastljósið skemmtilegt. Og mér finnst, eins og Ögmundi Jónassyni áðan, að við eigum frekar að vera góð við gamla fólkið núna og geyma annars mjög fína hugmynd um tónlistarhús bara í noookkur ár. Ég veit við þurfum að hlúa að listunum og miðbænum og ég er algjör listasnobbarahræsnarapjalla sjálf og myndi finnast ég ennþá merkilegri eftir að hafa farið í svona fínt tónlistarhús, en getur það ekki beðið bara smááá? Ég veit ég er dramatísk en ég er bara pínu veik núna og veit það er tímabundið og ég verð bráðum aftur eins og nýsleginn túskildingur, og það er heil fjölskylda og vinahópur sem dekrar við mig á meðan, en mér líður samt bölvanlega. Hvað þá ef mér liði svona (tala nú ekki um verr), vissi að það væri líklega komið til að vera og versna, ætti engan eftir til að hugsa um mig og færa mér vatnsmelónu og vídjóspólur og vorkenna mér og knúsa mig og vera ekki skítsama um mig (af því það væru allir staddir á opnun nýja tónlistarhússins líklega). Það finnst mér hljóma verr en tárum taki og vil ekkert tónlistarhús fyrr en aldraðir og fatlaðir og geðsjúkir geta líka verið glaðir og kátir þegar það opnar. Og hana nú.
(Eftir þessa umfjöllun finn ég mig knúna til að taka fram að meðfylgjandi mynd er af mömmu minni elskulegri, ekki Ögmundi Jónassyni, Myrkahöfðingjanum eða tónlistarhúsi).

Dagur 10

Ég lít út eins og Johnny Bravo. Og ég er ekki bara að kvabba hérna, fólk er í alvöru að segja mér það. Ég kvartaði þegar fólk sagði að ég væri eins og Renée Zellwager, en af tvennu illu þá er það nú skömminni skárra en hr. Bravo, en ég verð samt að játa að ég sé frekar svipinn með okkur heldur en mér og frk. Zellwager. Ég er hamsturinn sem var duglegastur að safna fyrir veturinn.

Kaldhæðni ársins

Ég, Unnsa litla, er komin með kossasótt. Ef það er ekki kaldhæðni ársins má ég hundur heita. Var semsagt áðan greind með einkirningasótt og tekin af sýklalyfjaógeðinu sem lét mig kúgast í alla nótt. Gaman að vera búin að vera í fjóra daga að óþörfu á lyfi sem, eins og læknirinn orðaði það mjög svo fræðilega "er eins og að draga gaddavír gegnum magann á sér". Jakkbjakk. Jæja, farin að slefa.

Varúð - inniheldur sjálfsvorkunn

Nú er ég búin að vera veik í meira en viku og farin að naga veggi af leiðindum. Er í þessum töluðu að horfa á barnatímann. Ég kem ekki heil á geði útúr þessu, það er nokkuð ljóst... Get ekki einu sinni borðað ís eins og maður á að gera þegar maður er veikur því mér er svo óglatt, mataræðið mitt síðustu daga hefur samanstaðið af ávaxtasafa og vatnsmelónu. Ef ég passa mig ekki verð ég mjó. Er samt glöð að það er búið að komast að því hvað er að mér, illskeytt streptókokkasýking í hálsinum, og mér til mikillar gleði komin á sýklalyf við því. Þau virðast samt ekkert vera að virka því nú er ég búin að taka þau í þrjá daga og er nákvæmlega eins, með næstum 40 stiga hita, fullan háls af einhverju sem ég vil ekki vita hvernig lítur út (en óttast að ég muni þurfa að horfast í augu við fyrr en seinna...) og fullan líkama af ógleði. Flest ykkar vita líklega að sýklalyf eru ekki vinir mínir, er með ofnæmi fyrir einhverju af þeim og dó bara næstum síðast þegar ég reyndi að leika við þau. Þessi sem ég er á núna eru fyrir ofnæmispésa eins og mig, en ég er að verða ansi hrædd um að þetta sé bara smartís því það er ekkert að gerast. Kvartikvartikvart. Mér er samt í veikindum mínum búnar að berast nokkrar afmælisgjafir, sjúkravitjanir og sjúkrasímtöl og sms, sem er búið að vera mjög hressandi, takk fyrir að hugsa svona fallega til mín (ef þið sæuð hvað ég er ljót akkúrat núna mynduð þið snarhætta því, en það er annað mál). Hrefna meira að segja kom gjöf til mín frá Köben þessi elska, og Jóhanna færði mér lítinn bút af Ameríku. Þið eruð yyyndislegar! Setti inn mynddæmi af Jógu og Hrefnu á góðum stundum, en það er eitthvað pakk með þeim á myndunum, verðið bara að horfa framhjá því.

Bóhem í búri

Eins og ég er nú mikil kaffihúsarotta og finnst yndislegt að sækja þangað tónleika og aðra viðburði sem láta mér líða eins og ég sé æðislega menningarleg og hipp og kúl, þá er eitthvað sem gengur ekki upp við það. Nú er Airwaves byrjað og ég plantaði mér á Nasa í gærkveldi, tilbúin að drekka í mig menninguna og hippið og kúlið. Sem ég og gerði, en það reyndist samt krefjast meiri viljastyrks af minni hálfu en ég hefði haldið. Það var nefnilega svo kæfandi reykmökkur á staðnum að mér tókst að fá þessa líka fínu innilokunarkennd og "ég get ekki andað hjáááálp" tilfinningu, að ef ég væri ekki svona vel uppalin hefði ég hlaupið volandi út. Ég var á endanum meira að segja komin með innilokunarkennd í airwaves armbandinu mínu, því það næst ekki af. Er eitthvað svo endanlegt. Skuldbindingafóbía anyone? Svo kom ég heim og hélt að málið væri dautt, en viti menn, vaknaði hvað eftir annað í nótt með lungun full af ímynduðum reyk og þurfti að rjúka útí glugga og hnusa útí loftið. Ég held ég sé að verða gömul kreddukerling. Hvar ætli okkar vettvangur sé eiginlega fyrst Þjóðarsálin er búin að leggja upp laupana? Í pottinum í Laugardalslauginni? Ó ef ég væri bara svöl eins og Hermigervill pallíettupjakkur var í gær. Hann fékk pottþétt ekki innilokunarkennd í armbandinu sínu.

Átsj...

Manni getur nú sárnað, lélegar og ljótar...? Ég er í sjokki. Sem betur fer finnst litla górillugenginu mínu myndirnar mínar ofsalega fínar, og eru tilbúnir að beita léttu og hressandi ofbeldi alla þá sem voga sér að gagnrýna hæfileika mína sem ljósmyndara. Sem er lygi, taka Arnar Sigurð í mesta lagi í bóndabeygju en menn hafa nú lært kurteisi af minna. Sjáið bara hvað þeir voru reiðir og sárir fyrir mína hönd þessar elskur:

Loðið myndablogg

Við stelpurnar skelltum okkur á Galileó til að kveðja Bylgjuna okkar sem ætlar aftur að yfirgefa okkur fyrir frægð og frama í Danaveldi. Hvernig ætli það sé að vera svona eftirsóttur? Hm. Ég ætlaði að vera sniðug og aldrei þessu vant taka myndir, og senda þær svo hingað á bloggið til að gleðja alla þá sem hafa gegnum tíðina kvartað yfir myndaleysinu hérna. En þá voru allir myndavélaminniskubbar fullir svo ég tók bara óskýrar og loðnar myndir á símann minn og það verður að duga í bili. Fæ allavega plús í kladdann fyrir að gera mitt besta. Bylgja var auðvitað sætust í kvöld, en það er standard því hún var heiðursgesturinn. Linda, Björk, Hrönn, Magga og ég vorum líka skítsæmilegar, sérstaklega svona óskýrar. Eftir matinn fór ég svo og hitti Örnu og Móniku og við röltum á milli kaffihúsa í einhverri taugaveiklun í smástund, Arna varð fyrir ansi hressandi, rússneskri kynferðislegri áreitni og Mónika tók kokkinn á Óliver í sálfræðilega bóndabeygju. Kvöldið endaði svo á að Arna sveif á Laugaveginum, eins og þið sjáið á síðustu myndinni, er þetta ekki merki um of mikla koffeinneyslu..?

Ætli ég geti bloggað með myndum?

Það er að segja myndum sem aðrir sjá en ég, bloggið mitt hefur alltaf verið myndskreytt í mínum huga. Eins og svo margt annað... En reynum þetta. Ef allt er eins og hugur minn ætti hér núna að sjást mynd af ösnum í buxum. Hvað er skemmtilegra en það??? En sjáið þið þá líka?

Fireball

Þá er ég búin að sturta í mig góðum skammti af töfraduftinu hennar Jógu minnar, hausinn á mér orðinn að glóandi eldhnetti (strákurinn á næsta borði er greinilega að reyna að ákveða hvort hann eigi að segja mér að ég sé um það bil að fara að fuðra upp eða láta mig komast að því "the hard way") og heilastarfsemin aftur komin í gang. Ég segi "aftur" því árið 1995 virkaði hún tímabundið þegar ég skilaði stórgóðri ritgerð um bókina "Pelastikk" og fékk 9,5 að launum. Ég er tilbúin að tækla Evrópusambandið eins og það leggur sig ásamt Atlantshafsbandalaginu, Evrópuráðinu, Kola- og stálbandalaginu og öllum litlu vinum þeirra. Koffein er skemmtilegt. Jíha!

These foolish games...

Elínborg vogaði sér að klukka mig svo hér koma fimm gagnslausar staðreyndir um mig. Ekki að margar staðreyndir um mig séu sérstaklega gagnlegar yfir höfuð...
1. Á sumrin fæ ég þrjár freknur, allar á nefið. Ekki fleiri, ekki færri. Þrjár. Alltaf. Og mér þykir vænt um þær.
2. Mér finnst að allt sem er gert úr kjötfarsi eigi að vera ólöglegt, ásamt kjötfarsinu sjálfu og áhöldum til framleiðslu þess. Þeir sem opinberlega játa neyslu þess ættu að skammast sín og leita sér hjálpar hjá 12 spora prógrammi í sínu hverfi.
3. Ég hef ekki ennþá séð kvikmyndina Braveheart. So sue me.
4. Þegar ég er alein í sundlaug þá syndi ég eins hratt og ég get í djúpa helmingnum því ég er svo hrædd um að það komi hákarl og borði mig. Ekki í grunnu samt. Bara djúpu.
5. Mér finnst yndislegt að lesa í baði, og þar fer stærstur hluti míns próflesturs fram, en er haldin fordómum gagnvart þeim sem lesa á klósettinu. Það er bara eitthvað rangt við það krakkar.
Jahá. Ég segi klukk Bylgja, Dabbi, Ásla, Ásdís og Íris Björk. Ef þetta eiga að vera fimm manns... Geri allavega eins og Ella bara, veit ekkert hvernig reglurnar eru... Krassandi alveg hreint.

Lyktin, stemmningin, hljóðin...

...it´s all coming back to me. Fór í leikhús í gær og sakna þess að vera að dútla við að leika og prakkarast. En það eru bara ekki nógu margir klukkutímar í sólarhringnum. Ætla í staðinn bara að vera dugleg að fara og sjá það sem aðrir eru að dunda sér við í vetur. Amma og afi buðu á Edith Piaf, og það var yndislegt! Finn ekkert nógu fínt til að lýsa Brynhildi Guðjóndsdóttur aðalleikkonu, þið verðið bara að sjá hana sjálf. Þessi rödd... Og allt hitt flott líka, er sérstaklega hrifin af leikmyndinni, hún er rosalega einföld en virkar 150% í öllum atriðunum, sem mér finnst magnað. Svolítið táknræn, svona eins og búr, og bara rosalega vel hugsuð. Klappklappklapp, mikið er ég fegin að ég sá þetta.
Og ég er búin að týna símanum mínum og fá nýjan, en á engin símanúmer lengur og þar með hvorki vini né vandamenn. Ef þið nenntuð að senda mér sms með símanúmerunum ykkar yrði ég ofsa kát, sama hversu mikið eða lítið ég þekki ykkur, ef við tölum saman at all vil ég endilega fá númerið aftur. Annars er þetta líka gott tækifæri til að klippa mig út úr lífi ykkar fyrir fullt og allt og hverfa út í tómið. Mæli samt ekki með því, ég er fín stelpa.

41 ár

Á laugardaginn ætlum við að halda uppá það að Björk og Bylgja verða samtals 41 árs. Af því tilefni erum við (les. Bylgja og Lára) búnar að plögga allskonar frítt pláss og áfengi á skemmtistöðum bæjarins enda erum við skvísur og hver staður bættari af því að hafa okkur, sérstaklega svona lausar á því og í glasi. Upphitun verður heima hjá Björk í nýja húsinu hennar sem ku vera algjör draumur í dós, og gaman að fá að sjá það, líka of langt síðan við prökkuruðumst allar saman síðast, held svei mér þá að það hafi líka verið hjá Björk, þegar hún útskrifaðist úr snyrtifræðinni. Sem er lygi, var haldið svakalegt Sálarball í sumar en ég stakk af og ætla að láta eins og það hafi aldrei gerst. En semsagt, stelpan að fara að tjútta aðra helgina í röð og búin að lofa sér næstu líka, held ég sé komin í ruglið bara. Naumast hvað maður er villtur, ætli ég sé alkóhólisti? Ekki fyndið? Ok...

Hádegisfundur vagínanna

Fór á æðislega kvenlægan hádegisfund áðan, þennan hér semsagt, þar sem Lára Marteinsdóttir ætlaði að fjalla um kvikmyndir og kyngervi, og hátt hlutfall fæddra drengja í kvikmyndum. Ætlaði segi ég því hún gerði það ekki. Hún sýndi okkur bara nokkur atriði úr uppáhaldsmyndunum sínum og muldraði eitthvað á meðan sem heyrðist ekki því myndirnar voru svo hátt stilltar. Fann aldrei tenginguna við efnið sem hún ætlaði að fara yfir, sem hljómaði annars fannst mér mjög spennandi, dáldið svindl að lofa hádegisfundi um eitthvað en undirbúa hann svo að því er virtist ekki neitt að öðru leyti en að smella sér út á vídjóleigu á leiðinni á fundinn og grípa nokkrar karlrembumyndir. Verð líka að segja að mér fannst vanta umfjöllun um Two Lesbians and a Plumber, það hefði örugglega verið ný vídd á annars mjööög óáhugaverðum fundi.
Bloggið mitt er að breytast í mína eigin persónulegu Þjóðarsál, þar sem ég nöldra yfir því hvað ég sé tussuleg og að aðrir standist ekki væntingar. Gjössovel.