Brussel - dagur 2

Dagur 2: Eini dagurinn sem ekki var skipulögð dagskrá. Margir í hópnum fengu áfall og skipulögðu sína eigin dagskrá, þétta og krefjandi, en fjórar okkar lifðu hættulega og skipulögðu ekki neitt.
Okkur tókst að týnast (svo nálægt hótelinu að við hefðum getað snert það með útréttri hönd:
Og ég borðaði snigil (ég er hetja!) í rómantískri stemmningu á torgi (Note to self: Dömur gapa ekki eins og gúbbífiskar þegar þær borða á torgum):

Brussel - dagur 1

Stutta útgáfan: Ég fór til Brussel. Það var gaman.
Langa útgáfan:
Dagur 1: Hressleikinn var í sögulegu lágmarki þegar ég mætti flensumettuð á flugvöllinn um sexleytið á laugardagsmorgni. Hressleikinn náði svo nýju sögulegu lágmarki í rútunni á leiðinni frá Amsterdam til Brussel, eftir að við þurftum að bíða í klst. eftir töskunum okkar á flugvellinum. Það gladdi rútubílstjórann okkar ekkert sérstaklega að bíða og hann neitaði í hefndarskyni að stoppa í búð svo við gætum borðað eitthvað. Þá náði meðal-blóðsykurinn í ferðinni sínu sögulega lágmarki. Ég get líka sparað einhverjum heilmikið gláp útum glugga með því að upplýsa ykkur um það að á leiðinni frá Amsterdam til Brussel er ekkert að sjá nema hljóðdeyfandi veggi. Og þar með lauk þeim hluta ferðarinnar sem ekki var frábær, og við tók fræðandi skemmtiefni og skemmtilegt fræðiefni, og bara endalaus gleði og yndislegheit. Við hentum farangrinum inn á hótelið okkar, sem var á besta stað í miðbæ Brussel, og fórum svo öll saman, 21 stykki, að borða á stað sem mig minnir að heiti Bonsoir Clara. Þetta var í fyrsta og síðasta skipti sem ég fer með svona stórum hóp út að borða. Maturinn var góður en ég held ég hafi séð þjóninn brotna niður og gráta rétt áður en hurðin lokaðist á eftir okkur. Við röltum þaðan yfir á Los Romanticos, sveittan salsa stað, þar sem við lærðum að dansa salsa við pínu gamla og/eða pínu lúðalega bjúrókrata sem dilla sér til að gleyma. Það var ofsa gaman, týndum að vísu einni dömu og önnur sagði herramanni í hópnum að hann "vissi ekki neitt og væri ekki neitt", en allt í allt bara hressandi kvöld. Ég sofnaði allavega glöð og kát á sófanum mínum.

Hm. Þessi ferðasaga verður líklega í pörtum, nennir enginn að lesa svona mikið í einu. Ok, voilá, þetta var semsagt dagur 1. Ooog myndir koma seinna.

Þessi fyndna

Í Mogganum á miðvikudaginn var birt sú skoðun blaðamanns að ég sé fyndin stelpa. Því er ég hjartanlega sammála og hvet alla til þess að líta í blaðið, lesa gagnrýnina fyrir "Í beinni" og sjá það svart á hvítu að ég er víst fyndin. Farið svo að hlæja að bröndurunum mínum ormarnir ykkar.
Á morgun kveð ég köttinn og legg af stað til Brussel, þar sem ég ætla að freista þess að vera fyndin á fleiri tungumálum. Ég læt Moggann vita hvernig gengur.

Við Pam

Ég renndi andlitinu á mér í gegnum þetta forrit (hugmynd stolið af síðu hjá Halla hennar Mangóar, sem ég þekki ekki en hafði vit á að byrja með Mangó og er því í góðu bókunum mínum) og af öllum 3200 frægu andlitunum í gagnagrunninum þeirra reyndist ég líkjast Pamelu Anderson mest. Frábært. Það þýðir að strákarnir í níunda bekk höfðu rétt fyrir sér, sem er ógnvekjandi og svekkjandi tilhugsun. Í öðru sæti voru svo Mai Kuraki (sem er hver?) og Amanda Peet. Renée Zellwager var hvergi sjáanleg á listanum mínum, svo injófeis allir sem hafa sagt að við séum líkar. Hah.
Heimavinnan ykkar er að hlaða inn ykkar eigin mynd og segja mér í kommenti hverjum þið líktust mest. Prittí plís...
Hér eru allavega mína týndu systur:

Fansípents

Uppgötvun dagsins: Það eru strangar kröfur um klæðaburð í Brusselferðinnni. Dragt á stelpurnar og jakkaföt á strákana, alla dagana nema casual sunday, og væntanlega vonandi dagana sem við komum og förum (ég held að líkurnar á því að deyja í flugvél aukist í línulegu hlutfalli við fjölda farþega í formlegum klæðnaði). Það þýðir fimm dagar í dragt. Göreit. Hér eru vandamálin sem það skapar, í tilviljanakenndri röð:
- Ég er álíka há og skyr.is drykkjarskyrsdós, og dragtir eru álíka fínar á mér og á þeim.
- Ég á eina dragt, sem ég nota við útskriftir og jarðarfarir, atburði sem endast vanalega ekki í fimm daga svo ég sá það ekki sem stórt vandamál þegar ég keypti hana að hún átti til að krumpast örlítið. Pant ekki taka straujárn með til útlanda.
- Handleggur og fótleggur er of hátt verð til að greiða fyrir flík sem þú lítur út eins og skyr.is drykkjarskyrsdós í.
- Það er ekki toppurinn að vera í teinóttu. Ekki frekar en stórir strákar fá raflost. Popparar ljúga.
Ég man ekki alveg hvert ég var að fara með þessu, en ég þarf semsagt að kaupa mér dragt. Góð saga.

Óþekkar húsmæður

Alveg leið mér eins og stjörnu í myndinni Naughty Housewives Gone Wild áðan þegar ég var að hamast við að skrúbba gólfið mitt með tusku og tók eftir því að a) bolurinn minn var ekki lengur hnepptur og b) brjóstahaldarinn minn er greinilega númeri of lítill. Athyglisvert. Beið og beið eftir að óþekki píparinn og/eða pítsasendillinn mætti en þeir létu ekki sjá sig.
En já, athugun dagsins er að Teri Hatcher og Yzma eru alveg eins. Kannski finnst engum það fyndið nema mér en það er líka alveg nóg!

Lifi einstaklingsframtakið

Þegar ég var í vinnunni á fimmtudaginn kom ný sending. Ekki í kassa sem þarf að taka uppúr og setja á herðatré eins og venjulega heldur kom þessi vara bara gangandi inn og hoppaði sjálf uppí hillu. Sem sparaði mér heilmikla vinnu. Eftir einhverja stund sá varan að hún var á lítt söluvænum stað í búðinni svona í neðstu hillunni og flutti sig um set yfir á mitt gólf, í sokkakörfuna. Maður þarf ekki einu sinni að hafa áhyggjur af útstillingunum lengur, þetta sér um sig sjálft. Ekki kvarta ég, meira nethangs fyrir mig.

Blaður

Það er eitthvað við fyrstu línuna í Fix You með Coldplay, sem er svo einfalt en samt svo sorglegt að mig langar alltaf að verða dramatísk og fara að skæla þegar ég heyri hana. "When you try your best but you don´t succeed". Því það ætti að vera bannað. Að gera sitt besta og mistakast samt. Í góðum amerískum bíómyndum gerist það til dæmis aldrei, þá er nóg að bíta á jaxlinn og gera sitt besta og þá gengur allt upp. Raunveruleikinn þarf að ráða sér betri handritshöfund. Það er tvennt í stöðunni; að gera sitt besta og taka sénsinn á að mistakast samt, og verða þá að játa sig algerlega sigraðan, eða að gera ekki alveg sitt besta, auka líkurnar á að mistakast en geta þá allavega sannfært sjálfan sig um að það hefði tekist hefði maður gert sitt besta. Af tvennu illu held ég að það sé skömminni skárra að tækla hlutina með fyrri aðferðinni. Verst að ég held mér hætti til að detta í þá seinni. Ég gæti það sko alveg ef ég vildi það, ég bara vil það ekki. Right.
Svakalega verð ég hástemmd svona á kvöldin þegar mér er of kalt til að geta sofnað! Brr.
Afsakið klisjurnar kjúklingarnir mínir, en þetta gerist nú ekki oft.

Elsku Hrefnan mín

Ég er komin með skæp! Tók ekki nema tæp tvö ár í vinnslu... Þú ert eins og er eina manneskjan á skæpinu mínu :) Jei! Þetta þýðir að við getum gelgjast þess meira yfir því að ég sé að koma til Köben í apríl!
Skæpnafnið mitt er UnnurMargret því ég er svo frumleg, og þeir sem þekkja mig og mér finnst skemmtilegir mega endilega setja mig á scype-ið sitt. Hinir helst ekki.
Ég þurfti að taka upp prufuskilaboð til að athuga hvort míkrafónninn minn nýji virkaði ekki, og ég held hann sé bilaður því ég hljómaði eins og Ripp, Rapp eða Rupp í Sögum úr Andabæ. Ekki kommenta og segja að ég hljómi svona í alvöru. Hringið frekar í mig á skæp til að segja mér það!

Famous last words:

Ég er að fara á hestamannaball. Með Bylgju og hvítvín og nýja hárið mitt. Var búin að lofa mér á sirka milljón staði í kvöld sökum alzheimer light og ákvað að lokum að láta landafræðina ráða, og hestamannaballið er í mínu póstnúmeri. Höfum það samt í huga að ég hef ekki komið nálægt hrossi síðan ég mældi aldur minn einungis með einni tölu og var í hæga hópnum á reiðnámskeiði Reykjalundar. Aftast í hæga hópnum nota bene. Vona að tónlistin verði svo hávær að hún komi í veg fyrir samræður, annars er ég í djúpum. Maður ætti annars kannski að skella sér á hestbak við tækifæri, lifa svolítið hættulega... Ég á nú að heita Mosfellingur, en er samt hvorki í lúðrasveit né hestamennsku. Að ég skuli ekki skammast mín. Kannski að ég slyppi með það að fá mér bara hund?

Geimverur í Sinfóníunni

Í gær fór ég að sjá War of the Worlds flutt af Sinfóníuhljómsveitinni og kó. Það var alveg heilmikið skemmtilegt, venjulega finnast mér geimverur og fjöldamorð alls ekki rómó en Sinfó tókst hið ómögulega, og ég kíkti ekki einu sinni á klukkuna, hvað þá óskaði þess að geimverurnar ætu þá alla bara strax svo ég kæmist heim að gráta það að hafa gleymt að taka upp Nip/Tuck. Svona er ég menningarleg sjáið þið til.
Á miðvikudaginn dó hleðslutækið fyrir tölvuna mína, sem var bæði gott og slæmt. Slæmt af því ég var tölvulaus og þar með bæði skólalaus og Lost-laus, en gott af því þá hafði ég ástæðu til að fara í Tölvulistann, þar sem ég fæ alltaf heimsins bestu þjónustu hjá heimsins indælustu afgreiðsludrengjum. Einn þeirra ætla ég að fá til þess að leika í einhvers konar stutt/lang/heimilda/ör/draslmynd einhvern daginn, verst að mér láðist að spyrja hvað hann héti. Elska andhetjur, lifi Napóleon Dínamít. Þökk sé heimsins bestu þjónustu er ég semsagt fullhlaðin á ný og farin að skyldublogga. Borðaði líka fullt af ís í fínum Landcruiser áðan svo núna get ég ekki sofnað. Sem er grátlegt þar sem ég þarf að mæta í vinnu snemma í fyrramálið, og sýna svo stórleik annað kvöld. Sem minnir mig á það, ég má bjóða á sýninguna annað kvöld, laugardagskvöld kl. 20:00, ef einhver hefur áhuga þá bara bjallið í mig, eina skilyrðið er að hlæja hátt alltaf þegar við reynum að vera fyndin, hvort sem það tekst eða ekki. Og ég er á fínu skilti utaná Bæjarleikhúsinu, lít að vísu út fyrir að hafa skroppið í þvotti þar sem ég stend milli tveggja stæðilegra karlmanna en algerlega fansí engu að síður, skal setja mynd af því hingað við tækifæri en hvet alla til að taka smá rúnt í Mosó og skoða skiltið. Jón Örn getur sagt ykkur að þið verðið ekki fyrir vonbrigðum. Við erum nefnilega öll brókarlaus. Það selur víst.

Míns eigins kona

Amma bauð í leikhús á laugardagskvöldið, í Iðnó að sjá Hilmi Snæ vera sína eigin konu. Og djíslúís hvað það var yndislegt! Nú skil ég loksins af hverju Hilmir Snær er svona dýrkaður og dáður, hann er svakalegur leikari, var næstum farin að gráta af aðdáun. Ég er sykurpúði. Mæli með því að fólk kíki þangað í kvöldmat og leikhús, ómetanlegt stykki. Lofa.
Á mun menningarsnauðari nótum þá fór ég í bíó í gær að sjá Casanova, og hún er líka yndisleg, á allt annan hátt. Heath Ledger mætti sko alveg eiga mig ef ég væri ekki þegar búin að gefa Josh Holloway úr Lost hjarta mitt. Sorrí Heath Ledger.

Síðustu metrarnir

Generall í kvöld og frumsýning á morgun. Allt gekk viðbjóðslega í gær svo það er komið smá stress í liðið. Aðalstressið mitt í þessu öllu saman fyrir utan hið klassíska "ég á eftir að detta um allar hljómsveitarsnúrurnar" er að ég komi ekki bölvuðum gerviaugnhárunum á mig. Það er búin að vera límug barátta síðustu kvöld því þetta hefur alltaf verið gert fyrir mig, og nú situr litla prinsessan bara í súpunni. Í augnablikinu er svo mikið lím fast á öðru augnlokinu á mér að það klínist oft fast við efri hlutann á augnlokinu og ég fer að líkjast Quasimodo, og svo er hellingur af bláum augnskugga fastur í líminu svo það er nettur glóðaraugafílingur í gangi í bland. Og leikhúsmeiksdrullan, sem ég man núna af hverju ég þoli ekki, er föst í hliðarhárunum á andlitinu á mér og útkoman er myndarlegt par af börtum. Æ fíl só prittí. Þetta er staðan gott fólk, eftir tvo andlitsþvotta, bara svo það sé á hreinu. En þetta er samt ofsa skemmtilegt, og mér finnst pínu sorglegt að æfingatímabilið sé að klárast, og salurinn að fara að fyllast (here´s hoping) af einhverju fólki sem ég þekki ekki. Ég vil bara æfa þar til þetta er gott, sýna eina sýningu fyrir mömmu mína og byrja svo á næsta. Allavega, nóg leikhúsvæl. Meðfylgjandi mynd heitir "Örvænt í sminkinu: Hvað í andsk. er ég að gera hérna?!".
Ég er að fara til Brussel 18. mars með stjórnmálafræðinni. Það sem hræðir mig við það er að við erum að fara að heimsækja fullt af merkilegu fólki í merkilegum stofnunum ESB og NATO, og á hverjum stað er skylda að hver nemandi spyrji að minnsta kosti tveggja gáfulegra spurninga. Síðan ég byrjaði í stjórnmálafræði fyrir næstum tveimur árum hef ég aldrei spurt gáfulegrar spurningar. Aldrei. Ég hef spurt spurninga eins og "gætirðu endurtekið þetta?" og "verður ekkert kaffihlé?". Kommentakerfið er opið fyrir þau ykkar sem luma á gáfulegum spurningum til að spyrja Brussana, ekki bregðast mér núna krakkar!!!
Yfir og út.

Linsan hennar Örnu

Þetta er ég í gegnum linsuna hennar Örnu. Ég vil setja þetta hér því þegar hún verður orðin fræg verður þetta ofsa svalt. Og nýi Kristallinn er ofsa, ofsa góður. Mexíkóskt lime, namminamm. Próf eftir 7 klst. Ó mæ...

Front, front, front my baby...

Göreit. Próf á morgun, mín mætt á Hlöðuna, til í slaginn og hvað gerist? Fæ "This is how I ride my pony" svo svakalega á heilann að það er ekki pláss fyrir neitt annað þar. Garg.
Annars eru engar ekki-fréttanna orðnar að fréttum ennþá. Svo gangi mér bara vel í prófinu á morgun.

Vitlaus hilla anyone..?

Ég fæ alveg sting í hjartað þegar ég heyri fólk sem er að læra stjórnmálafræði í háskóla alhæfa og segja hluti sem leka af fordómarnir og hrokinn, eins og "...þessir vitleysingar þarna niðri..." sem ein notaði í tíma áðan til að lýsa múslimum. Ekki hryðjuverka- eða ofbeldismönnum, heldur bara hinum almenna múslima. *Hrollur*. Það sem hræðir mig er að þetta kemur frá fólki sem er búið að læra ýmislegt um mismunandi menningu og það af hverju kerfið er eins og það er, og á að vita að það er ekkert svart/hvítt í þessu, frekar en öðru. Og fyrst þetta fólk hugsar svona, hvernig hugsa þá hinir sem ekki hafa kynnt sér málið? Fólk þarf alvarlega að fara að hlusta aftur á Dýrin í Hálsaskógi og tileinka sér boðskapinn um dýrin í skóginum og allt það. Þótt það sé auðvitað rakin lygi þegar kemur að alvöru dýrunum í alvöru skóginum, sem borða hvert annað hægri vinstri, en boðskapurinn er skýr engu að síður. Ekki éta mig! Né múslimana!

Gúrkutíð

Það er svosem fullt í fréttum, en það er bara ekkert af því tilbúið til opinberunar á netinu eins og er, og þess vegna er ég að mestu leyti búin að halda goggi hér. Ákvað samt að henda inn nokkrum ekki-fréttum, eða fréttlingum, svo þið hélduð ekki að ég væri hætt að elska ykkur.
- Í apríl er ég á leið til Köben á árshátíð Klassans. Jei!
- Brósi er búinn að fá tvo dverghamstra, Stúf og Snúlla. Okkur var lofað í búðinni að þeir væru perluvinir og grimmilegt að aðskilja þá á sitthvort heimilið.
- Stúfur át í gær nefið á Snúlla. Stúfur hefur í refsiskyni verið gerður útlægur og býr nú í skúringafötu. Við óttuðumst að kisa myndi éta hamstragreyin en þeir eru greinilega fullfærir um það sjálfir. Samt krútt, með eða án nebba.
- Frumsýnum leikritið um miðjan febrúar, skylda að mæta, klappa, og lýsa frammistöðu minni með stórum lýsingarorðum og aðdáunar/öfundartárum í augum.
Skal koma með alvöru fréttir um leið og þær fást staðfestar allar saman. Ciao!

Hostel

Arna bauð í bíó í fyrradag, og þakka ég fyrir það :) Myndin var Hostel, sem Roth og Tarantino komu til landsins til að kynna, og auðvitað safna frumlegum karlrembusögum fyrir spjallþætti vetrarins. Hvað þeir voru að hugsa þegar þeir ákváðu að ráðast í gerð myndarinnar get ég ekki ímyndað mér en ég vona þeirra vegna að þeir hafi annaðhvort verið rammskakkir eða blindfullir þegar þeir skrifuðu undir. Ég kann enga kvikmyndafræðifrasa til að lýsa henni, en ég held því fram að ef maður léti fjórtán ára stráka á fyrsta fylleríinu sínu fá alltof mikla peninga til að gera mynd yrði þetta útkoman.
Maður gæti slysast til að halda að Eli Roth væri þröngsýnn og fordómafullur eftir að hafa séð myndina... Allar konur í henni eru hórur með enga sjálfsvirðingu eða siðferðiskennd, eini homminn er geðsjúkur morðingi og allir sem ekki eru ameríkanar bara almennt eitthvað geðveikir eða vondir. Íslendingurinn í myndinni er fáviti, enda "útlendingur" sem veit ekki betur. Fullt af brjóstum og blóði en enginn sýnilegur tilgangur með einu eða neinu. Ég las viðtal við Roth þar sem hann sagði að hann væri að reyna að koma því til skila að hver sem er væri fær um að fremja illvirki, það byggi í öllum þörfin til að kvelja aðra, en það fannst mér hvergi skila sér í myndinni, ekki einu sinni þó ég vissi að það væri tilgangurinn fyrirfram og væri sérstaklega að leita að því.
Pant ekki selja þeim félögum fleiri sundskýlur.
Samt gaman að komast að því að maður er ekki orðinn svo gegnsýrður af Hollywood klisjum að maður sætti sig við hvað sem er.

Það vill svo til

Sko. Krakkar. Þegar ég blogga ekki í einhvern tíma þýðir það að ég er gersamlega andlaus og leiðinleg og hef ekkert að segja. Þegar þið rukkið mig um blogg í þessu ástandi verður bloggið líka andlaust og leiðinlegt og til þess fallið að breiða út þessi einkenni enn frekar til ykkar sakleysingjanna. Ég skal koma með dæmi:
Í dag byrjaði ég í hraðkúrsinum sem ég verð í þessa vikuna, áður en skólinn byrjar næsta mánudag. Það er yndislega skemmtilegur Skoti að kenna mér, hann gleymdi að vísu pilsinu sínu heima en kom með sekkjapípurnar sínar sem hann spilar víst ofsa fínt á, en það mun ég reyndar skilst mér sannreyna á morgun þegar hann hyggst gefa okkur tóndæmi. Gott og vel.
Ég er með biiilaða tannpínu en samt heldur tannlæknirinn minn því fram blákalt að ég sé með alheilbrigðar tennur. Það þýðir að ég er komin með andlega tannpínu sem er allt annað og verra mál og ekkert gefið við því skilst mér nema klapp á kollinn.
Uh. Já. Ég er farin að sofa eins og manneskja á ný eftir margra ára streð við að sofna allavega fyrir sólarupprás. Núna er ég að blogga rétt fyrir miðnætti og ég hef ekki vakað svona lengi síðan í prófunum, enda ætla ég beinustu leið í háttinn þegar ég er búin að skyldublogga. Ætli þetta sé byrjunin á tíðahvörfum? Ég er allavega farin að vakna spikk og span fyrir klukkan 6 alla morgna, vekjaraklukkulaust, sem hlýtur að teljast til kraftaverka og ég heimta að minnsta kosti titilinn Sir Unnur ef ég verð ekki bara hreinlega tekin í tölu dýrlinga. Dýr-lingur/vett-lingur, tilviljun? Ég held ekki. Sankti Unnur? Nú fæ ég eldingu í hausinn...

Fögur fyrirheit

 Þó það sé í tísku að finnast áramótaheit æðislega hallærisleg þá finnst mér samt nauðsynlegt að staldra við stöku sinnum og íhuga það hvert líf manns stefni, hverju maður hafi áorkað og hvort maður sé sáttur. Áramót eru eins góður tími og hver annar til þess, skila andlegu skattaskýrslunni. Skulda ég eða á ég inni eftir árið?

Árið 2005 vann ég of mikið. Það er mér eiginlega efst í huga þegar ég hugsa til baka, sorglegt sem það nú er. Botna ekkert í því af hverju ég vann svona mikið, en er hinsvegar búin að þjást af endalausu stressi, svefnleysi og pirringi í kjölfarið, allt eitthvað sem ég kallaði yfir mig sjálf. Á næsta ári stefni ég þess vegna að því að vinna töluvert minna, allvega um sumarið, og reyna að hafa meiri tíma til að njóta þess hvað ég á góða og skemmtilega vini.
Árið 2005 var ég andleg eyðimörk. Ég skapaði ekkert sem talandi er um, fór ekki í nein skemmtileg ferðalög eða ræktaði sálartetrið á annan hátt. Þetta er annaðhvort orsök eða afleiðing vinnugeðveikinnar, get ekki ákveðið hvort það er. Á næsta ári ætla ég þess vegna að vera meira skapandi, og kem þar sterk inn strax í janúar með stórleik í litlu leikriti (fylgist með næstu Óskarsverðlaunahátíð). Ég ætla líka að koma mér út fyrir landssteinana á árinu, hvort sem það verður um sumarið eða með skiptinámi næsta haust, passinn verður allavega tekinn í notkun hvernig sem ég annars fer að því. Andlega eyðimörkin á semsagt að umbreytast í andlegan aldingarð! Eden, það er ég.
Árið 2005 var ég ekki ég sjálf. Ég týndi mér í öllu stressinu og finn mig ekki aftur. Næsta ár verður tekið í stórtækar leitaraðgerðir og tilraunir til að forðast að klifra upp á háa hestinn sem er alltaf að þvælast fyrir fótunum á mér, sérstaklega þegar ég drekk gin og tónik... Mikið vona ég að mér líki við sjálfa mig ef ég á annað borð finn mig einhversstaðar.

Þetta er í meginatriðum mitt uppgjör við sjálfa mig þessi áramótin. Ekki svo slæmt en ekki svo gott heldur. Eins og það á að vera. Gangi mér svo vel að vinna í málinu á því herrans, velkomna ári 2006.

Dumbldórsputtinn

Ég á nokkur hefðbundin hlutverk í jólaundirbúningnum í sveitinni, og eitt af þeim er að lita makkann á henni ömmu minni. Botna ekkert í því hvers vegna það kom upphaflega í minn hlut þar sem ég hef aldrei litað svo mikið sem mitt eigið hár, hvað þá annarra, en svona er þetta. Í ár ákvað ég að láta ekki staðar numið við hárið heldur reyna hæfileika mína víðar. Og litaði löngutöng hægri handar kolbikasvarta. Mjög smart. Ég sat svo uppi með það að vera eins og Dumbldór prófessor öll jólin, með hönd sem leit út fyrir að vera hálfbrunnin til kaldra kola. En hárið á ömmu var allavega ofsa fínt, svo ég fæ vonandi að halda starfinu næstu jól. Vona bara að ég fái að halda höndinni líka, þetta er reyndar bara sú hægri sem ég nota ekkert mikið, rétt til að styðja við hluti og gefa fimm og svona, en maður veit aldrei hvenær maður gæti lent í harmónikkuspilsneyðartilfelli eða eitthvað.
Ég hef annars tekið uppá því þessi jólin að vakna alltaf um fimmleytið á morgnana og sofna ekki aftur sama hvað ég reyni. Þetta er ákaflega hressandi og hefur leitt til mikils bókalesturs, prjónaskapar og ég er að verða búin að hlusta á allan Góða dátann Svejk á geisladiskum. Elsku, elsku Gísli Halldórsson. En nú er ég semsagt mætt í vinnuna á ný, fersk og brakandi. Komið og kaupið eitthvað fallegt hjá mér.

Hefðbundin jól

Gleðilega hátíð öllsömul! Ég er í miðju kafi að halda hefðbundnu jólin mín og það gengur alveg eins og í sögu. Allt eftir handritinu þar. Jólaþrif, Þorláksmessukortadreifing, jólamessa, Þórshafnarboð. Mikið gott. Ég sit reyndar uppi með það að hírast heima í minipilsinu sem mamma mín gaf mér í jólagjöf til að spara buxurnar mínar, því það pakkaðist eitthvað undarlega niður í töskuna mína þetta árið, enda aðstæðurnar ekki alveg eins og áætlað var. Lífið og dauðinn eru víst því miður ekki sett á pásu yfir hátíðirnar og bið ég þá sem ekki fengu frá mér jólakveðjur eða jólakort afsökunar, aðstæður buðu ekki uppá það þetta árið, ekki með góðu móti allavega. En þið vitið öll að þið fáið hlýjar jólahugsanir úr Unnsubæ, er það ekki? Pabbinn í New York og fjölskyldan sem hýsir hann fá öll sérstaklega stóra jólakveðju hér.
Í ár er ég opinberlega orðin stór stelpa, því ég fékk tvö jólakort með barna- og/eða brúðkaupsmyndum vinkvenna minna. Eftir að áfallið leið hjá urðu þetta með bestu jólagjöfunum. Sem gerir mig ennþá eldri. En það er kannski bara ágætt, maður er hvort eð er farinn að borga skatta og svoleiðis leiðindafullorðins, alveg eins gott að skella sér þá bara í allan pakkann og fá kostina líka.
En semsagt, kem heim á morgun, sjáumst!

Gleðileg jól!

Þá er ég komin í jólabloggfrí. Ég vona að þið eigið öll yndisleg jól :)

Tapað/fundið

Tapast hefur lítið notaður sjálfsagi. Hann sást síðast í stúdentsprófunum vorið 2003, þá í fylgd með bókinni "Heimspekisögu". Síðan hefur bókin komið í leitirnar en félagi hennar ekki en hans er sárt saknað. Hann er beðinn afsökunar hérmeð á að hafa verið hundsaður að mestu leyti síðustu 22 árin, og elskan, ef þú bara kemur heim skal ég nota þig á hverjum degi. Ég looofa. Prittí plís?

Kreistikjúllinn

Ég hef eignast nýjan vin í prófstressinu. Hann er slakandi og mjúkur og ef ég kreisti hann kemur egg útúr rassinum á honum. Hver getur keppt við það? Má ég kynna my buddy my pal, Kreistikjúlla:

Hvar er inngripið?

Djamma í miðjum prófum eins og kjáni... Af hverju stoppar mann enginn???
Nöldur 1: Karókí vélar eru hámark mannvonskunnar í mínum litla verndaða heimi eins og er, hvaða illmenni fann þetta eiginlega upp? Sitja undir svona gauli í þrjá, fjóra tíma, ekki skrýtið að maður verði svolítið kreisí í hausnum... Vona að það sé bara slúður að Bjössi hafi keypt tækið í þetta skiptið...
Nöldur 2: Það ætti að reka allt ofur-hresst starfsfólk fyrir jólin. Úberógeðishress lúgusjoppustarfsmaður var svo ekki það sem ég þurfti í morgun og ef ég hefði ekki þurft þetta kók til að lifa af hefði ég lokað glugganum og keyrt í burtu um leið og hann gólaði skælbrosandi "Góðan daaaginn!" og hristi smá glimmer úr jólasveinahúfunni sinni. En ég þraukaði, sem voru mistök, því hann tók kókið mitt í gíslingu á meðan hann sýndi mér næstum allt í sjoppunni til að vera viss um að ég vildi ööörugglega ekkert fleira, bauð mér samstarfsdreng sinn (líka úberógeðishress) á rekstrarleigu og klifraði á einhverjum tímapunkti hálfa leið í gegnum lúguna sína og inn í bílinn til mín. Hvolpasvipur og vesældarlegt "Má ég plííís fara núna..?" dugði ekki neitt gegn úberógeðishressleikanum. Ég veit að ég hef nokkrum sinnum verið sjálf þessi úberógeðishressi starfsmaður í gegnum tíðina og vil ég biðja þá sem lentu í mér afsökunar, og lofa að það mun aldrei gerast aftur. Hvar er Amnesty þegar maður verður fyrir svona mannréttindabrotum? Eru ekki einhverjar reglur um að lúgustarfsmenn megi ekki undir neinum kringumstæðum klifra útum lúguna sína? Eða reyna að selja líkama sinn í gegnum téða lúgu?

Return of the Space Cowgirl

Ef einhver er ennþá að skoða þessa síðu þá er ég mætt aftur, klappklappklapp. Til að kæfa þann misskilning í fæðingu er það ekki af því ég hafi svo mikið að segja, heldur bara vegna þess að ég á að vera að læra fyrir Evrópusamvinnu en nenni því ekki. Þar hafið þið það.
Nafna mín orðin ungfrú heimur, ég búin að sækja um á Stúdentagörðunum, flótti til Kúbu á teikniborðinu (afleiðing gífurlegs prófleiða)... Ég ákvað að sækja um á görðunum þegar foreldrar mínir gáfu litla brósa rafmagnsgítar og kraftmikinn magnara í miðri próftörninni minni. Já, maður skilur nú fyrr en skellur í tönnum!
Þrátt fyrir að vera í fáránlega erfiðri próftörn eftir hræðilega önn hefur mér samt tekist að bralla ýmislegt. Kaupa slatta af jólagjöfum, fara á jólahlaðborð og bráðum í jólaglögg, horfa á Cool Runnings, borða fullt af ógeði og missa algerlega alla tilfinningu í rassinum eftir að hafa tekið ástfóstri við að læra á gólfinu. Minn eigin dugnaður hræðir mig. Hins vegar hefur valkvíðinn tekið sig upp á ný, nú fer ég að þurfa að taka ákvörðun um hvort ég ætla í skiptinám og þá hvert, í hvað og hvað lengi. Mig svimar við tilhugsunina...

Blogghlé

Hér verður ekki bloggað allra næstu vikurnar af persónulegum ástæðum, hafið það nú gott öllsömul, ég sný aftur fyrr en seinna hérna.

Unnsa svampur

Ég þarf greinilega að fylgjast betur með umhverfi mínu. Búin að vera í vinnunni í rúma tvo tíma og skil ekkert í því hvað ég er allt í einu orðin eitthvað mjúk og væmin að innan, uppgötva svo að sándtrekkið úr Notting Hill er búið að vera á rípít í spilaranum síðan ég kom... Ég skipti snarlega yfir í Sítt að aftan, og er núna að reyna að föndra herðapúða úr gömlu Séð og heyrt blaði inní bolinn minn. Meira hvað maður er áhrifagjarn af tónlist. Vona bara að engun detti í hug að spila hérna Smack my bitch up eða Burning down the house, það gæti farið afskaplega illa.

Fréttatilkynning dagsins

Í stað þess að vinna í ritgerðunum tveim sem ég á að skila innan skamms verð ég að vinna frá því kl. 16 í dag til kl. 14 á sunnudag. Bara ef ske kynni að þið hélduð að ég væri týnd. Ég verð nú samt í góðum félagsskap í vinnunni, bæði samstarfsfélagalega séð og kúnnalega séð, svo ég spjara mig alveg, en það er alltaf gott að nöldra, bara smávegis svona. Annars er ég komin í bullandi jólaskap alveg, langar ekkert að gera nema maula piparkökur og krulla pakkabönd, en það er ekki í boði alveg strax. Held ég klári ritgerðirnar tvær, vindi mér svo í jólin og klári þau áður en prófin byrja. Síðasta prófið er nefnilega 21. desember og ég fer líklega austur 22., og þó ég hafi í hitteðfyrra keypt allar jólagjafirnar, pakkað þeim inn og komið til skila á hálfum degi er ég ekki viss um að ég treysti mér í svoleiðis læti aftur í ár. Vil allavega heilan dag til að dunda mér við þetta, svona verður maður kröfuharður með aldrinum. Svo ef einhver er í jólainnkaupahugleiðingum ca. 23. nóvember þá vantar mig verslunar- og raulfélaga.