Æ hvað fólk getur gert mig hissa stundum. Það var brotist inn í bílinn minn í nótt, steini hent í gegnum gluggann á honum Trausta litla sem aldrei gerir neinum neitt, og öllu rótað út um allt. Allt rifið úr hanskahólfinu og öllum töskum sem voru í bílnum og fleygt um öll gólf, og þar sem ég bý hálfpartinn í bílnum þessa dagana var af nógu að taka í drasldeildinni. Í bílnum var stafræn myndavél, geislaspilari, vodkaflaska, húslyklar, grafískur vasareiknir og hitt og þetta sem maður myndi ætla að viðkomandi óprúttni aðili hefði á brott með sér, en það gerði hann ekki. Engu var stolið. (Nema auðvitað stoltinu hans Trausta og svo mun kosta sitt að fjárfesta í nýrri rúðu.) Svo nú vil ég vita, af hverju í ósköpunum að leggja það á sig að brjótast inn í bíl bara til að rusla svolítið til?? En jæja, ekki kvarta ég, hefði víst getað verið mikið verra.
Pabbarnir mínir eru samt hetjur dagsins, annar reif sig á fætur klukkan þrjú í nótt og keyrði hálfa leið á heimsenda til að setja plast fyrir opna gluggann því það var svo mikil rigning, og hinn veitti mér áfallahjálp, gaf mér tebolla til að gráta í og hjálpaði mér að koma lagi á innvolsið (í bílnum, mitt var í fínu lagi). Svona er maður nú ríkur af foreldrum.

Þá er fyrstu vísundaferðinni lokið, og ég verð nú bara að segja að malbik er merkilegra fyrirbæri en mig grunaði og ég segi það ótrúlegt en satt án minnstu kaldhæðni. Að vísu mættu ekki nema 14 vísundar í þessa ferð (reiknað hafði verið með 40) og vegna samviskubits gagnvart gestgjöfum okkar var þögult samkomulag í hópnum um að reyna nú að gera veitingunum sem best skil miðað við höfðatölu. Og það gerðum við svo sannarlega, og stóðum okkur með endemum vel! Svona er maður nú vel uppalinn :)
Þaðan var förinni heitið á þýskt októberfest, þar sem vísindalega söngvatnið nýttist okkur vel og jóðlið fékk alveg nýja vídd...
Athyglisvert kvöld...

Eftir smá niðursveiflu í áhuganum á náminu held ég að ég sé komin í þrjóskukast númer tvö! Allavega er ég aftur komin með smá einbeitingu og rétt rámar í af hverju ég er að leggja þetta á mig. Nema þegar ég er að gera P dæmin í eðlisfræði, þá man ég það aldrei, en svo rifjast það upp eftir smá svefn/kaffi/ofbeldi. Svo vei! :)
Já, og ég hef allt kvenkyns í lífi mínu hérmeð grunað um að vera eigi einsamalt þar sem mig dreymir eintómar barnsfæðingar þessa dagana (næturnar...). Ég kynni afskaplega vel að meta það ef viðkomandi myndi bara játa syndir sínar fljótlega svo ég geti hætt að hafa áhyggjur af að það verði ég!
Annars er ég að verða guðmóðir á sunnudaginn, en er það nokkuð tekið með?...

Eftir meira en hálfs árs blogg eru hlutirnir loksins farnir að gerast. Komin með athugasemdakerfi sem er að vísu ennþá svolítið ódýrt í útliti en fyrr eða seinna mun það verða lagfært, kemur allt með kalda vatninu. En nú má fólk gjarnan láta vita af sér því ég er forvitin um hverjir aðrir en minn einlægi aðdáandi Gunni Helgi lesa þetta í alvöru :)

Ég er ekki alveg sátt við afköst vina minna við að svara neyðarköllum mínum þegar mér leiðist. Heimta endurbætur. Ég er stödd í tölvunni uppá Hlöðu að deyja úr vigrum og fylkjum og sendi út svona 10 neyðarköll í formi sms-skilaboða hingað og þangað og enn sem komið er hefur enginn látið svo lítið að vorkenna mér og senda mér samúðarkveðju. Þetta skal ég muna næst þegar stærðfræði ræðst á ykkur kæru vinir! Foj...

Mig langar bara að minna í hógværð minni á að nú fer að styttast í að ég eigi stórafmæli, og kannski kominn tími til að fara að huga að gjafakaupum?

Var að skríða inn úr dyrunum eftir fyrsta verklega eðlisfræðitímann minn. Ég er með magnaðan hausverk og hálfsjóveik eftir að hafa glápt á flöktandi línu á skjá í fjóra tíma, vonandi af öllu hjarta að ég sæi eitthvað gáfulegt útúr henni, sem gerðist aldrei. Eins freistandi og það nú væri að klína því á kennarann get ég það því miður ekki með góðri samvisku, hann má eiga það að hann svaraði öllum mínum ljóshærðu spurningum eins og þær væru fullkomlega eðlilegar og þegar ég sat bara og blikkaði heimskulega eftir langar og strangar tilraunir til útskýringa reyndi hann meira að segja að teikna skýringamyndir handa mér, og allt var þetta framkvæmt með fullkomnu jafnaðargeði. Góður kennari, en leiðinlegustu fjórir tímar sem ég hef upplifað á ævinni (þess má geta að ég hef bæði setið gegnum Titanic og Star Wars: Attack of the Clones svo þetta eru stór orð).
Eftir nokkrar umræður var því varpað fram að kannski væri betra að horfa á sveiflusjána í gegnum bjórþoku og verður sú kenning prófuð í næstu tilraun. Skál fyrir því!

Ég er búin að vera að reikna sama dæmið í tvo daga! Tvo daga! Og ég er búin með a) liðinn, á bara b) og c) eftir fyrir MORGUNDAGINN!!! Ef einhver getur minnt mig á hvað í ósköpunum ég er að gera hérna þá má hann vinsamlegast stíga fram núna áður en ég geng berserksgang um bókasafnið stingandi fólk með skrúfblýantinum mínum.

Ég hef hérmeð misst kúlið. Alveg.
Það var gaman meðan það entist...

Mikið gasalega eignast maður marga vini og hratt þegar maður neyðist til að vera á bíl á djammkvöldum. Ég kaupi mér vini og vinsældir og skammast mín ekkert fyrir það! En mikið er nú alltaf leiðinlegt að sjá sæta stráka eyðileggja ímyndina með því að opna munninn og reyna að tjá sig. Mín kenning er sú að hárgel hafi slævandi áhrif á heilasellur, og langar að biðja alla myndarlega stráka sem hafa ekkert að segja vinsamlega um að þegja bara og vera sæta. Takk.

Fyrsti dagur minn sem verkfræðinema að kveldi kominn, og gekk svona líka stóráfallalaust. Allar líkur á því að stóráfallið bresti samt á á morgun þegar ég fer í fyrsta stærðfræðitímann minn... Átti reyndar von á því í allan dag að einhver myndi pikka í öxlina á mér og benda mér á að háskólinn væri því miður ekki fyrir börn, en það gerðist furðulegt nokk ekki. Sér í alvöru enginn að ég er of lítil til að vera í háskóla?!!

Brjálaður Íri kominn og farinn, en þetta fór betur en á horfðist. Hann hafði engan áhuga á neinu sem heitir náttúra nema hann gæti verið nakinn þar, þannig að Bláa lónið var heimsótt tvisvar, skýlulaust að sjálfsögðu, afskekktur hraunbútur var heimsóttur einu sinni til nakinna myndataka (veit ekki hvaða bækling hann las eiginlega!) og auðvitað háttaði hann sig einu sinni í miðbænum líka til að viðhalda þemanu. Ef ég kynni að setja myndir á netið myndi ég deila þeim með almúganum en enn sem komið er verður ímyndunarafl ykkar að duga. Ég gerði nokkrar persónulegar og misgagnlegar uppgötvanir; ég hef meira drykkjuþol en mig grunaði, ég er vonlaus í glímu og mun alltaf tapa jafnvel þótt ég svindli eins og ég eigi lífið að leysa og að eftir tvær lónsferðir og bjórbað deyr hár einfaldlega. Ég er gersamlega uppgefin eftir að hafa verið skemmtileg samfleytt í 5 daga og verð ekki skemmtileg aftur fyrr en í fyrsta lagi um páskana. Nú er strax farið að skipuleggja sambýli í Döbblin næsta sumar en einhvern veginn grunar mig samt að heimurinn og lifrin mín muni ekki lifa þann kokteil af!
Ps. Háskólinn byrjar með kynningarfundi á morgun en ég er að gera mitt besta til að hunsa þá staðreynd í bili þar sem ég hef hvorki sofið né talað íslensku í fimm daga og er ekki lengur viss á grundvallaratriðum eins og nafni, kennitölu og uppsprettu þeirrar sjálfspíningarhvatar sem leiddi til þess að ég skráði máladeildarhausinn minn í verkfræði til að byrja með... (Ef einhvern rámar í eitthvað af ofantöldu má hann gjarnan láta Agnar vita.)

Ég er að fá Íra í hausinn! 20. ágúst, hjálp! Ég kann ekki að djamma og bílið mitt er bilað, hvað í ósköpunum á ég að gera við hann??? Láta hann horfa á vídjó með litla brósa??? Úff, ef það eru einhverjir sjálfboðaliðar í ferð í Skaftafell um þetta leyti eða ef einhver er til í magnað djamm helgina á eftir má hann gjarnan láta mig vita, ég er orðin örvæntingarfull...

Duncan minn dafnar vel samkvæmt síðustu fréttum, og nú er komið í ljós að barnið er snillingur líkt og móðir hans. Einkunnirnar komu í dag og þær eru allar á bilinu 8.8 til 9.4 og geri aðrir betur. Til lukku Duncan, húrra, húrra, húrra! (Það kom líka ný mynd af honum nema hún er næstum alveg eins og myndin frá í fyrra, hef þá hjá ABC sterklega grunaða um að hafa bara tekið 10 myndir síðast og ætla svo að senda þær á ársfresti... samsæri...)

Einni Frakklandsferð og tveimur Víkurferðum seinna... Og hættið að skamma mig fyrir að skrifa sjaldan, ég skrifa bara þegar mig langar til takk fyrir, og ekki mínútunni fyrr! Ég skal nú samt játa að ég er hvorki búin að vera dugleg að skrifa hér né bara hafa samband við félagana yfirleitt, og biðst ég hér með afsökunar.
Frakkland stóð alveg fyrir sínu, þema ferðarinnar virtist mér vera að klifra upp í alla turna, vita og aðrar byggingar sem ögra þyngdaraflinu og lærvöðvunum og borða svo eins mikið og er líkamlega gerlegt. Og ég stóð mig eins og hetja, hef séð allt sem er þess virði að sjá í þessum landshluta bæði af jafnsléttu og ofan frá, hlustaði samviskusamlega á það hvernig reipi hafa verið búin til í Frakklandi frá upphafi, hvernig skútur virka og hver drap hvern, hvenær og af hverju í La Rochelle í gamla daga, allt á því illskiljanlega tungumáli frönsku. Ég fórnaði sjálfsvirðingunni fyrir ættjarðarástina og gólaði íslensk þjóðlög eins og lífið lægi við á "international night" og varð full af einum litlum Heineken í París. Geri aðrir betur.
Ferðin var frábær og ég kynntist svo mikið af góðu fólki að ég veit ekki hvað ég á að gera við það alltsaman, en verð nú samt að segja að eftir svona ferð skilur maður hvað það er ómetanlegt að geta deilt því sem maður sér með fólki sem skilur húmorinn manns og þekkir mann nógu vel til að maður þurfi ekki allan daginn að vera að hafa áhyggjur af því að einhver hafi misskilið mann.
Franska nafnið mitt er Renée, hópurinn var ekki lengi að ákveða að við ungfrú Zellwager hefðum verið aðskildar við fæðingu og það er víst auðveldara að muna en Unnur. Unnur á tvo bræður, Renée á allavega 5 stóra bræður. Ég var semsagt svolítið grunlaus um hættur franskra stórborga og vakti með rauli og valhoppi upp stórabróðurstilfinningar í öllu karlkyns í hópnum, sem hljóp á eftir mér skelfingu lostið og sagði "ekki gera þetta", "ekki svara þessu" og "passaðu þig á þessu" við öll möguleg og ómöguleg tækifæri. Þeir fóru líklega allir heim með hækkaðan blóðþrýsting blessaðir en stóðu sig vel engu að síður, og voru til margra hluta nytsamlegir, til dæmis til að drepa köngulærnar... foj... Ég komst líka að því að útlendingar eru hallærislegir upp til hópa sem hentaði mér ágætlega þar sem það gerði mig að "stíliseruðustu" manneskjunni í hópnum og var ég því fljótlega gerð að ráðgjafa hópsins í sambandi við smekklegheit í klæðaburði. Hihi. Það getur ekki endað vel...

Til þeirra sem ekki fengu tölvupóstinn:
Kæru félagar.
Mér þykir leitt að þurfa að tilkynna að minn elskulegur Lárus var hnepptur í gíslingu síðastliðið föstudagskvöld í þjófabælinu Þorlákshöfn og hefur ekkert til hans spurst síðan. Engar kröfur um lausnargjald hafa borist og vonin um að endurheimta gamlan félaga dofnar með hverri mínútunni sem líður.
Blóm og kransar engan veginn afþakkaðir.
Af virðingu við minningu Lárusar sé ég mér ekki fært að fá annan til að fylla í skarð hans samstundis.
Því vil ég benda þeim sem vilja votta mér samúð í sorg minni eða þurfa að ná í mig vegna annarra mála á hina úreltu uppfinningu "heimasímann" sem ykkur rámar kannski í úr æsku. Eftir dálitla rykhreinsun hef ég komist að því að hann virkar enn og svarar enn sínu gamla kalli, 5667662.
Með sorg í hjarta,
Unnur.

5 dagar í Frakkland! Ég varð að lokum að horfast í augu við þá staðreynd að það væri nauðsynleg öryggisráðstöfun að fá sér kreditkort fyrir ferðina, svona ef eitthvað skrautlegt og óviðbúið kæmi uppá (sem það gerir yfirleitt þá daga sem ég á annað borð fer útúr húsi...). Svo ég kyngdi stoltinu og fyllti út umsóknareyðublaðið með það sterklega á tilfinningunni að þetta væri upphafið að endalokunum. Sem það líklega er. Vildi bara koma þessu frá mér ef ske kynni að ég hyrfi í útlandinu. Death by Visa...
Annars hef ég tekið þá dramatísku ákvörðun að borga greiðsluseðilinn frá Háskólanum. Ekki með Visa. Sem þýðir að frá og með morgundeginum verður þetta ekki aftur tekið, le moufle mun breyta verkfræðideildinni eins og Palli breytti Júróvissjón. Mínus latexið... Úff, hvernig tilfinning ætli það sé að faaalla, með 4.9, tvítvítvítvítvítvííí?

Gærkveldið var gífurlega ánægjulegt. Ég er alltaf að komast að því betur og betur að djammgenið mitt er gallað og ég skemmti mér yfirleitt betur ef ég er bara í spjallgírnum að stúta kaffibollum og vatnsglösum til skiptis og fylgjast með dýralífinu á skemmtistöðum borgarinnar. Sem er ansi fjölskrúðugt... Svo neita ég að taka þátt í samsæri leigubílstjóranna og þá er ágætt að hafa bara verið í koffíninu, það er víst ekki vel séð að keyra mikið drukkinn. En í veðri eins og í gær er eiginlega ekki hægt að klúðra kvöldinu, stemmningin í miðbænum er svo ágæt þegar það er hvorki rigning né rok, albjart og göturnar fullar af fólki sem er, fannst mér, ekki jafn sauðdrukkið upp til hópa og það er venjulega við sama tækifæri á veturna, þegar maður þarf að drekka hita í táslurnar. Það er á nákvæmlega svona kvöldum sem Ísland er bara sérdeilis prýðilegt sker að hafa strandað á!

Úps. Var að lesa mína eigin þvælu hérna og sé að ég hef verið ansi harðorð í garð læknanema eftir háskólakynninguna frægu. Þar sem ég er nú að vinna með einu stykki núna þori ég ekki öðru en að draga þá alhæfingu mína til baka að allir af tegundinni séu vanhæfir til annars en að stoppa í sokka. Hver sá karlmaður sem fer í hvítan "baðkjól" á hverjum degi í vinnunni af fúsum og frjálsum hlýtur að launum mína virðingu sjálfkrafa. Voila!
Ég er mjög glöð með sumarvinnuna mína þetta árið. Mitt ofurnæma lyktarskyn var mér fjötur um fót til að byrja með en eftir að ein eldri starfskvennanna á staðnum gaukaði að mér leyndarmálinu bak við jafnaðargeðið og síkætina (pota hlutum upp í nebbann svo lítið beri á áður en lagt er í stórframkvæmdir) hefur starfshamingja mín stóraukist dag frá degi. Annars er það magnað hvað þarf lítið til að gleðja mann. Ég er núna búin að vera kát án afláts síðan hitinn fór að skríða upp fyrir 10 gráðurnar á daginn, jafnvel þótt ég sjái fram á einhleypt stærðfræðisumar. Sem hljómar reyndar ekki jafn illa í mínum eyrum og eðlilegt skyldi teljast, styttist líklega í að máladeildarstúdentinn neyðist til að játa að stærðfræði geti verið töluvert ánægjuleg... Ætli það séu til pillur við þessu árstíðatengda sólheimaglotti? (Tiltölulega niðurlægjandi orðatiltæki fyrir hina listrænu og skapandi íbúa Sólheima. Hmm. Note to self: Venja sig af þessu og finna staðgengil. Prozac-glott? Neh. Vinna í þessu...)
Sem minnir mig á það. Mig langar einhverja helgina í dagsferð að Sólheimum, endalaust að gerast þar í sumar, sýningar og uppákomur, en enginn virðist hafa áhuga á að koma með. Sjálfboðaliðar rétti upp hönd. Eða hringi. (PS. ef ykkur hefur ekki verið náðarsamlegast afhent símanúmer eða msn heiti undirskrifaðs belgvettlings eru það skýr skilaboð um að a) þið séuð ekki velkominn félagsskapur í nefndan leiðangur og b) þið eigið ekki að vera að bera boðskapinn augum til að byrja með. Margir eru kallaðir en fáir útvaldir.)

Ég er að missa af öllum skemmtilegu frídögunum!!! Fyrst fóru páskarnir fyrir lítið, svo sumardagurinn fyrsti og frídagur verkamanna fyrir ennþá minna, held ég hafi jafnvel borgað með þeim bara... Öllu þessu annars hefðbundna aðgerðaleysi fórnað á blóðugu altari stúdentsprófa. Ég er að læra fyrir próf í fyrsta skipti á ævinni og verð nú bara að segja að það er ofmetið, allavega er ég ekki ennþá farin að fá neitt ,,kikk" útúr þessu. Reyndar er gaman að troða sig út af súkkulaði en það voru samt bara páskaeggin sem hefðu farið niður hvort sem væri fyrir próflestur eða ekki, bara spurning um hvort maður liggur og horfir á páskadagskrána (eða uppáhaldið mitt þegar ég er að borða margra daga virði af kaloríum í einum rykk, hádegisleikfimina hennar frú Johnson á stöð tvö!) eða les um fjöldamorð, arðrán á þróunarlöndum og annan vibba og páfagaukar alltsaman á meðan átið fer fram. Mín niðurstaða eftir allmargra daga dvöl undir feldi: Fjöldamorð á kaloríum er afskaplega mikið ánægjulegra en fjöldamorð á fólki.

Til hamingju með páskana! Ég er orðin gömul. Ég sat í morgun og horfði á páskaeggið mitt (sem venjulega hefur átt mjög stuttan líftíma fyrir höndum eftir að málshátturinn hefur verið fjarlægður með skurðaðgerð) og mig langaði meira í ristað brauð. Svo ég fékk mér ristað brauð og horfði svo meira á eggið en ekkert gerðist. Ekkert vatn í munninn, ekkert kitl í puttana, ekkert. Þetta gæti tengst því að mér var nýlega sagt hversu margar hitaeiningar eru í einu svona eggi, en ég efast samt um það, ástríða eggjanna hefur hingað til verið yfir alla svoleiðis skynsemi hafin. Svo eggið er í ísskápnum. Til hvers eiginlega að lifa ef maður hefur misst löngunina í súkkulaði?
Reyndar hefur þetta sína kosti, nú get ég kannski farið að láta mig dreyma um að lyfta sömu þyngd og (sorglegt en satt) mamma í leikfiminni okkar, og hætt að gráta mig í svefn á kvöldin yfir því að vera meiri aumingi en allar fertugar húsmæður í bænum. Hræðilegt augnablik þegar maður uppgötvar að ekki bara myndi maður líklega þurfa að lúta í lægra haldi fyrir fílefldum karlmönnum sem maður trúði nú alltaf svona innst inni að maður gæti ráðið við ef til kastanna kæmi, heldur gætu líka allar mömmurnar með bústnu kinnarnar og bingóið tekið mann í gegn ef þær langaði. Guði sé lof að þær eru friðsöm dýrategund...

Vettlingur hefur snúið aftur úr einangrun sinni, heilbrigðari en nokkru sinni! Engin flensa hér takk. Hins vegar kom berlega í ljós á meðan á einangrun minni stóð að heimurinn virkar ekki eðlilega án mín, gerð var hetjuleg tilraun til að dimmitera en sú tilraun fór illa þar sem býflugur nokkrar gengu í skrokk á saklausu manngreyi í miðbænum (sem á nú undir högg að sækja fyrir í landinu þar sem rokið er sjaldan bara úr einni átt í einu...) og allt fór á hinn versta veg. Reyndar fór einangrun mín þann dag að mestu leyti fram í pöndugervi á Ingólfstorgi en þar sem ég er enginn boxhanski er engin leið að reyna að klína þessum ólátum á mig, ég var hreint til fyrirmyndar í allri hegðun (og hógværð). En dagurinn hefði að vísu ekki verið nándar nærri eins ánægjulegur ef starfsmenn Subway hefðu ekki lagt til hina ágætustu salernisaðstöðu fyrir lýðinn og má telja nokkuð víst að dagurinn hefði án hennar einkennst af annars konar ólátum en raunin varð. Þúsund þakkir fyrir það, ykkur er hér með fyrirgefið að ganga með der dagsdaglega!

Nú hefur flensan loksins komið klónum í fjölskylduna, sá minnsti féll fyrstur hefðinni samkvæmt og lýsir sjúkdómurinn sér eins og slæmt kvef nema þessarri pest fylgir að auki óstjórnleg þörf fyrir áður óséðar teiknimyndir og alger missir hæfninnar til að borða nokkuð annað en hlaupbangsa. Þar sem ég hef takmarkaða trú að ágæti hlaupbangsa sem heilafóðurs fyrir stúdentspróf og efast um að þar komi spurningar um hvers konar pöddur Púmba kýs fram yfir aðrar er ég nú fangi í eigin herbergi, litli sýkillinn hefur ekki enn komist hér inn með bakteríurnar sínar og ég lifi í voninni um að gleymast bara hér og finnast ekki fyrr en faraldurinn er genginn yfir (ef ég get þá opnað hurðina fyrir mosagróðri...). Að vísu eru nokkrir hnökrar á þessari áætlun. A) Salernisaðstaðan er í sýkta hlutanum (að vísu er fullkomlega brúklegt gat í bílskúrsgólfið en ég hef áreiðanlegar heimildir um að sýkti aðilinn viti það líka og hafi töluvert meira gaman af en eðlilegt skyldi teljast). B) Sólhatturinn er líka í sýkta hlutanum og er hann nauðsynlegur útbúnaður í baráttunni gegn vibbanum. Maturinn er á sama svæði en ég hef takmarkaðan áhuga á honum eftir að hafa séð pestargemlinginn áðan... Og síðast en ekki síst C) Sálsjúki kötturinn er ýmist á sýkta eða ósýkta hlutanum eftir geðþótta, berandi sjúkdóma þvers og kruss og virðir að vettugi allar mínar aðvaranir um að tekið verði til aðgerða til að stöðva þessa umferð verði ekki bundið enda á vappið af fúsum og frjálsum. Held að einangrun í bílskúrnum sé eina leiðin til að hafa heimil á skæruliðanum (þetta er náttúrulega ekkert annað en sýklahernaður).

Nú er það ekki lengur smáborgaralegi, "tvíþumlaísparnaðarskyni", íslenski belgvettlingurinn sem talar heldur hinn hámenningarlegi, fágaði le moufle! Hann fékk nafngiftina þegar hann talaði tungum svo ljóðrænt um helgina að viðstaddir fundu sig knúna til að splæsa á hann ferð til Frakklands í sumar. Ekki kvarta ég. Hentar ágætlega einmitt núna að gerast Frakki, ganga í lið með þeim sem þora að standa upp og mótmæla allri vitleysunni. Frakkar kunna líka að mótmæla öllu milli himins og jarðar, listgrein sem íslendingar hafa látið sitja á hakanum en eru í staðinn orðnir fagmenn í þjóðaríþróttum eins og lestarstjórnun á þjóðvegum landsins og óhóflegu nöldri sem fer þó aldrei yfir þau augljósu velsæmismörk að gera eitthvað í málunum. Svo herrar mínir og frúr, ég kynni, LE MOUFLE!

Nú ríkir sorg í herbúðum vettlingsins. Fór og gerði magninnkaup á friðarkertum þar sem þau líta út fyrir að verða nauðsynlegur útbúnaður friðarsinnans á næstunni. Skokkaði svo niður að sjó og kveikti í einu þeirra sem vott minn um samhug með þeim sem munu eiga um sárt að binda í kjölfar yfirvofandi hernaðarátaka. Mæli með að aðrir geri slíkt hið sama, að láta loga á friðarkerti við húsið sitt er friðsamleg leið til að láta í ljós andstöðu sína við stríðið sem bláa höndin hefur sjálfkrafa lýst okkur samþykk. Ingibjörg Sólrún vann sér endanlega inn mitt atkvæði í gær með því að mæta með skítugum almúganum á friðarsamkomuna á Lækjartorgi.
En nú hefur undirritaður vettlingur sumsé formlega flaggað í hálfa yfir þessu öllu saman.

Ég held ég hafi verið að hræða líftóruna úr einu stykki Nojara, fékk þá skipun að skrifa honum bréf og gerði í kjölfarið þá hræðilegu uppgötvun að ég er einstaklega fáfróð um Noreg. Lái mér hver sem vill. Í meginatriðum takmarkast viska mín í þeirri deild við þá staðreynd að þeir fundu í nísku sinni upp ostaskerann, svo ég ræddi það í nokkra stund og þakkaði honum kærlega fyrir það fyrir hönd Íslendinga, því ef maður fer að spá í það, hversu mikið flóknara væri líf manns á ostaskerarans?

Fyrir þá sem eru ekki nógu góðir til að vera í innsta hring mafíunnar minnar, og fengu þar af leiðandi ekki tölvupóst frá mér um málið, en eru samt nógu góðir til að fá að lesa þetta, þá hvet ég ykkur til að mæta með kertaljós á Lækjartorg núna á sunnudaginn kl. 19 til að sýna stuðning ykkar við heimsfriðinn og andstöðu við rembing Gogga W. Runna til að sýna pabba sínum að hann sé sko víst duglegur strákur. Það gerir hvort eð er aldrei neinn neitt á sunnudögum, alveg eins gott að eyða kvöldinu þar eins og heima í sófa, veriði bara vel klædd elskurnar því það er svæsin flensa að ganga!
Og er það bara ég eða er fólk alveg hætt að pæla í nokkrum sköpuðum hlut? Hverslags bjánar kaupa slagorðið "Það þarf stríð til að hafa frið". Bull og endemis vitleysa, þetta hljómar skynsamlega kannski, en er það bara alls ekki því: Ef það er stríð er EKKI friður, það er stríð. Eina leiðin til að hafa frið er að fara ekki í stríð, þá er friður... Einfalt. Ekki kannski alltaf framkvæmanlegt en það skal enginn fá mig til að kaupa það að Goggi litli sé að gera okkur einhvern massívan persónulegan greiða með því að fara í herferð gegn öllum sem aðhyllast þá lífseigu tískubylgju að ganga með viskustykki á hausnum. Ég á viskustykki og vil ekki þurfa að óttast um líf mitt ef ég einhvern daginn ákveð að það sé það eina sem fari vel við nýju buxurnar mínar.

Síðan hvenær eru "nei, því það breytir ekki heiminum" gild rök fyrir að gera hluti ekki??? "Viltu koma í bíó?" "Nei, því það breytir ekki heiminum." Ha? Af hverju missti ég? Var að dreifa bæklingum um styrktarbörn í þróunarlöndunum fyrir ABC í dag og fékk þetta í hausinn. "Ég vil ekki styrkja barn því það breytir ekki heiminum." Minn rass sko, ég er brjáluð! Fyrir utan það að auðvitað breytir það heiminum að taka þátt í þessu, það breytir honum fyrir barnið sem þú styrkir, þá má fólk auðvitað ráða því hvort það kýs að gera þetta eða ekki, án þess að vera neitt verri manneskjur fyrir vikið. En þessi ömurlega réttlæting var bara einum of... Fólki er fullkomlega frjálst að búa í eigin boru alla ævi svo lengi sem það gerir það án þess að blekkja sjálft sig og aðra, en að reyna að réttlæta gjörðir sínar svona, foj...

Kynningar af öllu tagi eru skemmtilegar. Gaman að sjá fólkið sem sér um kynningarnar rembast við að vera eins skemmtilegt og geislandi af lífsorku og persónutöfrum og það mögulega getur, en sorglegt að sjá hversu illa sumum tekst upp... Líka alltaf ánægjulegt að komast að því að þrátt fyrir að maður sé að verða alveg hundgamall eru ókeypis pennar ennþá spennandi.
Háskólakynningin var semsagt í dag, og ég verð nú bara að segja að hjúkrunarnemarnir stóðu sig langbest, allavega strákarnir tveir sem náðu í skottið á mér. Þeir vissu svörin við öllum spurningunum sem okkur datt í hug (fyndið hvað setningin "hefurðu einhverjar spurningar?" er áhrifarík í að eyða öllu því sem maður ætlaði að spyrja um úr minninu...) og voru bara ferlega næs og skemmtilegir. Ég pant láta þá sprauta mig næst! Allavega hleypi ég ekki læknum framtíðarinnar nálægt mér með nál í hönd, nema þeir séu með götóttan sokk í hinni... Læknanemarnir voru hörmung, annar var of feiminn til að tjá sig og hinn vissi ekki nokkurn skapaðan hlut, eða var allavega of upptekinn við að vera töff til að geta komið því frá sér. Ég segi nú fyrir mitt leyti að ef svo illa færi að ég til dæmis dytti í tvennt og það þyrfti að tjasla mér saman í snatri væri mér nokk sama hversu töff læknirinn minn væri, og ég vona að hann falli á prófunum blessaður... Niðurstaðan eftir þá kynningu var í meginatriðum sú að maður þyrfti að fara að huga betur að heilsunni, því það fer að verða stórvarasamt að leita sér læknisaðstoðar. Annar leiklistarneminn hræddi mig líka. Það voru læti í honum og þessi týpa sem þarf með hverri setningu að sanna að hann sé sko ekki feiminn fer í mínar fínustu, enda held ég að þetta hljóti að vera manngerðin sem að lokum missir það gersamlega og hefur skothríð í Bónus einhvern föstudaginn... Kynjafræðin fær hiklaust verðlaunin fyrir besta bæklinginn, þar sem velt var upp sumum af þeim spurningum sem er hvað mikilvægast fyrir nútimasamfélag að fara að finna svör við, spurningar eins og "Af hverju þurfa karlmenn áskrift að Sýn fyrir að vaska upp?" og "Fá hommar vinnu í Kópavogi?" Svo buðu þau líka upp á Ópal...
Árangur kynningarinnar var mjög misjafn, að henni lokinni langar mig að læra allt sem er boðið upp á í háskólum landsins og helst tvisvar, á meðan félagsskapurinn minn snarmissti í bili áhugann á öllu sem heitir skóli. Þessi staðreynd held ég að leiði til mikilvægustu niðurstöðu sem þessi kynning gat af sér: Ást mín og áhugi eru til sölu fyrir sælgæti!

Af hverju, af hverju, af hverju er alltaf svona kalt í bíó? Og fyrst það þarf að vera svona kalt, ætti þá ekki að minnsta kosti að vera hægt að fá teppi eða heitt kakó þar? (Hvorugt hægt, ég hef spurt...) Þetta er hneisa, blöðin í málið! Viss um að það er klausa um þetta í mannréttindasáttmála Sameinuðu þjóðanna, svona er traðkað á grundvallarmannréttindum manns! Gott ef þetta er ekki bara eitt af boðorðunum...