Dumbldórsputtinn

Ég á nokkur hefðbundin hlutverk í jólaundirbúningnum í sveitinni, og eitt af þeim er að lita makkann á henni ömmu minni. Botna ekkert í því hvers vegna það kom upphaflega í minn hlut þar sem ég hef aldrei litað svo mikið sem mitt eigið hár, hvað þá annarra, en svona er þetta. Í ár ákvað ég að láta ekki staðar numið við hárið heldur reyna hæfileika mína víðar. Og litaði löngutöng hægri handar kolbikasvarta. Mjög smart. Ég sat svo uppi með það að vera eins og Dumbldór prófessor öll jólin, með hönd sem leit út fyrir að vera hálfbrunnin til kaldra kola. En hárið á ömmu var allavega ofsa fínt, svo ég fæ vonandi að halda starfinu næstu jól. Vona bara að ég fái að halda höndinni líka, þetta er reyndar bara sú hægri sem ég nota ekkert mikið, rétt til að styðja við hluti og gefa fimm og svona, en maður veit aldrei hvenær maður gæti lent í harmónikkuspilsneyðartilfelli eða eitthvað.
Ég hef annars tekið uppá því þessi jólin að vakna alltaf um fimmleytið á morgnana og sofna ekki aftur sama hvað ég reyni. Þetta er ákaflega hressandi og hefur leitt til mikils bókalesturs, prjónaskapar og ég er að verða búin að hlusta á allan Góða dátann Svejk á geisladiskum. Elsku, elsku Gísli Halldórsson. En nú er ég semsagt mætt í vinnuna á ný, fersk og brakandi. Komið og kaupið eitthvað fallegt hjá mér.

Hefðbundin jól

Gleðilega hátíð öllsömul! Ég er í miðju kafi að halda hefðbundnu jólin mín og það gengur alveg eins og í sögu. Allt eftir handritinu þar. Jólaþrif, Þorláksmessukortadreifing, jólamessa, Þórshafnarboð. Mikið gott. Ég sit reyndar uppi með það að hírast heima í minipilsinu sem mamma mín gaf mér í jólagjöf til að spara buxurnar mínar, því það pakkaðist eitthvað undarlega niður í töskuna mína þetta árið, enda aðstæðurnar ekki alveg eins og áætlað var. Lífið og dauðinn eru víst því miður ekki sett á pásu yfir hátíðirnar og bið ég þá sem ekki fengu frá mér jólakveðjur eða jólakort afsökunar, aðstæður buðu ekki uppá það þetta árið, ekki með góðu móti allavega. En þið vitið öll að þið fáið hlýjar jólahugsanir úr Unnsubæ, er það ekki? Pabbinn í New York og fjölskyldan sem hýsir hann fá öll sérstaklega stóra jólakveðju hér.
Í ár er ég opinberlega orðin stór stelpa, því ég fékk tvö jólakort með barna- og/eða brúðkaupsmyndum vinkvenna minna. Eftir að áfallið leið hjá urðu þetta með bestu jólagjöfunum. Sem gerir mig ennþá eldri. En það er kannski bara ágætt, maður er hvort eð er farinn að borga skatta og svoleiðis leiðindafullorðins, alveg eins gott að skella sér þá bara í allan pakkann og fá kostina líka.
En semsagt, kem heim á morgun, sjáumst!

Gleðileg jól!

Þá er ég komin í jólabloggfrí. Ég vona að þið eigið öll yndisleg jól :)

Tapað/fundið

Tapast hefur lítið notaður sjálfsagi. Hann sást síðast í stúdentsprófunum vorið 2003, þá í fylgd með bókinni "Heimspekisögu". Síðan hefur bókin komið í leitirnar en félagi hennar ekki en hans er sárt saknað. Hann er beðinn afsökunar hérmeð á að hafa verið hundsaður að mestu leyti síðustu 22 árin, og elskan, ef þú bara kemur heim skal ég nota þig á hverjum degi. Ég looofa. Prittí plís?

Kreistikjúllinn

Ég hef eignast nýjan vin í prófstressinu. Hann er slakandi og mjúkur og ef ég kreisti hann kemur egg útúr rassinum á honum. Hver getur keppt við það? Má ég kynna my buddy my pal, Kreistikjúlla:

Hvar er inngripið?

Djamma í miðjum prófum eins og kjáni... Af hverju stoppar mann enginn???
Nöldur 1: Karókí vélar eru hámark mannvonskunnar í mínum litla verndaða heimi eins og er, hvaða illmenni fann þetta eiginlega upp? Sitja undir svona gauli í þrjá, fjóra tíma, ekki skrýtið að maður verði svolítið kreisí í hausnum... Vona að það sé bara slúður að Bjössi hafi keypt tækið í þetta skiptið...
Nöldur 2: Það ætti að reka allt ofur-hresst starfsfólk fyrir jólin. Úberógeðishress lúgusjoppustarfsmaður var svo ekki það sem ég þurfti í morgun og ef ég hefði ekki þurft þetta kók til að lifa af hefði ég lokað glugganum og keyrt í burtu um leið og hann gólaði skælbrosandi "Góðan daaaginn!" og hristi smá glimmer úr jólasveinahúfunni sinni. En ég þraukaði, sem voru mistök, því hann tók kókið mitt í gíslingu á meðan hann sýndi mér næstum allt í sjoppunni til að vera viss um að ég vildi ööörugglega ekkert fleira, bauð mér samstarfsdreng sinn (líka úberógeðishress) á rekstrarleigu og klifraði á einhverjum tímapunkti hálfa leið í gegnum lúguna sína og inn í bílinn til mín. Hvolpasvipur og vesældarlegt "Má ég plííís fara núna..?" dugði ekki neitt gegn úberógeðishressleikanum. Ég veit að ég hef nokkrum sinnum verið sjálf þessi úberógeðishressi starfsmaður í gegnum tíðina og vil ég biðja þá sem lentu í mér afsökunar, og lofa að það mun aldrei gerast aftur. Hvar er Amnesty þegar maður verður fyrir svona mannréttindabrotum? Eru ekki einhverjar reglur um að lúgustarfsmenn megi ekki undir neinum kringumstæðum klifra útum lúguna sína? Eða reyna að selja líkama sinn í gegnum téða lúgu?

Return of the Space Cowgirl

Ef einhver er ennþá að skoða þessa síðu þá er ég mætt aftur, klappklappklapp. Til að kæfa þann misskilning í fæðingu er það ekki af því ég hafi svo mikið að segja, heldur bara vegna þess að ég á að vera að læra fyrir Evrópusamvinnu en nenni því ekki. Þar hafið þið það.
Nafna mín orðin ungfrú heimur, ég búin að sækja um á Stúdentagörðunum, flótti til Kúbu á teikniborðinu (afleiðing gífurlegs prófleiða)... Ég ákvað að sækja um á görðunum þegar foreldrar mínir gáfu litla brósa rafmagnsgítar og kraftmikinn magnara í miðri próftörninni minni. Já, maður skilur nú fyrr en skellur í tönnum!
Þrátt fyrir að vera í fáránlega erfiðri próftörn eftir hræðilega önn hefur mér samt tekist að bralla ýmislegt. Kaupa slatta af jólagjöfum, fara á jólahlaðborð og bráðum í jólaglögg, horfa á Cool Runnings, borða fullt af ógeði og missa algerlega alla tilfinningu í rassinum eftir að hafa tekið ástfóstri við að læra á gólfinu. Minn eigin dugnaður hræðir mig. Hins vegar hefur valkvíðinn tekið sig upp á ný, nú fer ég að þurfa að taka ákvörðun um hvort ég ætla í skiptinám og þá hvert, í hvað og hvað lengi. Mig svimar við tilhugsunina...

Blogghlé

Hér verður ekki bloggað allra næstu vikurnar af persónulegum ástæðum, hafið það nú gott öllsömul, ég sný aftur fyrr en seinna hérna.

Unnsa svampur

Ég þarf greinilega að fylgjast betur með umhverfi mínu. Búin að vera í vinnunni í rúma tvo tíma og skil ekkert í því hvað ég er allt í einu orðin eitthvað mjúk og væmin að innan, uppgötva svo að sándtrekkið úr Notting Hill er búið að vera á rípít í spilaranum síðan ég kom... Ég skipti snarlega yfir í Sítt að aftan, og er núna að reyna að föndra herðapúða úr gömlu Séð og heyrt blaði inní bolinn minn. Meira hvað maður er áhrifagjarn af tónlist. Vona bara að engun detti í hug að spila hérna Smack my bitch up eða Burning down the house, það gæti farið afskaplega illa.

Fréttatilkynning dagsins

Í stað þess að vinna í ritgerðunum tveim sem ég á að skila innan skamms verð ég að vinna frá því kl. 16 í dag til kl. 14 á sunnudag. Bara ef ske kynni að þið hélduð að ég væri týnd. Ég verð nú samt í góðum félagsskap í vinnunni, bæði samstarfsfélagalega séð og kúnnalega séð, svo ég spjara mig alveg, en það er alltaf gott að nöldra, bara smávegis svona. Annars er ég komin í bullandi jólaskap alveg, langar ekkert að gera nema maula piparkökur og krulla pakkabönd, en það er ekki í boði alveg strax. Held ég klári ritgerðirnar tvær, vindi mér svo í jólin og klári þau áður en prófin byrja. Síðasta prófið er nefnilega 21. desember og ég fer líklega austur 22., og þó ég hafi í hitteðfyrra keypt allar jólagjafirnar, pakkað þeim inn og komið til skila á hálfum degi er ég ekki viss um að ég treysti mér í svoleiðis læti aftur í ár. Vil allavega heilan dag til að dunda mér við þetta, svona verður maður kröfuharður með aldrinum. Svo ef einhver er í jólainnkaupahugleiðingum ca. 23. nóvember þá vantar mig verslunar- og raulfélaga.

Bókalaus og tímalaus

Nú er ég komin á fullt span að reyna að vinna upp allt sem ég missti úr meðan ég var veik. Eini gallinn á því plani er að ég hef ekki mjög mikinn tíma til þess þar sem ég er alltaf að vinna, upprunalega planið mitt fyrir veturinn gerði víst ekki ráð fyrir neinum óvæntum uppákomum, það er ég að sjá núna... En tímaleysi er nú ekki nýtt vandamál í mínum bókum, og ég geri ráð fyrir að það sleppi fyrir horn eins og það hefur gert hingað til. Stærsta (og hneykslanlegasta) vandamál dagsins er að bókin sem ég átti að kaupa fyrir einn kúrsinn minn meðan ég var lasin, en komst ekki til að gera fyrr en áðan, er uppseld, og kemur ekki aftur fyrr en í fyrsta lagi eftir hálfan mánuð. Þetta gerðist líka í fyrra, ég fékk ekki kennslubókina í hagfræðikúrsinum mínum fyrr en mánuði eftir að skólinn byrjaði og gat þar af leiðandi ekkert byrjað að læra fyrr en þá. Er til of mikils ætlast að skyldulesefnið í kúrsunum við skólann sé bara til, jafnvel eins og mánuði fyrir próf? Garg! Jeminn eini hvað ég er hress í dag...

Æi...

Ég er komin með samviskubit yfir að hafa líkt Kastljóss-Jóhönnu við Myrkrahöfðingjann. Mér finnst hún nefnilega að hárinu slepptu ofsalega indæl og góð sjónvarpskona og á þess utan ekkert með að vera að gagnrýna neins hár eins og er. Mitt er í augnablikinu mun djöfullegra en hennar hár nokkurn tíma. Nú vona ég að litla glerhúsið mitt fái að standa örlítið lengur...

Dagur 11

Ég get mælt með fínum einkaþjóni þegar þessu öllu lýkur. Mömmu minni. Það er svoleiðis dekrað við aumingja litlu píslarvottar-mig þessa dagana. Eldað ofaní mig mat sem hálsskrípið mitt og maginn gætu náðarsamlegast mögulega átt friðsamleg samskipti við, allt keypt samstundis sem mig gæti hugsanlega langað í (en langar svo einmitt ekki í þegar ég sé það fyrir framan mig), boðist til að leigja spólur ef mér skyldi detta í hug að finnast endursýningar á skjáeinum ekki lengur skemmtilegar og almenn skemmtilegheit og vorkunn stunduð allan sólarhringinn. Koss handa elsku mömmu minni :*
Hún fer hinsvegar að vinna á morgun svo staðgengill óskast, og tekið er við umsóknum í kommentakerfinu.
Allt sem mér dettur í hug að skrifa tengist sjónvarpi, kannski af því við sjónkinn erum að renna saman í eitt. Mér finnst sæta og ljúfa Ragnhildur Steinunn frábær í Kastljósinu, á meðan Jóhanna stendur sig prýðilega... svo lengi sem maður horfir ekki á hana. Eftir að hún litaði á sér hárið og uppgötvaði augnblýantinn minnir hún helst á Myrkrahöfðingjann. Sem ég hef ekki að mínu viti séð, en það kæmi mér allavega ekki á óvart að hann væri gervidökkhærður með fullt, fullt af augnblýanti, sjáið bara Marylin Manson! Mér finnst nýja Kastljósið skemmtilegt. Og mér finnst, eins og Ögmundi Jónassyni áðan, að við eigum frekar að vera góð við gamla fólkið núna og geyma annars mjög fína hugmynd um tónlistarhús bara í noookkur ár. Ég veit við þurfum að hlúa að listunum og miðbænum og ég er algjör listasnobbarahræsnarapjalla sjálf og myndi finnast ég ennþá merkilegri eftir að hafa farið í svona fínt tónlistarhús, en getur það ekki beðið bara smááá? Ég veit ég er dramatísk en ég er bara pínu veik núna og veit það er tímabundið og ég verð bráðum aftur eins og nýsleginn túskildingur, og það er heil fjölskylda og vinahópur sem dekrar við mig á meðan, en mér líður samt bölvanlega. Hvað þá ef mér liði svona (tala nú ekki um verr), vissi að það væri líklega komið til að vera og versna, ætti engan eftir til að hugsa um mig og færa mér vatnsmelónu og vídjóspólur og vorkenna mér og knúsa mig og vera ekki skítsama um mig (af því það væru allir staddir á opnun nýja tónlistarhússins líklega). Það finnst mér hljóma verr en tárum taki og vil ekkert tónlistarhús fyrr en aldraðir og fatlaðir og geðsjúkir geta líka verið glaðir og kátir þegar það opnar. Og hana nú.
(Eftir þessa umfjöllun finn ég mig knúna til að taka fram að meðfylgjandi mynd er af mömmu minni elskulegri, ekki Ögmundi Jónassyni, Myrkahöfðingjanum eða tónlistarhúsi).

Dagur 10

Ég lít út eins og Johnny Bravo. Og ég er ekki bara að kvabba hérna, fólk er í alvöru að segja mér það. Ég kvartaði þegar fólk sagði að ég væri eins og Renée Zellwager, en af tvennu illu þá er það nú skömminni skárra en hr. Bravo, en ég verð samt að játa að ég sé frekar svipinn með okkur heldur en mér og frk. Zellwager. Ég er hamsturinn sem var duglegastur að safna fyrir veturinn.

Kaldhæðni ársins

Ég, Unnsa litla, er komin með kossasótt. Ef það er ekki kaldhæðni ársins má ég hundur heita. Var semsagt áðan greind með einkirningasótt og tekin af sýklalyfjaógeðinu sem lét mig kúgast í alla nótt. Gaman að vera búin að vera í fjóra daga að óþörfu á lyfi sem, eins og læknirinn orðaði það mjög svo fræðilega "er eins og að draga gaddavír gegnum magann á sér". Jakkbjakk. Jæja, farin að slefa.

Varúð - inniheldur sjálfsvorkunn

Nú er ég búin að vera veik í meira en viku og farin að naga veggi af leiðindum. Er í þessum töluðu að horfa á barnatímann. Ég kem ekki heil á geði útúr þessu, það er nokkuð ljóst... Get ekki einu sinni borðað ís eins og maður á að gera þegar maður er veikur því mér er svo óglatt, mataræðið mitt síðustu daga hefur samanstaðið af ávaxtasafa og vatnsmelónu. Ef ég passa mig ekki verð ég mjó. Er samt glöð að það er búið að komast að því hvað er að mér, illskeytt streptókokkasýking í hálsinum, og mér til mikillar gleði komin á sýklalyf við því. Þau virðast samt ekkert vera að virka því nú er ég búin að taka þau í þrjá daga og er nákvæmlega eins, með næstum 40 stiga hita, fullan háls af einhverju sem ég vil ekki vita hvernig lítur út (en óttast að ég muni þurfa að horfast í augu við fyrr en seinna...) og fullan líkama af ógleði. Flest ykkar vita líklega að sýklalyf eru ekki vinir mínir, er með ofnæmi fyrir einhverju af þeim og dó bara næstum síðast þegar ég reyndi að leika við þau. Þessi sem ég er á núna eru fyrir ofnæmispésa eins og mig, en ég er að verða ansi hrædd um að þetta sé bara smartís því það er ekkert að gerast. Kvartikvartikvart. Mér er samt í veikindum mínum búnar að berast nokkrar afmælisgjafir, sjúkravitjanir og sjúkrasímtöl og sms, sem er búið að vera mjög hressandi, takk fyrir að hugsa svona fallega til mín (ef þið sæuð hvað ég er ljót akkúrat núna mynduð þið snarhætta því, en það er annað mál). Hrefna meira að segja kom gjöf til mín frá Köben þessi elska, og Jóhanna færði mér lítinn bút af Ameríku. Þið eruð yyyndislegar! Setti inn mynddæmi af Jógu og Hrefnu á góðum stundum, en það er eitthvað pakk með þeim á myndunum, verðið bara að horfa framhjá því.

Bóhem í búri

Eins og ég er nú mikil kaffihúsarotta og finnst yndislegt að sækja þangað tónleika og aðra viðburði sem láta mér líða eins og ég sé æðislega menningarleg og hipp og kúl, þá er eitthvað sem gengur ekki upp við það. Nú er Airwaves byrjað og ég plantaði mér á Nasa í gærkveldi, tilbúin að drekka í mig menninguna og hippið og kúlið. Sem ég og gerði, en það reyndist samt krefjast meiri viljastyrks af minni hálfu en ég hefði haldið. Það var nefnilega svo kæfandi reykmökkur á staðnum að mér tókst að fá þessa líka fínu innilokunarkennd og "ég get ekki andað hjáááálp" tilfinningu, að ef ég væri ekki svona vel uppalin hefði ég hlaupið volandi út. Ég var á endanum meira að segja komin með innilokunarkennd í airwaves armbandinu mínu, því það næst ekki af. Er eitthvað svo endanlegt. Skuldbindingafóbía anyone? Svo kom ég heim og hélt að málið væri dautt, en viti menn, vaknaði hvað eftir annað í nótt með lungun full af ímynduðum reyk og þurfti að rjúka útí glugga og hnusa útí loftið. Ég held ég sé að verða gömul kreddukerling. Hvar ætli okkar vettvangur sé eiginlega fyrst Þjóðarsálin er búin að leggja upp laupana? Í pottinum í Laugardalslauginni? Ó ef ég væri bara svöl eins og Hermigervill pallíettupjakkur var í gær. Hann fékk pottþétt ekki innilokunarkennd í armbandinu sínu.

Átsj...

Manni getur nú sárnað, lélegar og ljótar...? Ég er í sjokki. Sem betur fer finnst litla górillugenginu mínu myndirnar mínar ofsalega fínar, og eru tilbúnir að beita léttu og hressandi ofbeldi alla þá sem voga sér að gagnrýna hæfileika mína sem ljósmyndara. Sem er lygi, taka Arnar Sigurð í mesta lagi í bóndabeygju en menn hafa nú lært kurteisi af minna. Sjáið bara hvað þeir voru reiðir og sárir fyrir mína hönd þessar elskur:

Loðið myndablogg

Við stelpurnar skelltum okkur á Galileó til að kveðja Bylgjuna okkar sem ætlar aftur að yfirgefa okkur fyrir frægð og frama í Danaveldi. Hvernig ætli það sé að vera svona eftirsóttur? Hm. Ég ætlaði að vera sniðug og aldrei þessu vant taka myndir, og senda þær svo hingað á bloggið til að gleðja alla þá sem hafa gegnum tíðina kvartað yfir myndaleysinu hérna. En þá voru allir myndavélaminniskubbar fullir svo ég tók bara óskýrar og loðnar myndir á símann minn og það verður að duga í bili. Fæ allavega plús í kladdann fyrir að gera mitt besta. Bylgja var auðvitað sætust í kvöld, en það er standard því hún var heiðursgesturinn. Linda, Björk, Hrönn, Magga og ég vorum líka skítsæmilegar, sérstaklega svona óskýrar. Eftir matinn fór ég svo og hitti Örnu og Móniku og við röltum á milli kaffihúsa í einhverri taugaveiklun í smástund, Arna varð fyrir ansi hressandi, rússneskri kynferðislegri áreitni og Mónika tók kokkinn á Óliver í sálfræðilega bóndabeygju. Kvöldið endaði svo á að Arna sveif á Laugaveginum, eins og þið sjáið á síðustu myndinni, er þetta ekki merki um of mikla koffeinneyslu..?

Ætli ég geti bloggað með myndum?

Það er að segja myndum sem aðrir sjá en ég, bloggið mitt hefur alltaf verið myndskreytt í mínum huga. Eins og svo margt annað... En reynum þetta. Ef allt er eins og hugur minn ætti hér núna að sjást mynd af ösnum í buxum. Hvað er skemmtilegra en það??? En sjáið þið þá líka?

Fireball

Þá er ég búin að sturta í mig góðum skammti af töfraduftinu hennar Jógu minnar, hausinn á mér orðinn að glóandi eldhnetti (strákurinn á næsta borði er greinilega að reyna að ákveða hvort hann eigi að segja mér að ég sé um það bil að fara að fuðra upp eða láta mig komast að því "the hard way") og heilastarfsemin aftur komin í gang. Ég segi "aftur" því árið 1995 virkaði hún tímabundið þegar ég skilaði stórgóðri ritgerð um bókina "Pelastikk" og fékk 9,5 að launum. Ég er tilbúin að tækla Evrópusambandið eins og það leggur sig ásamt Atlantshafsbandalaginu, Evrópuráðinu, Kola- og stálbandalaginu og öllum litlu vinum þeirra. Koffein er skemmtilegt. Jíha!

These foolish games...

Elínborg vogaði sér að klukka mig svo hér koma fimm gagnslausar staðreyndir um mig. Ekki að margar staðreyndir um mig séu sérstaklega gagnlegar yfir höfuð...
1. Á sumrin fæ ég þrjár freknur, allar á nefið. Ekki fleiri, ekki færri. Þrjár. Alltaf. Og mér þykir vænt um þær.
2. Mér finnst að allt sem er gert úr kjötfarsi eigi að vera ólöglegt, ásamt kjötfarsinu sjálfu og áhöldum til framleiðslu þess. Þeir sem opinberlega játa neyslu þess ættu að skammast sín og leita sér hjálpar hjá 12 spora prógrammi í sínu hverfi.
3. Ég hef ekki ennþá séð kvikmyndina Braveheart. So sue me.
4. Þegar ég er alein í sundlaug þá syndi ég eins hratt og ég get í djúpa helmingnum því ég er svo hrædd um að það komi hákarl og borði mig. Ekki í grunnu samt. Bara djúpu.
5. Mér finnst yndislegt að lesa í baði, og þar fer stærstur hluti míns próflesturs fram, en er haldin fordómum gagnvart þeim sem lesa á klósettinu. Það er bara eitthvað rangt við það krakkar.
Jahá. Ég segi klukk Bylgja, Dabbi, Ásla, Ásdís og Íris Björk. Ef þetta eiga að vera fimm manns... Geri allavega eins og Ella bara, veit ekkert hvernig reglurnar eru... Krassandi alveg hreint.

Lyktin, stemmningin, hljóðin...

...it´s all coming back to me. Fór í leikhús í gær og sakna þess að vera að dútla við að leika og prakkarast. En það eru bara ekki nógu margir klukkutímar í sólarhringnum. Ætla í staðinn bara að vera dugleg að fara og sjá það sem aðrir eru að dunda sér við í vetur. Amma og afi buðu á Edith Piaf, og það var yndislegt! Finn ekkert nógu fínt til að lýsa Brynhildi Guðjóndsdóttur aðalleikkonu, þið verðið bara að sjá hana sjálf. Þessi rödd... Og allt hitt flott líka, er sérstaklega hrifin af leikmyndinni, hún er rosalega einföld en virkar 150% í öllum atriðunum, sem mér finnst magnað. Svolítið táknræn, svona eins og búr, og bara rosalega vel hugsuð. Klappklappklapp, mikið er ég fegin að ég sá þetta.
Og ég er búin að týna símanum mínum og fá nýjan, en á engin símanúmer lengur og þar með hvorki vini né vandamenn. Ef þið nenntuð að senda mér sms með símanúmerunum ykkar yrði ég ofsa kát, sama hversu mikið eða lítið ég þekki ykkur, ef við tölum saman at all vil ég endilega fá númerið aftur. Annars er þetta líka gott tækifæri til að klippa mig út úr lífi ykkar fyrir fullt og allt og hverfa út í tómið. Mæli samt ekki með því, ég er fín stelpa.

41 ár

Á laugardaginn ætlum við að halda uppá það að Björk og Bylgja verða samtals 41 árs. Af því tilefni erum við (les. Bylgja og Lára) búnar að plögga allskonar frítt pláss og áfengi á skemmtistöðum bæjarins enda erum við skvísur og hver staður bættari af því að hafa okkur, sérstaklega svona lausar á því og í glasi. Upphitun verður heima hjá Björk í nýja húsinu hennar sem ku vera algjör draumur í dós, og gaman að fá að sjá það, líka of langt síðan við prökkuruðumst allar saman síðast, held svei mér þá að það hafi líka verið hjá Björk, þegar hún útskrifaðist úr snyrtifræðinni. Sem er lygi, var haldið svakalegt Sálarball í sumar en ég stakk af og ætla að láta eins og það hafi aldrei gerst. En semsagt, stelpan að fara að tjútta aðra helgina í röð og búin að lofa sér næstu líka, held ég sé komin í ruglið bara. Naumast hvað maður er villtur, ætli ég sé alkóhólisti? Ekki fyndið? Ok...

Hádegisfundur vagínanna

Fór á æðislega kvenlægan hádegisfund áðan, þennan hér semsagt, þar sem Lára Marteinsdóttir ætlaði að fjalla um kvikmyndir og kyngervi, og hátt hlutfall fæddra drengja í kvikmyndum. Ætlaði segi ég því hún gerði það ekki. Hún sýndi okkur bara nokkur atriði úr uppáhaldsmyndunum sínum og muldraði eitthvað á meðan sem heyrðist ekki því myndirnar voru svo hátt stilltar. Fann aldrei tenginguna við efnið sem hún ætlaði að fara yfir, sem hljómaði annars fannst mér mjög spennandi, dáldið svindl að lofa hádegisfundi um eitthvað en undirbúa hann svo að því er virtist ekki neitt að öðru leyti en að smella sér út á vídjóleigu á leiðinni á fundinn og grípa nokkrar karlrembumyndir. Verð líka að segja að mér fannst vanta umfjöllun um Two Lesbians and a Plumber, það hefði örugglega verið ný vídd á annars mjööög óáhugaverðum fundi.
Bloggið mitt er að breytast í mína eigin persónulegu Þjóðarsál, þar sem ég nöldra yfir því hvað ég sé tussuleg og að aðrir standist ekki væntingar. Gjössovel.

Kona dagsins...

...er ég. Af því þetta er mitt blogg og ég ræð. Líka af því ég sló persónulegt met í bæði myglu OG leti, sem er afrek. Minni sjálfa mig soldið á úfna dúddann í Notting Hill í dag, nema minna fyndin og með meiri brjóst. Svo er ég búin að sitja á Hlöðunni í allan dag og komast að því að ef maður virkilega virkilega ætlar sér ekki að læra er hægt að gera ýmislegt skemmtilegt annað hérna. Eins og að blogga (allt er hey í harðindum). Gera lista yfir stellingar sem láta mann ekki fá náladofa í tærnar(stuttur listi. Ein. Sitja eins og manneskja, sem ég einmitt get ekki, er með náladofa í tánum es ví spík. Góð saga). Búa til stöðurafmagn með því að nudda sokkunum ofsa hratt eftir gólfteppinu og gefa sofandi fólkinu smá straum. Útskýra af hverju maður er að nudda sokkunum ofsa hratt eftir gólfteppinu og gefa nývaknaða og pínu pirraða fólkinu smá straum. Pavtí pavtí.

Foj

Ég er skrímsli. Með hor. Klíni því samt ekki á veggi eins og subburnar sem Mangó þarf að díla við á Spáni. En ég er samt með bólgin augu, rautt nef og óþrjótandi uppspretta pirrandi óhljóða. Og til að toppa það hvað maður er eitthvað off þegar maður er svona stíflaður og ringlaður þá var ég rétt áðan að slasa mig á abt mjólkinni minni. Mig langaði að fara að skæla og fá að fara heim að borða frostpinna undir sæng.

Allt að gerast

Brjálað, brjálað, brjálað. Búin að glósa meira á viku en ég gerði allar síðustu tvær annir samanlagðar, námskeið að byrja í vinnunni og allt í geðveikinni þar, bíllinn bilaður, byrjaði með nýju tímana mína í Veggsporti og þar er fámennt en góðmennt eins og er og svo tók ameríski aðdáandinn sinn tíma. Ætti að vera á prósentum hjá Flugleiðum. Í öllu þessu rugli núna er reyndar mjög freistandi að hoppa bara til Los Angeles og gerast svona "trophy wife", láta bara klóra sér á hausnum og dást að sér allan daginn, en einhvern veginn grunar mig að það gæti orðið ööörlítið leiðigjarnt til lengdar.
En allavega, það er eitthvað við lagið Fix you með Coldplay sem gerir mig alveg æðislega dramatíska, fæ sömu tilfinningu og Bridget Jones lítur út fyrir að hafa í byrjun á skárri myndinni meðan hún hlustar á All by myself. Þetta veit ég bara af því að ég er á bílnum hennar mömmu eins og er sem er búinn sárt saknaðrar rásar tvö. Er í viku búin að hafa alveg sæmilega hugmynd um hvað er að gerast í heiminum bara. Var semsagt fellibylur í BNA, fyrir þau ykkar sem eiga ekki heldur bíl með útvarpi. Já, og kosningar yfirvofandi í Þýskalandi, Angela er að vinna, þó engum virðist líka við hana. Fæ bílinn minn aftur eftir nokkra daga og þá verður það fáfræðisalsæla (ignorance is bliss) á ný.

Nett geðvonska...

Fór í fýlu útí bloggið mitt og refsaði því með því að færa það í skuggalegan afkima internetsins (þeir eru alveg nokkrir) en svo rann mér reiðin fljótlega og hér er það, komið aftur heim.
Ég veit að allir eru núna æðislega reiðir útí mávana í borginni, fyrir að vera of duglegir að búa til egg og unga og koma þeim á legg og svona. Stefnir í að þeir verði skotnir í þúsundatali og hent í ruslið, sem er ferlega rómó tilhugsun finnst mér. Ekki að þeir séu fugla saklausastir. Þeim finnst gott partí að borða hina fuglana og svona, sem ég er ekki fylgjandi heldur svo ég neita staðfastlega að taka afstöðu með eða á móti mávum takk. Hinsvegar langaði mig að deila með ykkur lítilli sögu. Og takið nú eftir. Ég sá nefnilega ferlega smart máv á miðvikudaginn þegar ég var að bíða á bílastæðinu við Smáralind eftir að mamma mín kæmi að sækja mig í mánaðarlegar pyntingar (les. vax). Þar var mávur, æðislega venjulegur í útliti, pínu úfinn og illa tilhafður og svona, alveg niðursokkinn í að gera eitthvað sem virkaði spennandi. Ég vildi ekki missa af fjörinu og fór að fylgjast með hvað væri svona gaman. Þá var fuglsanginn í miðju kafi að reyna að ná brauðbita úr stórum, glærum plastpoka, og hann var greinilega enginn viðvaningur, þetta var fagmávur hinn mesti. Bíta, lyfta, hrista, bíta, lyfta, hrista... Og alltaf í rétta átt, það var ekkert tilviljanakennt við þetta starf hans, hann vissi hvar brauðið var, hvar gatið á pokanum var og var greinilega búinn að heyra að það er ekki mælt með að stinga höfðinu mikið ofaní plastpoka. Hann var sniðugur. Og fékk brauðið sitt að lokum, eftir gífurlega skipulagningu og lýtalausa framkvæmd. Minnti mig á þann ágæta máv Jónatan Livingston Máv, en svona myndi ég einmitt ímynda mér að hann næði sér í næringu milli strangra listflugsæfinga. Góð, góð bók. En semsagt, mávar eru pínu sniðugir líka. Sko.
Já, og tilkynning frá Neytendahorni Unnsu: Ooofsalega góð græn epli í Nóatúni við Nóatún. Nammi, namm. Tími varla að borða mín, þau eru svo falleg.

Menningardýrið

Í tilefni menningarnætur ætla ég að heiðra vinnumenningu landans, betur þekkta sem vinnuhólisma, og vinna 12 klst. Treysti á að mamma manni listagalleríin á Skólavörðustígnum fyrir mína hönd, en það erum við annars vanar að gera saman, töluvert meira fútt í því en að bora í nefið í tómu World Class til tíu í kvöld en einhver verður að heiðra annars vanrækta menningu vinnuhólistanna. Ég fórnaði mér fyrir liðið.
En þegar ég er búin að loka búllunni ætla ég að gera mig ofsa sæta og ganga í skrokk á eins og einu rauðvínsglasi á einhverju gasalega menningarlegu kaffihúsi (les. hvar sem er þar sem er ekki aaalveg troðið af menningarvitum). Ef það líður ekki yfir mig eftir það af þreytu ætla ég að tvista til að gleyma, en bara ef ég finn dansgólf þar sem ég get fengið að minnsta kosti átta fercentimetra fyrir mig og hallærismúvin mín. Ekkert grín að vera lítill á of troðnu sveittu dansgólfi, nefið á mér er nefnilega þar sem handakrikarnir á öllum hinum eru. Bjakk... :p