Ég er hér enn

Takk kærlega fyrir allar kveðjurnar eftir síðasta póst, það er gott að vita að það er fullt af fólki sem skilur hvað manni getur þótt vænt um fjórfættu fjölskyldumeðlimina :)
Í kvöld mæta svo foreldrar mínir, litli bróðir og amma á svæðið og ég get ekki beðið eftir að fá þau, vona bara að það stytti upp...

Æ kisuskott...

Elsku kisuskottið mitt er dáið. Ég er of sorgmædd til að geta sofnað. Hún var hluti af fjölskyldunni í 13 ár, svo það er kannski ekki skrýtið að það sé erfitt að kveðja. Ég er bara búin að skæla síðan mamma sagði mér fréttirnar í símann áðan, og nú er ótrúlega erfitt að vera ekki nálægt neinum sem maður þekkir nógu vel til að láta knúsa sig þegar maður er allur útskældur. En ég er samt á vissan hátt fegin að hafa ekki verið á staðnum, því þó ég vildi að ég hefði getað haldið á henni þegar hún fór, þá veit ég líka að ég hefði algjörlega misst stjórn á mér, því ég er svo mikil dramadrottning. Hún var orðin svo lasin að elsku mamma mín varð að fara með hana og láta svæfa hana, og hún hélt á henni og klappaði hennar á meðan hún var að sofna, meira get ég ekki beðið um fyrir hana. Hún fékk að lifa góðu lífi hjá fólki sem þótti hræðilega vænt um hana, og hún fékk að fara í fanginu á einhverjum sem hún treysti þegar henni var farið að líða illa og orðin lasin. Ég get samt ekki hætt að skæla.
Hvíldu í friði kisulóra. Okkur þykir mjög vænt um þig.

23ja ára stelpuskott á hjóli

Ég varð 23ja ára í gær og gaf sjálfri mér hjól í afmælisgjöf. Það er ævafornt og slitið, en mér líkar vel við það, það hefur persónuleika, reynslu og ratar um borgina eins og gamall leigubílstjóri. Ég nenni ekki að hlaupa niður og taka mynd af því þar sem ég er ennþá í náttfötunum, set bara inn mynd með næsta pósti. Við Jacob keyptum hjólin okkar fínu á hjólamarkaði sem er haldinn hérna tvisvar á ári, um morguninn kemur fólk með notuðu hjólin sín og kemur þeim fyrir og seinna um daginn kemur fólk og kaupir þau. Mjög sniðugt, en miklu fleira fólk en hjól, svo þessi eini tími sem ég fór í í brasilísku jiu jitsu kom sér vel. Það er góð vísbending um gáfnafar okkar Jacobs að við keyptum miða fram og tilbaka í traminn þegar við fórum á markaðinn. Mjög gáfulegt. Hjóluðum skömmustuleg heim með "tilbaka" miðann í vasanum.
Afmælisdagurinn minn var yndislegur. Þegar ég kom heim af hjólamarkaðnum opnaði ég fína pakkann frá Hrefnu minni, sem klikkar aldrei á að gefa mér afmælisgjöf á réttum degi (ætla ekki að þakka þér fyrir á blogginu mínu, ætla sko að hringja almennilega í þig til þess!). Svo fór ég og keypti í matinn því ég var búin að bjóða fjórum í mat um kvöldið, Matthildunum tveimur, Jacob og Vincent vini Matthildanna, sem er að verða hálfgerður heimilisköttur hérna. Ég vildi ekki bjóða fleirum því ég var handviss um að maturinn minn yrði óætur og vildi afsaka það fyrir sem fæstum.
Í forrétt gerði ég skötusel sem Guðný frænka var svo almennileg að kenna mér að gera. Ég kann ekkert á fisk nema hann sé í flökum, fyrir utan að ég er klígjugjörn, svo þetta kom mér algjörlega í opna skjöldu:

Öllum að óvörum (aðallega mér) varð þetta að lokum að hinum ágætasta forrétti, sem meira að segja Jacob bað mig um uppskriftina að þrátt fyrir að borða venjulega ekki fisk (takk Guðný!).

Þá var komið að aðalréttinum. Þar kom mamma mér til bjargar með uppskriftinni sinni að kjúklingasalati, sem tókst líka alveg glimrandi og var étið upp til agna (sem er ótrúlegt afrek þar sem það var risavaxið og ég var viss um að þurfa að borða það í öll mál fram að páskum).

Þá var komið að eftirréttinum, en Matthildarnar höfðu keypt einhverja týpíska franska sítrónumarengstertu með stjörnuljósum og öllu. Svo var sungið og borðað og hlegið og borðað meira, þar til allir voru orðnir svo úttroðnir af frönskum marengs og íslensku nammi (takk mamma!) að þeir gátu sig hvergi hreyft (nema til að teygja sig í aaaðeins meira nammi). Þá fékk ég pakka! Matthildarnar gáfu mér Litla prinsinn, sem er ein uppáhaldsbókin mín og ég á hana reyndar fyrir, en því ætla ég aldrei að láta þær komast að. Þær gáfu mér líka matreiðslubók fyrir byrjendur, því ég var búin að vara þær svo vandlega við því að maturinn gæti orðið viðbjóður og boðið endað á Makkdónalds. Í pakkanum leyndist svo líka miði til að fara með þeim báðum á ballettsýningu í óperuhúsinu hér í borg. Jacob gaf mér Incubus disk sem við vorum nýbúin að tala um að ég ætti ekki en þyrfti að eignast, og þessa líka fínu Tinnabók. Vincent gaf mér ekki neitt því hann hafði líka keypt handa mér Litla prinsinn, en Matthildarnar voru feitari og frekari og létu hann skila henni aftur. Hann lofaði að kaupa eitthvað handa mér í Bandaríkjunum í næstu viku. Það er eins gott fyrir hann.

Við enduðum kvöldið á að stökkva á mjög undarlegan Hawaii-skreyttan stað, Waikiki, sem er innréttaður eins og trópíkölsk eyja en spilar eingöngu popp frá níunda áratugnum. Þar hittum við alla sem ég hefði viljað bjóða í mat ef við ættum fleiri stóla, drukkum með þeim fína ávaxtakokteila og rauluðum með Final Countdown.

Ég var ekki dugleg að taka myndir en hér koma allavega nokkrar:

Hluti matarhrúgunnar sem ég breytti í dýrindis kræsingar

Gestirnir mínir (hlýddu engan veginn boðinu sem krafðist formlegs klæðnaðar)

Vincent og Jacob hafa greinilega komist í myndavélina mína og tekið þessa fínu sjálfsmynd

Mætt á hinn furðulega Waikiki

Ég brost mínu blíðasta þrátt fyrir að vera ansi reytt eftir eldamennskuna, en Mathilde tók myndatökuna alls ekki nógu alvarlega

Vincent og frönsk vinkona okkar sem heitir algjörlega óskrifanlegu nafni sýndu Mathilde hvernig á að gera þetta

Frakkar til sölu

Á mánudaginn gerði ég heiðarlega tilraun til að selja líkama minn í lyfjatilraunir, en það tókst ekki. Ég verð víst að tala gallalausa frönsku til að geta löglega skrifað undir. Ekki víst að móðir mín hefði verið ánægð með viðskiptin heldur, maður fær 200 þús fyrir að vera á spítala í þrjá daga og fá þrjár sprautur sem eiga að auka járn í blóðinu (hefði verið patent, mig vantar alltaf svoleiðis) og svo fylgjast þeir með því hver þeirra gerir mann minnst veikan. Huggulegt. Held að önnur Matthildurin ætli að skrá sig, þrátt fyrir að afgreiðsludaman hafi sagt við hana "þetta er ekkert mál, það hafa mörg þúsund manns tekið þátt í þessarri tilraun og bara einn dáið". Faaarðu frá mér með þessa sprautu takk!!!
Á mánudagskvöldið tóku Matthildarnar mig með í matarboð til vina sinna, vorum átta manns og ég skildi varla orð af því sem fór fram, en tróð hinsvegar í mig crépes með skinku og osti, pizzu með geitaosti, og svo að lokum crépes með súkkulaði og kókosís... Hættið að fóðra mig svona endalaust, ég fer að verða fermeter! Eða rúmmeter jafnvel!

Svipmyndir úr æsispennandi partíi

Hér koma þær, eins og lofað var, voilá!

Kevin, kærasti Mathilde 1, að máta fötin hennar (hann verður ofsa glaður ef hann slysast einhvern tímann inn á þessa síðu...)

Matthildar við undirbúning

Mathilde 2 og skólafélagar okkar úr IEP

Nágranni af neðri hæðinni (sá mig óvart nakta í gær, úpsí, önnur og verri saga), ótrúlega skrýtinn vinur hans og kanadískur listnemi sem ég get aldrei munað hvað heitir en þekki samt ágætlega...

Hinn nágranninn af neðri hæðinni, alltaf útúrreyktur en engu að síður ágætur (og hefur aldrei séð mig nakta)

Jacob og Fransiska með sparibrosin

Frönsk skólasystkini mín úr IEP

Kevin með tveim skólasystrum Mathilde 1

Þessir tveir skólabræður mínir mættu í þrif daginn eftir partíið

Mathilde 1 með tening sem hún þóttist nota til að fara í drykkjuleik, en Frakkar eru aldrei fullur svo ég trúi þessarri drykkjuleikjaiðkun þegar ég sé hana...

Það segja mér öruggar heimildir að ég hafi ekki verið svona eins og trúður í framan í alvörunni, en myndin er allavega skemmtileg...

Kósý stemmning á ganginum

Vinalegir þessir Frakkar...

Mathilde 2 og Jacob að reyna að vera ógeðsleg (tókst) svo ég myndi ekki taka mynd af þeim (tókst ekki)

Mathilde skárri en Jacob með hálfvitasvipinn sinn

Við reyndum að taka mynd af okkur en Mathilde leit út eins og hælismatur

Hún tók það nærri sér svo við reyndum aftur

Við þrif daginn eftir. Mathilde var sár að ég skyldi taka ljótumynd af henni...

...og lét mig taka svoleiðis af sjálfri mér líka

Pavtí á Slátrarastræti

Rétt rúmum mánuði eftir að ég kom hingað hitti ég mína fyrstu Íslendinga á staðnum. Ég var svo glöð að geta talað íslensku við einhvern að ég talaði frá mér röddina, og hljóma nú eins og önd inní dós (aukastig fyrir þá sem vita úr hvaða áramótaskaupi þetta er. Árni?). Margrét frænka mín var í bænum og ég (á milli þess sem ég drekkti henni í blaðri Á ÍSLENSKU, jei!) fékk að elta hana um allt í Evrópuráðinu, rak meira að segja nefið inn á fund hjá jafnréttisnefndinni hérna, sem var ótrúlega skemmtilegt. Annars var nú eiginlega bara skemmtilegast að uppgötva nýjan fjölskyldumeðlim og ná að kynnast svolítið. Við fórum út að borða á yndislegum ítölskum veitingastað, sötruðum pinot noir á kaffihúsum, röltum í búðir, þetta var algjört orkuskot fyrir framhaldið, núllstillti aðeins á manni hausinn eftir allan frönskurembinginn. Ég er mjög þakklát fyrir þessa tvo daga.
Í gærkvöldi héldum við svo partí hérna á Slátrarastrætinu, í tilefni þess að íbúðin var orðin skítug og þurfti hvort eð er að taka hana í gegn, um að gera að hafa hana bara sem skítugasta þegar þrifin fara fram. Teitið okkar litla tókst svona líka vel, buðum nokkrum Erasmusum en aðallega samt bara frönskum vinum Matthildanna og nágrönnunum okkar hérna. Ég varð vitni að allt annars konar veislusiðum en ég er vön á klakanum. Við vorum með smá áfengi á boðstólnum, sangríu og einhvern brasilískan drykk blandaðan við lime og sykur. Áfengið KLÁRAÐIST EKKI. Ekki nóg með það, heldur kom fólk í partíið vopnað áfengi, ekki handa sjálfu sér heldur handa partíinu öllu. Það er mjög nýtt fyrir mér. Það var enginn fullur, allir bara nettir, sem sést best á því að það brotnaði ekkert, var aldrei röð á klóið og baðherbergið var mjög snyrtilegt í veislulok. Við sitjum uppi með:
-Þrjár stórar vodkaflöskur
-Þrjár rauðvínsflöskur
-Fuuullt af bjór. Bjór sem við komum hvergi fyrir því hann er endalaus
-Risaflösku af rommi
-Passoaflösku
-Eplasnafsflösku
-Flösku af einhverju anísáfengi frá S-Frakklandi
Og þetta er bara það sem er óupptekið, svo flæðir allt í áfengi sem fólk fékk sér af, og við komum bara mjög einfaldlega hvergi fyrir. Gefum það sennilega til góðs málefnis bara. Þarna er heldur ekki minnst á ósköpin öll af óáfengum drykkjum sem okkur voru færðir, og er verið að reyna að finna samastað í húsinu (og maganum á okkur). Í dag kom svo hluti gestanna aftur til að þrífa með okkur og húsið er spikk og span á ný. Fínt að halda partí í Frans greinilega (nema óvenjuhátt hlutfall samkynhneigðra karlmanna meðal veislugesta sé að skekkja meðaltalið).
Þegar blogger hættir að vera asni og samþykkir að setja inn myndirnar mínar aftur skal ég setja inn svipmyndir úr teitinu.

Hitt og þetta (aðallega hitt)

-Á mínu heimili búa saman þrjár ungar og smekklegar stúlkur. Þess vegna finnst mér ótrúlega fyndið að í dag hafi verið keypt bók, sérstaklega með starfsheitið "klósettbók". Hún bætist við klámið sem er þar nú þegar, og bleikasta klósettpappírsfjall sem ég hef séð, og gerir klósettið okkar ennþá undarlegra. Rétt áðan tók ég í handfangið á klósetthurðinni og hún var læst, en fljótlega opnar hana úrill Matthildur í náttfötum með hárið allt út í loftið og hvæsir: "Hvað?? Ég er að lesa!" Ég pissaði næstum á mig af hlátri (það hjálpaði að ég var í spreng, þess vegna var ég jú að reyna að komast á klóið).
-Í dag blandaði Mathilde 1 (komin með kerfi á þetta sko) saman hráefnum sem ég hélt að mættu aldrei aldrei hittast, henti því inn í ofn og kallaði óskapnaðinn "köku". "Kakan" var borin fram með salati og höfð í kvöldmat. Hún reyndist ljúffeng. Helstu hráefni (en ekki öll því ég gleymi hlutum jafnóðum og mér eru sagðir þeir) eru gráðostur, epli og furuhnetur.
-Í gær var mér boðið í kínverskan mat sem var líka ljúffengur, en mér varð ofsalega illt í maganum af honum. Og þá var klósettbókin góða ekki komin í hús.
-Þegar ég var að labba heim úr matarboðinu varð ég að snúa við og taka á mig stóran krók til að forðast gangstéttina sem áin hafði flætt yfir. Það var semsagt í alvöru pínu rigning í gær.
-Að síðustu eru hér myndir af skiltinu góða sem ég lofaði að setja inn fyrir margt löngu síðan. Þetta er ekki allt skiltið, bara minn hluti af því, enda er ég óttalega sjálfhverf:

Mér finnst rigningin blaut

Hin Matthildurin er mætt á svæðið ásamt Jacob, og nú er húsið fullt af fólki! Þau búa tvö í einu herbergi (bara á meðan hann bíður eftir að fá lyklana að sinni íbúð) og hin Matthildur er búin að ná sér í strák sem býr fyrir utan borgina og gistir þess vegna mikið hérna á virkum dögum til að vera nær skólanum. Mér finnst þetta ágætt, fólk útum allt og fullt að gerast.
Í gærkvöldi eldaði nýja Mathilde kvöldmat handa öllu liðinu, böku með salati í aðalrétt og súkkulaði-fondú með perum í eftirrétt, það var hrikalega gott! Ég kann vel við drykkjuvenjur Frakka, við vorum fimm um eina rauðvínsflösku, drukkum öll en náðum samt ekki að klára hana. Mjög mátulegt fyrir mig.
Þessi nýja Mathilde er mjög indæl, og talar bara frönsku við mig, sem er mjög gott. Ég lofaði henni því að verða skemmtileg eftir kannski eins og tvo mánuði, því núna get ég með naumindum komið frá mér nauðsynlegum upplýsingum, hvað þá verið fyndin og sniðug.
Það er eins og alltaf þegar ég reyni að fara eitthvert með Jacob þá byrjar syndaflóð, í morgun röltum við saman í skólann og drukknuðum næstum, og nú er ég heima því ég varð að fara í sturtu og skipta um föt milli tíma, var algjörlega frosin í blautum fötum í fyrsta tímanum. Mig vantar hjól! Og pollagalla!
Síðast en ekki síst, þá ætlar fjölskyldan mín að heimsækja mig eftir þrjár vikur! Jei! Verður ofsa gaman að tala smá íslensku og skoða sig aðeins um, og knúsa liðið dálítið. Vildi að þau gætu tekið köttinn með... Einn vinur minn hérna á kött og ég fór næstum að gráta þegar ég sá hann, og lék við hann allan tímann sem ég var í heimsókn (meira þannig að hann sat á mér og borðaði á mér hárið...)(kötturinn, ekki vinur minn). Hann bauðst til að lána mér hann í nokkrar vikur en fyrri Mathilde er illa við öll dýr, svo það er ekki í spilunum.
Merkilegast af öllu fyrir mig er samt að í dag byrjuðum við Jacob að tala frönsku saman! Ég er dugleg! Snarhætti auðvitað að vera skemmtileg en það verður bara að hafa það.
Ég er farin út að fjárfesta í regnhlíf áður en næsti tími byrjar!

Slökum á krakkar...

Ég held ég hafi verið að koma af fyrsta og síðasta stefnumótinu mínu í Frakklandi. Jeminn. Frakkar eru skýýýtnir. Það er kannski bara ég, en þegar einhver sem ég er að hitta í fyrsta skipti er ekki einu sinni búinn að taka einn bita af tarte flambée-inu sínu þegar hann tilkynnir mér að ég sé ekki lengur á lausu, þá langar mig bara að reyna að slá metið í 400 metrunum med det samme. Ég reyndi að tjá það á frönsku hvað mér fannst um málið en "minn rass" er frekar erfitt í þýðingu, svona merkingarlega séð.
Og ég er komin með kveeef (eða kannski bara svona heiftarleg ofnæmisviðbrögð við rómantík?).
Á morgun þarf ég að skila inn umsókn í kúrsana sem mig langar í. Ef einhver getur vinsamlega sagt mér hvaða kúrsar það eru þá eru það vel þegnar upplýsingar, því ekki veit ég það.

Ánamaðkur í útlöndum

Á miðvikudagskvöldið var haldið partí til að bjóða alla nemendur IEP velkomna til nýs skólaárs. Ég fór í fyrirpartí með Matthildinni minni og fullt af öðrum Frökkum, mjög velkomið hlé á endalausum skiptinemasamkomum. Að vera Erasmus er eins og að vera í sértrúarsöfnuði, við eigum bara samskipti hvert við annað. (Reyndar eru Frakkarnir mjög viljugir að tala við Erasmusana, en Jacob sagði mér af hverju það væri. Hér er Erasmus kallað Orgasmus. I rest my case.) En ég kynntist allavega fullt af frönskum stelpum og hommum. Af hverju það voru engir gagnkynhneigðir strákar í partíinu veit ég ekki, en við spjöruðum okkur allavega fínt án þeirra. Við röltum svo yfir í stóra partíið þar sem við dönsuðum svo mikið að ég gat undið hárið á mér inná baðherberginu. Og fötin mín þegar ég kom heim. En það var gaaaman.
Ég fór svo í tíma í nútímadansi í háskólagymminu í gær, eða eins og ég kýs að kalla það "nútímarúlliogkáfi". Í einn og hálfan tíma rúllaði ég mér á gólfinu eins og ánamaðkur og nuddaði mér utaní hina ánamaðkana. Það var vandræðalegt. Kennarinn ákvað að gera þetta ekkert auðveldara og nota mig alltaf sem dæmi í alla sýnikennslu. Þannig kom það til að fyrir framan fullan leikfimisal af frönsku dansfólki þurfti ég að góla eins hátt og ég gat "Je m´appelle Unnur!" og dansa á meðan lítinn dans sem mér fannst tjá hver ég væri. Þannig kom það líka til að ég þurfti, enn fyrir framan fullan sal af fólki, að dansa þvert yfir salinn allan (með tilheyrandi ánamaðkarúlli á leiðinni, þar sem það var þemað), gólandi eitthvað orð af handahófi og dansandi hvað sem mér dytti í hug á leiðinni. Ég valdi "hreindýr". Enginn annar þurfti að gera þetta, held að kennararnum hafi bara fundist fyndið að pína útlendinginn. Ég grét inní mér.
Á morgun er ég svo skráð í tíu og hálfs tíma fjallgöngu. Fyrsti ánamaðkurinn til að klífa fjall.

Unnur does Dallas

Það hringdi maður í franska símann minn í gær. Franskur maður. Hann spurði mjög kurteislega hvort það væri ég sem væri með mynd af mér á netinu. Ég sagðist ekkert vita hvað hann væri að tala um, það eru náttúrulega myndir útum allt, á msn-inu, skype-inu, blogginu mínu, myspace, svo það gat svosem alveg verið ég. Ég reyndi að fá hann til að segja mér hvaða síðu hann væri að tala um og hvar hann hefði fengið símann minn. Það kom þá upp úr kafinu að hann hafði fengið símann minn á sömu síðu og nektarmyndirnar af mér (!) en hann vildi ekki segja mér hvaða síða þar væri nákvæmlega. Ég reyndi að sannfæra hann um að það væri ekki ég á þessum dónamyndum, hver svo sem síðan væri, en hann neitaði að trúa mér, ég varð á endanum að sækja Mathilde sem vitni um mannorð mitt, og hún lofaði honum því að ég væri ekki klámfyrirsæta. Hann trúði henni svona mátulega. Skemmtilegt.
Skólinn virðist ágætur, svona fyrir utan það að ég skil ekki hvað kennararnir segja. Skil samt meira en ég átti vona á, hélt ég gæti ekkert glósað en ég get það alveg. Það er samt á íslensku og oftast eitthvað á þessa leið: ,,Það gerðist eitthvað merkilegt í Amsterdam 1984. Þetta merkilega skipti máli því eitthvað var að minnka einhversstaðar. Það var beint samband á milli þessa einhvers og einhvers annars. París. Samningur. Regnhlíf?" Svo þær eru ekki mjög gagnlegar, en ég ákvað að venja mig samt á að glósa, allt sem ég náði að grípa. Næst er að byrja að glósa á frönsku... (Ég glósa á íslensku ennþá því ég vil ekki að sætu strákarnir í kringum mig sjái hvað ég er að bulla mikið). Ég er þessa vikuna upptekin við að mæta í alla kúrsa sem ég get til að reyna að ákveða hvaða kennara ég skil skást og hvað ég á að skrá mig í. Í gær var ég þess vegna í skólanum samfleytt frá 8 til 20 og fór í sex kúrsa. Aðeins skárri dagskrá í dag, mætti í morgun en fékk svo 4ra tíma eyðu, þarf síðan að sitja kúrsa frá 14 til 20 á eftir.
Ég er búin að ákveða að taka kúrsana "Kyn og stjórnmál" og "Þróun Evrópusamrunans síðustu 20 árin" en meira veit ég ekki eins og er, þetta er næstum allt sama kínverskan fyrir mér!
Ég var mjög kvíðin í gærmorgun áður en ég mætti í fyrsta tímann. Ég tók þess vegna stelpuna á þetta og hlustaði á sándtrekkið úr Center Stage og annað stelpustyrkjandi ( sjá hræðilegt dæmi) alla leið í skólann, hálftíma labb, að reyna að taka sjálfa mig á sálfræðinni. Ég var orðin full sjálfstrausts (og dramatíkur) þegar ég kom í skólann, en þegar ég var á leiðinni inn datt ég næstum á rassinn á sleipu holræsaloki og þurfti að taka tvöfalt splittstökk og pírúett til að bjarga mér (eins gott að ég var búin að vera að hlusta á Center Stage og var tilbúin!). Það hefði ekki getað verið minna töff og ég varð aftur að lúða. Ah...
Já, og að lokum, skemmtileg staðreynd um eina þýsku stelpuna. Hún á kærasta heima í Þýskalandi og þorir þess vegna ekki á dansnámskeið með okkur, hún heldur því nefnilega fram að ef hún horfi í augun á öðrum karlmanni heilan dans þá komist hún ekki hjá því að verða ástfangin af honum og þá sé þetta búið hjá henni og kærastanum. Ég hélt að Doris, kólumbíski salsadansarinn, myndi aldrei ná andanum aftur fyrir hlátri.

C´est la vie

Fundurinn í gær um hvernig við eigum að skrá okkur í kúrsa hérna var frekar sjokkerandi svo ég treysti mér ekki í blogg beint eftir hann. Það er verið að reyna að plata okkur sem verðum hérna allt árið til að skrá okkur í prógramm þar sem við náum okkur í einhverskonar diplómu hérna á þessu eina ári, CEPE (certificat d´etudes politiques europeennes), sem er gott og blessað nema til þess að fá þessa diplómu þurfum við því sem næst að ganga á heitum kolum og bryðja gler. Mér líst ekkert á þetta, en finnst ég eiginlega verða að reyna, svo ég býst við að enn einu sinni ætli ég að hoppa út í djúpu laugina (og uppgötva í miðju hoppi að ég er hvorki með kút né kork og sigli því í ka-a-af). Hér koma svo smá leiðindasmáatriði en þetta verður að fylgja með.
Í fyrsta lagi var okkur sagt að í þessum háskóla skiptir engu máli hvort þú ert Frakki eða úlli, allir taka sömu próf og skila sömu verkefnum, og ef stafsetningin þín er eins og hjá 5 ára krakka (á góðum degi) getur þú bara hunskast aftur á kisudeild þar sem þú átt heima og reynt að lita ekki út fyrir línurnar. Gúlp.
Í öðru lagi þarf ég að ná 60 evrópueiningum (30 íslenskum) til að fá þessa CEPE gráðu. Það er fullkomlega gerlegt á tungumáli sem er ekki bara bull. Því miður er franska ekki eitt af þeim. 40 eininganna þarf ég að taka í kúrsum, 10 í einhvers konar málstofu með fullt af verkefnavinnu og veseni og 10 fæ ég svo fyrir að taka þátt í einhvers konar Evrópuviku eftir áramót og skila verkefni um það. Hver kúrs er yfirleitt ekki nema 2,5 einingar (1,25 íslenskar!!!) sem þýðir að ég þarf að taka 8 kúrsa á hvorri önn til að ná kvótanum. (Stærri kúrsana er ég annaðhvort búin að taka heima eða eru bara ekki nærri eins áhugaverðir og þeir litlu.) Gúlp.
Veit ekki alveg hvað ég geri í þessu, kúrsarnir byrja á mánudaginn, sjáum hvað setur...
Í öðrum fréttum þá hýsum við yfir helgina írskan fyrrverandi kærasta Mathilde, og við erum sammála um að hann er gjörsamlega óalandi og óferjandi. Hann fer á mánudaginn og verði Suður-Frakklandi að góðu:
Við fórum í partí í gærkvöldi til Diego og Johnny en ég stoppaði stutt þar sem mér fannst ekkert voðalega skemmtilegt... Ég er kannski ofurskiptinemi en ofurkraftar mínir nægja ekki alltaf til að finnast hinir erasmusarnir fyndnir. Það var enginn spegill í íbúðinni þar sem partíið var svo ég brá á það ráð á baðherberginu að taka af mér mynd til að athuga hvort allt væri ennþá þar sem ég skildi við það. Ég glansa án afláts í þessu landi:

Í dag var ég svo í tólf tíma skoðunarferð um Alsace-hérað, sem var mjög skemmtileg. Við lærðum undirstöðuatriðin í vínsmökkun klukkan 10 fyrir hádegi, mjög hressandi (sérstaklega fyrir þann hluta hópsins sem var skelþunnur eftir partíið kvöldið áður):
Við fórum til Obernai:
Skoðuðum kastalann Chateau du Haut Koeningsbourg, sem er nær ómögulegt að mynda því hann er risavaxinn (þar fann ég könguló skríðandi niður úr hárinu á mér í miðri skoðunarferð og fór að hoppa og skrækja, leiðsögukonunni til lítillar gleði, en samferðamönnum mínum til þess meiri):
Svo enduðum við á að heimsækja Colmar, en vorum þá svo endanlega búin á því að við sáum eiginlega bara eitt stykki torg og eitt kaffihús:
Rosalega gaman að vita orðið aðeins hvað er í nágrenninu, allar borgir og þorp sem við sáum voru mjög sjarmerandi, og vínakrarnir flutu í vínberjaklösum, mjög fallegt að sjá.
Svo tók við smá dramatík þegar við komum aftur til Strasbourg. Ég þurfti að hlaupa út úr rútunni til að ná að fara í matarbúð áður en allt lokaði kirfilega fram á mánudagsmorgun, en á leiðinni varð mér svo illt í maganum að ég var farin að halda að mér hefði vaxið fyrir kraftaverk nýr botnlangi sem hefði tekið upp á að springa. Ég komst loksins í búðina en var þá hætt að geta rétt úr mér og varð að versla hokin eins og vesalingur, og setjast á gólfið til að bíða í röðinni að kassanum. Ég var orðin sveitt og ísköld og titrandi eins og bjáni, og var farin að reyna að muna hvernig maður segir "sjúkrabíll" á frönsku því ég hélt það myndi einfaldlega líða yfir mig þarna á gólfinu. Einhvern veginn náði ég samt að borga og hypja mig af stað heim, og komst um það bil hálfa leið áður en mér varð svo illt að ég settist á gangstéttina til að deyja. Um það bil mínútu seinna batnaði mér. Alveg. Ekki einu sinni pínu illt. Hið undarlegasta mál. Ákvað samt að halda mig bara heima í kvöld, ef maginn á mér skyldi reyna annað valdarán. Hér eru svo fleiri myndir af handahófi síðan í gærkvöldi, og í dag:

Þá er þýski sambýlismaðurinn farinn í hálfan mánuð. Mér finnst það einstaklega sorglegt. En í gær fórum við samt og hittum Flo og Nico á kaffihúsi og biðum eftir að klukkan slægi tólf því þá átti Nico 24ra ára afmæli. Ég tók fyrir og eftir myndir en sé ekki mikla breytingu...
Fyrir:

Eftir:
Við töluðum um stelpur, bjór og mótorhjól. Ég held ég sé að breytast í þýskan karlmann.

Bangsímon syndrome

Nú er af sem áður var, að ég eldaði kjúklingabringur og hafragraut í öll mál á Slátrarastrætinu. Sambýlingum mínum hefur tekist að spilla mér og nú er ástandið svona: Croissant og espresso í morgunmat á röltinu á leiðinni í skólann, baguette með camembert (!) í hádegismat og hinn helmingurinn af baguettinu með meiri camembert og rauðvínsglasi í kvöldmat. Ég verð feheit þegar ég kem heim.
Í gær fórum við nokkur að skoða Evrópustofnanirnar sem eru hér því það var opinn dagur. Það var líka syndaflóð. Við Jacob hjóluðum á svæðið regnhlífalaus og litum svona út þegar við komum á áfangastað:

Ég veit ekki hversu vel það skilaði sér á myndunum en við hefðum sennilega ekki verið neitt blautari ef við hefðum synt í ánni á áfangastað í stað þess að hjóla meðfram henni (sést kannski best á buxunum hans, ööörlítil litaskil þar). Við reyndum að vinda fötin okkar eins og við gátum en eyddum samt deginum í stofnanaskoðun gjörsamlega frosin, tveir litlir ísmolar í ráðstefnusölum... Þegar heim var komið (eftir blóðugan slag um sturtuna) vorum við of frosin til að fara í bíó eins og planað var, og sátum þess í stað öll þrjú inni hjá Mathilde í myrkrinu og horfðum á vídjó, mjög indælt kvöld.

Í kvöld skellti ég mér bara ein í bíó á einhverja franska mynd, bara til að æfa mig, og fór svo á La Java að hitta hina Erasmusana. Það var svo heitt að ég kom út með krullur. Smart. Á leiðinni heim minnti Jacob mig á að hann er að fara til Þýskalands á miðvikudagsmorgun og þaðan til Portúgal að ná í Matthildina sína, og kemur ekki aftur fyrr en í byrjun október. Það er hræðileg tilhugsun þar sem við erum búin að vera algjörar samlokur hérna, veit ekki hvað ég á að gera á meðan heiðursbróðir minn nýi er í burtu! (Mögulega læra kannski, ef í harðbakkann slær...).

Evrópustofnanaskoðun (sennilega skilar blauthundalyktin sér ekki á myndunum, en þannig var ástandið nú samt):